Reality Bites ... With Altering Intensity and Beauty

februari 2009 - december 2010

2010-12-11T10:40:00.000-08:00

Amai, het is lang geleden dat ik me hier nog vertoonde. Niet dat ik vergeten was dat ik een blog bijhield.. dat niet... ik maak er geen prioriteit meer van een update te plaatsen. Geen nieuws goed nieuws?
Ik denk het!
Op maandag 29 november 2010 had ik mijn laatste herceptine behandeling. Sindsdien loop ik zowat op een wolkje. Ik kan het bijna niet geloven dat een kleine 2 jaar behandeling tegen kanker bijna achter de rug is. Ik heb nog wat plastische chirurgie te gaan en mijn poortje wordt er na nieuwjaar ook nog uitgehaald. En vanaf dan, vanaf 5 januari 2011 kan ik zeggen dat ik enkel nog controles nodig heb en wat armvertroeteling (alias lymfedrainage) bij mijn kinesiste. En misschien kan daar dit hoofdstuk stoppen. Althans, het actieve stuk ervan.
Ik hoor het regelmatig: Ze is veranderd. She's changed... she wouldn't have done something like that 'before'. Ik ben nog steeds wie ik was, maar ik geef toe, zonder het te willen, leg ik andere accenten in mijn leven. Ik ben zo hard doordrongen van een verlangen het beste in het leven te proeven dat ik wel eens zou vergeten dat er ook iets bestaat als de dagdagelijkse ongemakken :-).
Mijn halftijdse tewerkstelling komt eind van deze maand tot een einde en daarmee ook de quality time die ik sinds deze zomer mocht ervaren. Voor de zomermaanden kon ik die tijd nog niet als quality time aanschouwen, er was nog teveel herstelwerk te doen. Sinds augustus ongeveer, dus zo'n goeie 10 maand na de laatste bestraling kwam mijn energie terug op pijl. De herceptine heeft geen cumulatief effect gehad, in tegendeel, op sommige momenten vroeg ik me af of dit spul niet gewoon een oppeppende drugs was (na de eerste week na toediening wel te verstaan). Hierdoor besloop me dan de vrees dat ik mijn energie terug zou moeten afstaan bij 't stoppen van de herceptine.

Het zal zijn wat het zal zijn...

De wisselwerking van veel sporten heeft ongetwijfeld een stimulerend effect op mijn energie niveau, neem daarbij slechts halftijdse tewerkstelling met heeeeel veel verlof er nog bovenop, een verlangen te (be)leven en je hebt een zeer tevreden Isabel. :-)

Er komen weer nieuwe tijden aan. Ik hervat vanaf 1 januari 2011 in een 4/5e ritme het werk en kom zo terug op een werkritme van een gezond persoon. Ik ben uiterst nieuwsgierig wat dit met me zal doen. Ik heb alvast heel veel zin om er terug in te vliegen!
Tegelijk met deze enthousiaste nieuwsgierigheid, merk ik dat de ingreep van komende maandag door de plastisch chirurg me angstig en klein maakt en me ook wat verlamt. Opnieuw de confrontatie met een operatiezaal, dokters, bloed, lastige littekens, herstel... brrrr... Ik probeer niet te verdringen maar ik denk dat dit de manier is hoe ik ermee om wil gaan: een fait divers: een zoveelste gefriemel aan mijn lijf... Maar ik slaag niet zo goed in mijn opzet. Ik blijf mezelf inprenten dat constructieve chirurgie me niet angstig moet maken... Het grote werk is achter de rug, de chirurg moet enkel nog afwerken: mijn stukje 'geparkeerde' rib krijgt een definitieve bestemming en er moet nog een correctie gebeuren van het litteken op mijn buik. En maandag wandel ik ook terugweer buiten en zeg ik: heheh... dat is dan ook weer gebeurd! Dit laatste wil ik vooral vasthouden ;-)

Maar laat mijn angst voor komende maandag geen eenzijdig beeld geven van hoe het met mij gaat. Want heel eerlijk: het gaat verdorie ontzettend goed met mij! Ik loop ong 3-4/week een minimuum van 4km. Ik heb daar zo heeeeeeel veel plezier van! Mijn 'short sun' verblijfje in Tenerife afgelopen week kreeg hierdoor dan ook een extra cachette: de zoektocht naar een leuke plek om te lopen, leverde een heel memorabele looptocht op tussen de cactussen, het lavagesteente en de opspringende golven van de zee! Bovendien kocht ik -gebeten door die vreemde gekte- eind van de zomer een koersfiets, waarmee ik nog grootse plannen heb en ... en... en.... ik voel me gewoon ook goed!

Ik kan het ter afsluiting niet laten, ik wil precies efkes, heel efkes, een beetje, heel klein beetje preken of mijn 'slotconclusie' delen...

Kanker hebben is leven met ups en downs, dat had ik al helemaal in het begin begrepen.
Ik heb niks te danken aan deze ziekte.
Ik hou er wel heel veel van over. Ontzettend veel. Ik ben onzichtbaar gebrandmerkt, maar niet enkel in slechte zin. Doorheen de behandeling ontmoette ik veel mensen die er anders tegen over staan dan ikzelf. Deze confrontaties hebben me duidelijk gemaakt dat er voor mij maar één manier was om hier door te spartellen, en dat was: ervoor gaan! En zeggen dat kanker hebben niks met vechten te maken heeft, daar kan ik me al helemaal niet in vinden:
Ik vocht en vecht tegen wat de medicijnen met me deden.
Ik vocht en vecht tegen de impact van het idee dat er een mogelijkheid was van een te nabij eindig bestaan.
Ik vocht en vecht tegen mijn lichaam dat klijkbaar te zwak is om slechte cellen af te breken.
Ik vocht en vecht nog steeds, maar door heel actief mijn zwaktes te kennen, ze te sterken en door heel hard bewust te zijn van het belang en effect van actief je lichaam en je voeding in te zetten.
Ik vocht en vecht nog steeds door me niet te laten gaan in een slecht gevoel. Tuurlijk, life can be crap, maar dat primeert niet!!!!!!!

Maar ik besef vooral dat ik al mijn energie haal uit jullie betrokkenheid en dat is meer dan goud waard!

DUS: Het feest volgt, kan niet anders... En in afwachting, zo nu en dan al een stukje feest, hier en daar, soms wat groter, soms wat kleiner!

Kortverhaal is ingezonden!

2010-10-02T08:08:00.000-07:00

't Was een spannende bezigheid. Door de reacties die ik ontving op de schrijfstijl van mijn blog, heb ik het gewaagd. Ik heb deelgenomen aan een wedstrijd voor een kortverhaal. 't Was de perfecte aanleiding om eens een aantal zaken uit te testen voor mezelf: kan ik iets meer kwijt op papier dan enkel 't gene mij raakt en betrekking heeft op mij. Kan ik me concentreren en de motivatie vinden om te werken aan een schrijfsel... Hoeveel tijd heb ik daarvoor nodig, kan ik er mijn ei in kwijt?
Ik vond het leuk om doen, en de deadline maakte dat ik het doel goed in vizier had. Ik vond het ook wel heel spannend, want 't is precies als muziek spelen denk ik: je geeft jezelf bloot door middel van iets wat je graag doet. Je geeft iets van jezelf, bv. je inspiratie, je fantasie en al dan niet je kunde. En wat er dan gebeurt met dingen die je geeft, zomaar in het wildeweg, dat heb je niet in de hand. Ik vind het spannend om te weten wat de jury ervan zal vinden, wat hun feedback zal zijn. Een aantal proefkonijnen hebben me alvast op weg geholpen door verbeteringen aan te brengen, te zeggen wat het verhaal met hen doet, waar beter te knippen en waar 't wat duidelijker kan zijn. Leuk om samen tot een eindresultaat te komen.
Los van de uitslag van de wedstrijd, ben ik zowiezo blij dat ik heb deelgenomen. Ik heb met mijn jarenlange verlangen iets met schrijven te doen, effectief ook iets gedaan. Ik geef toe, positieve feedback vanuit een wedstrijd zou me nog meer stimuleren :-). Maar indien het 'worthless piece of crap' is, dan ja... Ik weet dan dat het niet voor me weggelegd is.
Wie nieuwsgierig is, en 't wil lezen... laat maar horen: isabelveygen@hotmail.com

Oprecht en met rede

2010-08-28T05:14:00.000-07:00

Ik hoor het af en toe wel eens, die verwondering, verwondering en onbegrip en wel wat denegratie ook. Het gaat over presteren, iets willen bereiken, iets specifieks,
een groot doel,
soms ook een groots doel.
En waarom toch net dan verbonden aan kanker?

Voor mezelf kan ik een antwoord geven, zelf al probeer ik niks groots, niets groot. Wat wel parallel loopt, is een nieuwe wending ten opzichte van 'ervoor'. Ik heb geen prestatiedrang. Ik had geen prestatiedrang. Ik kan vanalles wat, maar ben nergens uitmuntend in. Ik scheer geen hoge toppen, maar kan me in de kruinen goed genoeg voelen. Ik hoefde niet ergens in uit te blinken. Dat is onveranderd gebleven. Wat wél veranderd is, is de gedrevenheid om een vooropgesteld doel te bereiken.
En waarom?
Zo simpel.
Voelen dat ik leef en voelen hoe mijn lichaam doet waar ik het heen wil krijgen. Kapot gaan aan kanker en de behandeling is lossen... alle controle lossen . Lijdzaam toezien, of beter, voelen, hoe de ingreep, de chemo, de bestraling en de nabehandling mijn lijf kapot maakte.
De zetel, het bed, beetje schuifelen tussen die twee en vanaf het ergste voorbij was een verplaatsing wagen naar de eettafel en zo, geleidelijk aan de ruimte in huis vrijer benutten, om met voldoening het huis terug uit te kunnen. Heel langzaam werken aan een terugname van mezelf, herontdekken wat het is om zonder uitputting een avondje met vrienden door te brengen, alleen mijn kinderen verzorgen in combinatie met het huishouden. Da's van ver komen...
Ik wil zien waar ik heen kan, hoe groot de noodzakelijk aangerichte schade kan overwonnen worden.
Ik spring ijskoud water in, ik rij in de brandende zon een aantal kilometer de hoogte in, ik rij n volle dag te paard de bergen in en ik geniet, zo ontzettend hard.
Zó ontzettend hard!
Mijn glimlach is mijn blijdschap. Ik voel me zo hard leven tijdens mijn verwezenlijkingen. Ik krijg de juiste stimulansen. 'Juist' omdat ze gedoseerd zijn, realistisch, uitdagend en vol vertrouwen.

Mensen-lief. Ik fietste vandaag, zonder afzien en met onmiddellijke goesting in een tweede keer de Berendries op (zonder triple eh ;-))
Ik ben oprecht en met rede fier op mezelf.

Champagne!!!!

Over auto's en goesting

2010-08-24T11:37:00.000-07:00

De Porsche... Een man in een Porsche, die combinatie deed het vandaag, denk ik. Een gekende ochtendbegroeting en begroeter. Ik ben ’n madame die wel iets met auto’s heeft. Top Gear... Zegt dat iets over de kwaliteit van het programma of eerder over m’n mannelijke kant, dat ik er fan van ben? De Porsche is dan nog de minste van die mooie, sierlijke, elegante, snelle wagens die ik wel eens in mijn tijdelijk bezit zou willen. Het meest kan een zwarte Jaguar XK me bekoren. Ook een Masarati GranTurismo zou me wel mogen verleiden. Maar ik ken tot nu toe nog geen bezitters, helaas. ’t Zal mijn leefwereld misschien niet zijn?
Mijn ochtend, daar zaten mijn gedachten. Vanuit die Porsche een herkenning door ‘les yeux revolver’, zoals hij het zei. Al meteen een compliment om mijn dag mee te beginnen. Al was het toen reeds middag, het vorige deel van de dag sliep ik wellicht nog. Hoe ik me dan slapend door een ochtendrush met de meiden heb getrokken, is me toch ’n raadsel.
Ik leef met ogen wijd open, eens ik goed wakker (gemaakt) ben althans. Ogen, oren en andere voelsprieten volop actief. Ik sla mensen, vergezichten, geuren en kleuren, belevingen en ervaringen grondig op. Soms een flash-back, soms een dag in vrees en beef maar overheersend genietend. Energie en goesting -doorspekt met ‘n vleugje onvermijdbare vermoeidheid- beheersen mijn dagen!
Voila!

Wat het werk ook kan zijn...

2010-06-07T12:47:00.000-07:00

Er lopen allerlei types rond, zo hier.
Sommige mensen vallen op, niet iedereen. Het is meestal ‘en passant’ en zonder bewustzijn van de reden waarom iemand je bijblijft. Heel even of misschien net wat langer heeft je onwetend onderwerp je aandacht.
Soms is de collega’s broek net iets te kort, de kousen net iets te wit en de broeksriem toch wat te hard aangespannen waardoor je gewild, of totaal onwillekeurig glimlacht.
Soms is hij een grijzende rijzige man, die een vergadering komt bijwonen op een verdieping die hij niet gewoon is. Beetje zoekend, doch zeer zelfverzekerd, overduidelijk een leidinggevend type. Galant en verzorgd. Je kijkt hem na en vraagt je af wat hij doet.
Soms is het een vrouw, lange benen, mooi gebruind, hoge laarzen met stevige hak onder een rok of een kleedje en dan kijkt ‘men’ na… stil genietend van een stukje schoonheid, dat een repetitieve dag doorbreekt of een ochtend aangenaam laat beginnen.
Misschien was het die onbekende die je in de lift net een seconde langer aankeek en daarmee je persoonlijke ruimte aangenaam of onaangenaam binnentrad, die je die dag bij bleef.
Een kerel, donkere ogen, de ene dag in maatpak met laptoptas, de andere dag in jeans met ’n hippe rugzak. Je komt hem af en toe tegen en vindt die toevallige ontmoetingen best wel aangenaam, moet je toegeven. Zij, vrolijk en monter, goedlachs en welgebekt, geen beauty, wel beminnelijk. Ze maakt je werken aangenaam.
Er lopen allerlei types rond, zo hier en daar. Ze brengen iets teweeg, ze beroeren of verroeren. Je drijfveer en professionalisme vallen erdoor soms heel even door de mand, het moet kunnen. Zo nu en dan eens heel menselijk toestaan wat een collega bij je doet.

Mijn morgen en overmorgen

2010-06-07T12:31:00.000-07:00

Fietsend langs de Munckboshoeve,
zicht op het weidse,
paarden overal,
een grote lange dreef,
de opwarmende middagzon
en dan muziek as compagnon...
Toen
Toen overviel me het gevoel. Dát gevoel dat er een morgen en een overmorgen is voor mij.
Misschien twijfelde jij daar nooit aan. Ik wel.
Alles rondom mij heeft zo hard gebeefd de afgelopen hoeveel maanden? Mijn beeld werd danig in de war gestuurd.
En nu.
Beetje bij beetje bouw ik nu terug op. Ik bouw thuis. Ik bouw op mijn werk. Ik bouw op de fiets. Ik bouw in het zwembad. Ik bouw aan tafel.
Het lijkt alsof ik dát gevoel moet verdienen. Niks is nog gratuit. Werken moet en zal ik: aan mijn morgen en overmorgen.
Oh ja, mijn kankerverhaal heeft zijn sporen achtergelaten. Alles wat ik zelf in handen kan nemen, doe ik gretig. En als je 't wil zien, zie je het: 't leven is mooi en leuk, echt... 't werken aan waard!
Soms komt dat genieten vanuit m'n buik en gaat dat heel vlotjes. Soms komt het vanuit m'n hoofd en is 't weer werken. Maar werken aan een genietbare toekomst...
Hey.. er is minder aangenaams, niet? ;-)

De trein is terug vertrokken

2010-04-03T11:26:00.000-07:00

Een woordje, twee woordjes, wellicht meer, mezelf kennende ... Om jou te bedanken voor je aanwezigheid afgelopen donderdag, 1 april 2010. 't Was mijn eerste werkdag en dat voelde best wel spannend aan. Ik werd verwend door lieve, steunende smsjes, een aantal mailtjes en nog van dat leuks. En dan ter plekke, mijn collega's die we warm onthaalden... warme kooltjes vlak bij m'n hart!
't Is een luxe denk ik, zo terug aan de slag gaan.
Merci merci merci!!!!
Ik was goed moe die eerste avond, met een tevreden gevoel weliswaar. 't Voelde vreemd aan om 16u, zo knal in de namiddag op 't werk, thuis is 't dan al begin van de avond.. tijd voor de kindjes. Ik kon op m'n lauweren rusten dat alles in goede handen was en dat deed heel fel deugd. Ik voel me na twee dagen nog steeds zeer relaxed, en ik hoop dit gevoel nog lang te mogen behouden, ook wanneer ik de passie voor m'n job terug heb opgevist.

Ik besef dat ik een stuk van mijn ziel deel op deze blog, wat ik niet als evident ervaar wanneer deze ook door mijn minder intieme omgeving wordt gelezen. Mijn collega's, mijn wat verdere familie, lotgenoten die me al dan niet kennen... Ik deel wat ik deel om voor mezelf te verwoorden en om voor jullie te duiden wat dit allemaal met me doet. Ik vertelde hier hoe het is om kanker te hebben, hoe het was om chemo te ondergaan, niet wetende of dit wel zin en effect had. Ik schreef hoe 't was om plots geconfronteerd te worden met fundamentele levensvragen. Ik geef me bloot omdat ik maar al te graag begrepen word. Om één of andere reden hecht ik er belang aan dat ik mensen mijn plaatje van deze ziekte laat zien. Het uiterlijk dat zich herstelt na 'n jaar als 't deze, is puur bedrog, (schone) schijn. Binnenin is alles nog zwaar beschadigd, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Ik krijg dat moeilijk verwoord in 'n gesprek, wl in mijn schrijven. Terug aan de slag gaan geeft mij de kans om onder de gezonde mensen te komen, wat me deugd doet, maar ook telkens om de drie weken, bij 't krijgen van de herceptine weer 'n kaakslag zal zijn: damn, it still ain't over yet. Ik zit nu in twee werelden tegelijk: dat van de zieke-rustende en dat van de gezonde-werkende mens.
't Zal weer opnieuw die grenzen aftasten worden: waar liggen ze precies en welke signalen hou ik best in de gaten om er niet over te gaan?

Maar de conclusie op dit moment is:
Hupsakee, de trein is terug vertrokken, I'm on it and I like it!!

2010-03-26T01:27:00.000-07:00

Ik ben nie goe bezig, of misschien net wel. Ik weet het niet. Ik schrijf zo graag en toch verwaarloos ik mezelf hierin door te zelden mijn pen te nemen. En ook jou, lezer, verwaarloos ik, omdat je meeleest en ik je niet op de hoogte hou. Soms besef ik misschien niet dat er ook buiten mijn onmiddellijke intieme vriendenkring wordt meegelezen en dat ook daarbuiten betrokkenheid is. So sorry...
Het is wel opvallend, dat, hoe beter het gaat, hoe minder de kankerblogger blogt? Alhoewel ik niet wil stoppen, vraag ik me soms af of mijn verhaal blijft roepen om gelezen te worden?

First things first: Mijn onderzoeken waren goed!!!!!!!! Ik was in echte euforie vorige week: ik had woensdag 17 maart mijn herceptine behandeling en normaal ben ik diezelfde dag en de dag erop paraplu door vermoeidheid. Maar 't horen van de resultaten die dag zorgde voor een ongelooflijke energie opstoot! Ik merkte van de bijwerkingen deze keer niks... Tot exact een week later ;-). Maar die energie opstoot, daar ging het over; die is zó heerlijk om voelen! Echt verslavend eigenlijk. Alles klopte: de zon scheen, voor het eerst met de kindjes naar buiten zonder klappertanden en bevroren voetjes, de paaslelies die uitkomen, de kippen die hun eerste ei leggen. En dan vooral, vooral, bovenal: het koste me geen moeite om mee te spelen, me in te zetten, wat in de tuin te werken, aan de slag te zijn... te doen wat gezonde mensen doen. En dan in mijn achterhoofd weten dat ik niet terug bergaf zou gaan binnen de eerste paar weken! Zooooooo onbeschrijfelijk heerlijk is dat gevoel. Ik voel me goed, mijn lichaam vertoont geen sporen van kanker en de zon schijnt. Wie begrijpt dat nu?
Ik denk terug, een jaar geleden, toen was ik net geopereerd, ferme ingreep, een aantal weken herstellen om dan gedurende een paar maanden constant terug op de grond gesmeten te worden... En dan nu: heel hard voelen hoe 't was om niet te kunnen, machteloos en krachtloos te zijn door het verschil te kunnen.. Hmmm, laat me maar in deze toestand hoor, da's veel fijner :-).
En dan merk ik tegelijk dat ik heel voorzichtig blijf: mijn herceptine doet zijn werk, eind 2010 heb ik geen herceptine meer... en dan zal het nog spannender zijn. Alsof mijn lichaam zich dan pas zal moeten bewijzen, dat het zelfstandig kan vechten tegen de kanker. De kans op hervallen is het grootst op korte termijn.. hoe verder in tijd van de oorspronkelijke diagnose, hoe groter de kansen. Maar ik hoorde het de gynaecoloog zeggen: "het zint me niet dat het een multifocale tumor was, ook niet dat hij niet hormoongevoelig is, en zeker niet dat er 2 sentinelklieren aangetast zijn. Maar de ingreep was drastisch en zeker de juiste keuze en je prognose is goed.". Vooral dat laatste stukje heb ik goed gehoord :-) en doet me deugd. Ik voel wel wat ik voel, maar ik hoor het wel graag eens van een dokter ook... raar eh...

Nog 6 nachtjes slapen en een nieuw hoofdstuk breekt aan: ik ga terug werken tademmmm! Ik start rustig: haltijds tot einde van het jaar. 't Lijkt wel alsof ik een nieuw leven begin. Ik vertrok er vorig jaar, niet wetende dat ik meer dan een jaar later pas zou terugkeren. Spannend eh... allez, voor mij toch!

Over huisjes en kruisjes

2010-02-19T12:59:00.000-08:00

't Was vorig jaar, een vriendin, die vertelde over haar kinderwens, de zoektocht naar de vervulling van een lang verlangen.
't Was recent, een vriend, wiens kindje nooit het licht zag.
't Was een jaar geleden, een vriendin, haar kindje kreeg leukemie.
't Was onlangs, een vriendin, die besefte dat haar relatie toch niet bestond uit zichzelf en dé man van haar leven, maar een man, met wie het ook wel gewoon goed genoeg moest zijn.
't Was bijna een jaar geleden, ik, ik 'kreeg' de diagnose. Mijn stigma, mijn kruis, de automatische uitnodiging tot medeleven, medelijden, hulp, aanvragen voor herbronning van verdwaalde vriendschappen en verdieping van bestaande.
Mijn verhaal en dan dat van de anderen...
Soms lukt het me om mijn, ons, afgelopen jaar te plaatsen in het perspectief dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Soms kan ik heel goed relativeren en bedenk en dat 't ergste nu wel aan bod is gekomen. Veelal aanwezig is het besef dat het tijdsperk van de onschuld en zorgeloosheid voor mij en velen van 'mijn generatie' van voorbijgaande aard is. Zij die geen kruisje hebben zijn zeldzaam. Zij die beseffen dat ze geen kruisje hebben, nog meer zeldzaam.

Waar sta ik nu, 'n jaar later? Mijn lichaam voelt 20 jaar ouder aan. Mijn vrees voor de fysieke gevolgen bleken terecht (al sta ik versteld van het herstelvermogen van een lichaam) en 't vertrouwen in mijn vege lijf is zoek. Ik denk in vandaag en ook in de toekomst, maar doe dat met een duivel op mijn schouder. Ik plan de alledaagse dingen en over de grootse toekomstdingen droom ik. Heel voorzichtig leef ik nu, in gedachten vooral en effectief dan dag per dag.
Niet zo goed durven
Heel graag willen
Heel hard botsen
Verlangen
Ook wel doen
Van alles wat, met wisselende klemtonen.
Maar steeds, constant, altijd té hard aanwezig, dat duiveltje op m'n schouder, die me onduidelijk toefluistert dat kanker een lelijk beest is, dat me niet snel zal loslaten. En zo lukt het me om af en toe die duivel van mijn schouders te schudden en doe ik eens ferm mijn eigen goesting. Dan probeer ik dromen uit de tijd van 'voor' te vervullen die nu, op dit moment haalbaar zijn.

Da's fijn, Ook daar sta ik nu: een beetje meer onbezonnen, minder rekenschap gevend en oh zo verlangend naar de zon die dat duiveltje (voorgoed?) kan laten smelten.

In de komende weken heb ik mijn eerste controle scans, hopelijk brengen de resultaten al 'n paar zonnestralen :-).

2010-01-15T07:52:00.001-08:00

Manman, wat vliegt de tijd. Lisa werd gisteren 2 jaar oud. Vorig jaar vertrok ik na haar verjaardag op een short ski. 't Was op die shortski dat ik de knobbel ontdekte. Zo blijven er dagen in je leven bijkomen die je niet zal vergeten: je eigen geboortedatum, die van je broer en zus, die van je ouders, van je beste vrienden, van je eigen kinderen, en dan die dagen waarop speciale gebeurtenissen plaatsvonden: een1e kus, de trouwdag en dan sinds vorig jaar staat er een dag meer bij gegrifd in mijn geheugen: 25 februari, de dag waarop ik na m'n werk naar de huisarts ging voor de uitslag van de mammografie en de punctie. D-Day. Is het een geluk dat het al 'n jaar geleden is? 't Is me 'n jaartje welletjes geweest. Het komende zal er ook niet één zijn zonder tumult, voel ik nu al aan. Maar 't zal wel beter zijn... dat voel ik ook wel aan.
De nabehandeling met herceptine wordt door de dokter als bijzaak afgeschilderd. Helaas pindakaas. Misschien toeval of niet, maar 'k ben nog nooit tweemaal zo snel na elkaar ziek geweest. Wel, indien ik na de volgende herceptine baxter terug ziek wordt, dan is 't geen toeval, en anders wel... voila, de test is dan gedaan :-). To be continued... mijn 3 kleine muisjes komen net binnengestormd :-). First things first.

Pauze

2009-12-22T06:30:00.000-08:00

Ik herlees de ondertitel bovenaan en verbaas me nog steeds over hoe waar dat is... Het ene moment kan ik zweven van blijdschap en het andere word ik volledig lamgelegd. Het laatste overkwam me helaas zopas. Ik verdwijn dan even van het communicatielandschap en verberg me in mijn holletje tot ik weer een stapje buiten durf zetten.
Of hoe een virus, parasiet, microplasma, of was 't een bacterie me heel hard heeft doen schrikken de afgelopen week. Mijn vege lijf volledig lam gelegd, mentaal een opdoffer van formaat... Schrik en paniek in de zoveelste graad, terwijl dat niet nodig bleek.
Zó hard,
Zo hard,
Ja, zoooo ontzettend hard is het vertrouwen in mijn lichaam geschonden.

Begin dit jaar, op 15 januari voelde ik voor het eerst iets vreemd, een knobbeltje. Ondertussen zijn we bijna 'n jaar verder en ben ik nog steeds in behandeling. Pfft, het weegt en het gaat wel aan de haal met de energie die er soms is, en soms ook niet.
Het maakt me bij tijden zo ontzettend klein. Het maakt me ook wel eenzaam.
Want wie blijft nu luisteren naar mijn verhaal?
Wil niet iedereen horen dat het zwaarste achter de rug is en alles ok is nu?
Is 't niet al genoeg geweest nu?
Ik merk dat de langzaam, soms stilzijgende, wegebbende steun me verdrietig kan stemmen.
Soms sta ik alleen, omdat ik alleen naar het ziekenhuis ga om mijn herceptine. Soms sta ik alleen omdat ik geen lucht- en vluchtweg vind voor mijn angst.

Dat ik me klein toon in dit stukje, aan jou, is niet omdat ik me zielig voel, maar omdat ik wil tonen dat het niet gedaan is voor mij. Mijn revalideren loopt parallel met mijn nabehandeling en vergt nog steeds energie, veel energie. Ik had er zoveel zin in, helpen in de stoeterij, aquakine, revalidatie programma van de borstkliniek, start to run... Jaja, teveel van het goede. Ik ben nu op mijn grens gebotst en merk dat die heel dichtbij ligt. Rustig aan meid, maar dat is zo moeilijk eh...
Ik heb de pauzeknop teruggevonden en ik moet nu op adem komen.

2009-12-11T05:28:00.000-08:00

Weinig tijd om te bloggen, dat kan alleen maar goed nieuws zijn?
Jawel. Ik ben bezig, veel bezig, soms teveel, zoals gisteren en dan val ik in een strikske. Dan word ik terug geconfronteerd met mijn eigen beperkinen en met het feit dat ik toch echt wel kan overdrijven :-). Ik overdrijf met mijn revalidatie-ijver, ik overdrijf met het verdringen van pijn en ik overdrijf soms met mijn enthousiasme. En overdrijven is nooit goed... Dus beetje gas terugnemen. En toch, soms weiger ik mijn lichaam ondergeschikt te laten zijn aan mijn hoofd... En zo zou het moeten zijn: met verstand weten wat kan en mag en dan pas doen... Maar nee, ik wil voelen dat ik vooruitga en als mijn verstand zegt dat ik moet rusten en mijn lichaam is nog niet gecrasht, awel dan zal ik eerst moeten crashen eh... ;-) Ik zal 't ook nooit leren. Maar tegelijk geniet ik enorm van de energie die ik heb. Die energie, een gezond iemand beseft niet - of slechts uitzonderlijk - welk een kostbaar iets dat is. Ik merkte onlangs bij 't chauffeur zijn voor een verjaardagsfeestje van de klas van ons Janne: 5 kinderen in de auto en hier en daar afzetten en oppikken. Dit zou een aantal maanden geleden een berg geweest zijn waar ik 't einde niet van zag. De gedachte alleen al om zoveel kinderen in de auto te hebben en ermee te 'tsjollen' zou me al in mijn bed geworpen hebben voor een paar uur. Bij thuiskomst besefte ik dat dit me nu geen moeite had gekost... Awel, de energie daarvoor: da's een geschenk, da's niet evident, voor mij.

Ik moet wel toegeven dat de herceptine ook wel weer z'n tol eist: ze knabbelt de voorraad, die ik probeer op te bouwen, weer weg en gaat lopen met een kostbaar stuk van mijn dag. Maar alles went eh, en relativeren en grenzen verleggen is deel van een kankerbehandeling zeker?
De eerste behandeling duurde een dag, een volledige dag ging op naar bloedafname, poortje spoelen, medicijn laten insijpelen en wachtlijn openhouden in geval van erge reactie. Om het uur hartslag, bloeddruk en temperatuur controle. Alles ok, geen allergische reactie en heel stabiele bloeddruk. Mijn hart is in goede conditie. Spijtig genoeg vertellen bloeddruk en hartslag niet steeds het volledige gezondheidsplaatje (ik had vroeger ook steeds een goede bloeddruk).
Je leest het goed, ik blijf zoeken naar een geloof in mijzelf, in de genezende kracht van mijn lichaam en ik werk aan mijn gezondheid om mijn hoofd de baas te kunnen zijn... Ben je nog mee?

Dju, ik ben nu net op dreef en wil precies nog zoveel kwijt en delen met jou maar Saar en Janne staan aan de schoolpoort, ik kan en vooral wil ze niet laten wachten.

Tot later!

Isabel

Ik wil

2009-11-02T10:48:00.000-08:00

't Is effe geleden hé... Wel se, 't is druk geweest. Ik dacht dat na de bestraling ik in een oase van rust ging terecht komen, maar dat was niet het geval. Ik moest nog crossen van de acupuncturist, naar een spoeling van mijn katheder, naar de kinderarts, naar de oncoloog, naar pier en pol... En zo blijft ne mens bezig, niewaar?
Maar die oase van rust is er wel gekomen hoor! Jawel, wij zijn een paar dagen terug uit Egypte. Just Wouter and myself! Vliegtuig op naar de Rode Zee, nog even afgetoetst bij de arts of er medische bezwaren waren tegen diepzeeduiken of andere zaken waar ik voor moest opletten, om dan ter plekke heel hard te genieten van zon, zee, water, visjes, koralen, 't zicht van heel veel kitesurfers, zonsondergangen van de mooiste soort, uitgebreide brunches, lekkere wijntjes, ideaal gezelschap en nog zoveel meer. 't Was zalig, mooi en deugddoend. Ook was het een verademing niet meer herkenbaar te zijn als kankerpatiënt. Mijn haar is nu al goed dik en net lang genoeg om de mensen te kunnen foppen dat ik heel kort haar heb uit vrije keuze. Wel moest ik wat wennen aan dat continuë insmeren met factor 50. De bestraling werkt nog even door en daarom mocht ik absoluut de zon mijn huid niet laten raken. Dus, jawel, Isabel in de schaduw en voor in het zwembad: een dikke laag 50!
Wouter en ik hebben tijd kunnen nemen, tijd voor ons eigen persoon en tijd voor elkaar. Heel hard kunnen voelen wat we wouden en heel hard gemerkt hoe goed we elkaar kennen en aanvoelen. Wij zijn 20 jaar samen en alles voelde weer heerlijk comfortabel aan. We vonden elkaar makkelijk terug na deze vele maanden van zorgen voor onze kinderen, zorgen voor mij en zorgen om mij. Ik voelde heel hard hoe zwaar alles is geweest, net door de rust die ons daar toelachte. Deze behandeling met drie kleine kinderen... man man, wat heb ik geluk gehad dat er zoveel hulp was, want zelf met alle hulp is het loodzwaar geweest. Ik voelde ook heel hard dat ik nog niet kan zeggen dat ik kanker heb gehad. Ik kan en durf de verleden tijd hiervoor nog niet gebruiken. Daarvoor is deze ziekte veel te gemeen. Ik voel mijn geluk en mijn herwonnen energie aan als iets aan een zijden draadje, iets heel, heel, echt heel fragiel. Ik wil dat draadje dan graag ook zelf zo stevig mogelijk maken en doe er hard mijn best voor mezelf niks te kunnen verwijten. Ik ben dan ook terug met sporten begonnen en dat doet oooooh zoooooo veeeeeel deugd! In Egypte zat ik aan les 4, 5 en 6 van Evy's Start to run. Les 6 werkte ik af bij 'n ondergaande zon tegen een achtergrond van hoge bergen, de zee, een paar kamelen, melancholie en uiteindelijk een duik in het water. Dat was echt heerlijk! Mijn lijf terug voelen omdat het gewerkt heeft, stilletjes aan terug opbouwen met hoop er ooit beter te staan dan ooit voordien. En dan op de niet 'loop' dagen de zee in, gaan duiken. Geef me water: er in er op er onder ... da's isabel in haar element. Ik denk dat ik onder water, op zo'n 9 meter diepte me voor het eerst hélemaal goed voelde... helemaal: nergens had ik last van, geen pijnlijke spieren, geen stijve gewrichten, geen last van het teveel aan mijn lichaam, geen confrontaties... Ik, opnieuw aan het diepzeeduiken, 7 jaar geelden. Even een refresh en 't was allemaal terug. *Zucht*... ik geniet even na :-).
Ook terugkomen was zeker meer dan ok. onze drie lieve schatjes terugzien was hartverwarmend. Ik geef toe dat we al snel weer overweldigd waren welke impact op onze tijdsbesteding die drie kadees hebben! Miljaar, 't is juist, die wreten energie en aandacht. Maar ook dit in beschouwing: 't is goed geweest: het wegzijn, het bij elkaar zijn, de afstand in alle mogelijke betekenissen in mijn verhaal, het terugkomen en nu alles terug opnemen.

Het revalidatieprogramma begint volgende week, of volgende maand. Morgen weet ik wellicht meer. Ik ben alvast van start gegaan: yoga, lopen, zwemmen... Ik durf geen risico's te nemen en weet hoe belangrijk het is mijn lichaam in form te krijgen. Mijn wil is groot en hou me sterk aan het geloof dat ik misschien zelf ook mijn genezeing in handen heb.
Ik geniet bovendien heel hard van alle verwennerijtjes die mijn richting uitkomen. Ik word in de watjes gelegd op een reeks leuke en afwisselende manieren: etentjes, bloemen, een reisje, een concert, massage, champagne in de lucht ;-). Ook geniet ik wel van de complimentjes die ik hier en daar wel eens krijg. Mijn korte haar geeft mij het gevoel een volledig ander type vrouw te zijn, maar het misstaat me niet, hoor ik wel eens. Ik herken mezelf nog niet volledig en heb heimwee naar ik met lang haar, maar het groeit en da's fijn.
Ergens tweede helft november begin ik met herceptine, 18 keer; om de drie weken, da's opnieuw afdeling oncologie. Ik zal erheen gaan met oogkleppen, zodat ik de chemobehandelingen niet hoef te zien... ik heb schrik voor de instant reactie op het spul en de confrontatie met hopelijk enkel mijn verleden. Ik duim voor mezelf voor een kamer alleen, want 't is telkens terug een opname om het spul via mijn baxter te laten insijpelen. Maar geen chemotaferelen meer volgens de dokter en ik ga ervan uit dat hij niet liegt ;-).

Ziezo, conclusie, ik voel me goed, echt goed, ik heb fysische ongemakken en eigenlijk niet weinig, maar ik ga door. Ik blijf een klein hartje hebben en ik ontwijk mijn bezorgdheid niet, want ze is zo groot maar net dat sterkt me om er tegenaan te gaan.

Ik wil.

GEDAAN????!!!!!!!!!!!!

2009-10-11T04:58:00.000-07:00

De tijd is voorbij gevlogen en dat lijkt niet alleen zo voor mijn trouwe 'supporters'. De bestraling is voorbij, al zal ik dat pas de komende weken merken. Geen dagelijkse heen en weer trips meer naar Gent. Geen gedoe meer met kleren waarop de aantekeningen kunnen afgaan, eindelijk terug eens een douche met zeep, eindelijk gedaan gedaan gedaan met het afbreken van mijn lichaam. Er zijn 5 weken bestraling voorbij en de energie die ik had om naar Gent te fietsen is niet geleven. Ik ben daar natuurlijk rouwig om, maar ik had het ook wel verwacht. Alweer een confrontatie met deze behandeling: het lijkt wel: hoe meer we kapotmaken, hoe gezonder alles zal terugkomen? Ik hoop het, wat ik heb er schoon genoeg van. Ik heb niet meer gevochten tegen het gebrek aan energie, ik heb mijn plekje gevonden in mijn rust. Mijn dagen waren sober ingevuld, met hier en daar een uitspatting... wat zo weinig betekent als een dag zonder dutje met veel afwisseling. Sport staat op pauze. Maar nu weet ik dat het terug zal kunnen. Ik voel nu geen ongeduld meer om uit de startblokken te schieten, misschien is het ok voor mij dat het buiten en binnenin herfst wordt. Voor eventjes althans.
Mijn huid is aangetast door de bestraling. Ik moet me goed verzorgen, wil ik echt kunnen genieten van ons reisje dat gepland is eind van deze maand. De Rode Zee lonkt, al moet ik nog even afchecken met de oncoloog wat mijn do's, of eerder vooral don'ts zijn. Ik wil gaan duiken, maar kan dat met de Port-a-cath? Ik wil veel zwemmen, maar zal mijn huid chloor kunnen verdragen? Zal ik kunnen slapen? En net dat stilstaan bij mijn lichamelijke ik is niet eigen aan mezelf. Ik had een sterk gestel, kon veel aan en mijn lichaam legde me geen beperkingen op. Ok, ik heb dikwijls rugpijn, maar daar hield ik nooit veel rekening mee. Ik vind het niet fijn om mijn zwaktes me te laten inperken. Daar moet ik nog wat in leren, denk ik.. Of misschien besluit ik wel dat ik daarin opstandig wil blijven?

Amai, 25 februari tot 9 oktober... wat was me dat?!!! Even op een rijtje, al is dat maar voor mezelf:

mammografie
echografie
het verdict!
nmr scan
echografie met punctie
nog een nmr scan, met punctie van het tweede gezwel
duidelijkheid: het wordt een borstamputatie
afspraak met de plastisch chirurg: onmiddellijke reconstructie?... ja, liefst wel
23 maart: amputatie en reconstructie met DIEP-flap methode. Sentinel test wijst uit dat de okselklieren zijn aangetast, dus verwijdering van 32 okselklieren, waarvan 2 zijn aangetast.
8 dagen hospitalisatie, waartijdens duidelijk wordt dat het over graad 3 tumoren gaat. *Slik*
6 weken revalidatie thuis alvorens de chemo wordt opgestart
22 april: 1e chemo
5 augustus: 6e en laatste chemo
7 september: start bestraling borst en axillae
9 oktober einde bestraling
9 november of begin december start revalidatie gedurende 3 maanden

En ik wens dat ik kon zeggen: en dan is 't gedaan... maar ik voel dat zo niet aan; nog 18 beurten Herceptine vanaf november. Da's ongeveer 1 jaar lang om de drie weken toedienen van medicatie via mijn poort. Alweer die gang in het ziekenhuis waar de chemo wordt toegediend... jakkes. Ik kijk daar tegenop, omdat ik misselijk word op die gang... teveel nare herinneringen. Of zoals V. het noemt: 't voos gangske.

Ik heb gisteren samen met de familie goed getoast op 't einde van de bestralingen. Ik heb wel 4 glazen champagne gedronken en daarna aan tafel nog genoten van 2 glazen wijn! Je kan je onbeelden dat ik er nadien wel wat onzin uitkraamde :-). De zeewind heeft het er allemaal gelukkig terug kunnen uitblazen.

Maar ik voel me niet echt euforisch, een sluier van bezorgdheid schemert. Wat op 25 februari 2009 begon zal wellicht pas op het einde van mijn dagen een einde kennen, en in afwachting ga ik op zoek naar overweldigend geluk!

P.s. Een foto met aandikkend haar volgt :-)

Over fietsen, vapeurs, warmte en assertiviteit

2009-09-22T12:49:00.000-07:00

Ik had het al eens op facebook 'gepost', en wil het graag ook hier wel eens kwijt, maar dan een beetje meer uitgebreid. Want het is niet niks, althans niet voor mij. Ik fietste vorige week vrijdag naar de bestraling én een eindje terug: dit was 33km in totaal (heeft mijn man vakkundig berekend ;-)). Zolang we hier wonen (en da's ondertussen 9 jaar) dacht ik ooit eens naar Gent te fietsen. En dan moet ik verdorie kanker krijgen om het dan ook effectief eens te doen. Straf eh... Schreef ik al eens dat kanker een rare ziekte is? :-)
Wel, dat fietsen dus, even bijzonder voor mij eigenlijk als het half uurtje paardrijden was. En wat het zo bijzonder maakte, is het contrast met de zovele maanden waarin ik absoluut niks kon. Aanvankelijk door het geloop van het ene onderzoek naar het andere, dan door de operatie, tenslotte door de chemo... Dat kan tellen en nu, 12 bestralingen achter de rug (jaaaaawelll, ik ben morgen over de helft!!!!!) slaag ik er in om naar Gent te fietsen (en 't is hier niet plat eh mensen!) en een eindje terug. Ik voel me zo kinderlijk fier. Mijn verwondering is zo groot omdat ik lichamelijk zó ontzettend diep heb gezeten. Ik heb zoveel goesting om er fysisch tegenaan te gaan: revalideren, in de tuin werken, paardrijden, nog meer fietsen, gaan wandelen.. als 't fysisch maar inspannend is! Mijn lijf schreeuwt erom en ik kan niet wachten tot ook de bestraling gedaan is om de tijd te kunnen nemen om dagelijks aan mijn heropbouw te werken. Ik wil voelen hoe mijn lichaam herstelt, wat ik kan en wat ik misschien nog beter kan dan voor dit alles...
Na de bestraling volgt een revalidatieprogramma: B-Care (Breast CAncer REvalidation), onder begeleiding van een fysiotherapeut, kinesisten en psycholoog. Ik wil precies al een voorsprong opbouwen alvorens mijn conditie wordt gescreend bij aanvang...
Ik voel dat ik herstel, en dat terwijl ook de bestraling zijn bijdrage doet aan het kapotmaken van mijn lijf. Ik ben er moe van en hunker dagelijks, na de middag naar mijn slaapke. Maar deze vermoeidheid voelt anders aan dan die 'chemo-vermoeidheid'. Deze vermoeidheid voelt natuurlijker aan. Geen idee of de cellen die nu kapotgemaakt worden zich ook meteen proberen te herstellen en of het dat is dat mij zo moe maakt? Soit, ik kan nu ook makkelijker eens slapen zonder slaapmedicatie, wat na de laatste chemo absoluut niet meer mogelijk was.
Nu wordt ik helaas wel nog geregeld 's nachts wakker, badend in het zweet. 'Vapeurs' heet dat in 't schoon Gents, 'Opvliegers' in 't mooi Nederlands. De chemo heeft mijn cyclus plat gelegd, ik ben dus in mijn (pre)menopauze en dat sinds de laatste FEC chemo (dat was chemo n°3). Het komt hopelijk terug in orde. Niet dat ik mijn cyclus nog nodig heb (ik ben zeer tevreden met mijn drie kinderen, ik hoef er echt echt geen vier ;-)). Maar als 35-jarige vrouw had ik toch nog liever niet blijvend in mijn menopauze gezeten. Ik geloof wel dat het terug goed komt... ooit. (En terwijl ik dit schrijf wordt ik weer door een fameuze vapeur overvallen... zo gemeen onaangekondigd!).

Wat mijn herstellende energie en algemeen lichamelijk welbevinden ook met zich meebrengt is het zalige gevoel terug alleen voor mijn drie meisjes te kunnen zorgen. De avonden van het afgelopen half jaar dat Wouter op 't werk was, had ik heel trouw mijn moeder aan mijn zijde. Zij kent mijn kindjes en mijn huishouden ondertussen zo goed, dat alleen zij perfect kon meedraaien tijdens een 'avondshift met de kindjes'. Wanneer ik niet meer kon, nam zij volledig over. Fijn eh. Zo dankbaar blij ik was met haar hulp, zoveel tevreden rustig voel ik nu omdat ik niet meer opkijk tegen een avonddienst van Wouter. Ik ga met een hernieuwd enthousiasme de kindjes ophalen na school en bij de onthaalmoeder en kan hun vermoeidheid na hun dag aan. Ik kan zonder in een onrechtvaardige kwaadheid te schieten hun gejengel en lawaaierigheid incasseren. Ik kan Janne's veranderend gedrag plaatsen en de energie vinden om niet in de vicieuze circel van actie - reactie te komen. Ik kan terug genieten van hun kind zijn en kan terug warm omgaan met hun kleine en grote tranen. Oef, mijn kort lontje krijgt terug verlenging. Ik heb het gevoel dat ik terug een beetje een lieve mama kan zijn.
Ook in deze periode wordt meer mensen duidelijk dat er iets niet zo pluis is geweest met mij de afgelopen maanden. Ik was mijn sjaaltjes in combinatie met mijn opvliegers behoorlijk beu en had gisteren besloten ze niet meer aan te doen. Mijn haar is zowat een kleine 1,5 cm, nog steeds wat dunnekes (en helaas ooooh zoooo grijs). NU valt menige frank van ouders aan de schoolpoort, dat zie ik aan hun blik... Maar een schroom om te vragen wat en hoe blijft en maakt waarschijnlijk plaats voor een gesprek eens ik uit het zicht ben. Ik heb bewondering voor zij die me rechtstreeks de vraag durven stellen: "ben je ziek?" En begrijp eveneens dat anderen zich meer comfortabel voelen met de vraag aan een ander te stellen. Niet iedereen durft te confronteren natuurlijk. Ieder zijn grens. Maar ik heb nu eenmaal meer bewondering voor mensen die wel durven vragen stellen ;-).

En over confrontatie gesproken... Ik ontdekte in mezelf vandaag een kanker gerelateerde assertiviteit. Ik was al niet vies van enige vorm van assertiviteit (dat weten mijn collega's beter dan wie ook eh ;-), maar deze van vandaag was nog van een andere kaliber. Situatie is als volgt: de vaatwas was kapot, de hersteller zou rond 13u komen en pas om 16u belt hij om te vragen of 't goed is dat hij nog afkomt. ... Awel se, niet met mij eh. Met mijn tijd wordt niet gesold!!!! Zeker na 25 februari 2009 niet. Na de middag heb ik hard mijn slaap nodig, wat ik natuurlijk nu had overgeslaan, omdat meneer elke minuut kon aanbellen. Maar ik had er ook op gerekend dat eens meneer weg was, ik nog kon beginnen verven aan de ramen, of achterin de tuin kon werken etc etc... Want het weer was schitterend. Ik wou iets DOEN dus. Maar het wachten, zonder resultaat maakte mijn bloed aan het koken en dacht: godverdomme, ik laat niet toe dat een vakman die zich niet aan de afspraak kan houden mijn tijd verprutst en er zonder boodschap mee weg kan ook. Ik heb heel, heel, echt wel héél duidelijk gesproken en met achtergrond uitgelegd waarom ik dit niet dulde. 't Is me met dit incident dan ook heel duidelijk geworden dat mijn tijd me enorm kostbaar is.
Mijn tijd is van mij en dit nog meer omdat ik met hoop moet geloven, maar niet meer vanuit een alledaagse evidentie er van uit ga dat ik tijd zat heb.

U weze gegroet beste lezer, wie u ook mag zijn. Voor zij die graag reageerden, maar 't moeilijk vinden via deze blog, kan dat ook altijd via mijn e-mail natuurlijk: isabelveygen@hotmail.com. Ik put nog steeds veel energie uit (re)acties per sms, mail, telefoon... Mijn proces is nog niet ten einde en ben ontzettend dankbaar voor alle warme en lieve steun die ik nog steeds ontvang. Maar ook onbekenden, die zo nu en dan eens meelezen, ik zou 't wel fijn vinden om eens iets te weten, al was het maar: 'hey, ik ben huppeldepup, ik lees mee'.
Ook hoor ik zo hier en daar wel dat de aard van mijn schrijven niet uitnodigt om te reageren. Mijn schrijfstijl en/of de inhoud met 'n analystisch vergrootglas op mezelf zou daar mede oorzaak van zijn... Ah ja? Hoezo?
Maar zou je toch even...?

(Zonne)Stralen

2009-09-10T12:41:00.000-07:00

Ik vind het geen leuk machine, dat bestralingstoestel... Het is groot, heeft iets weg van een spacetoestel (alsof ik weet hoe dát eruitziet), het maakt een 'voos' geluid en het doet heel veel kwaad (maar ook wel goed zeker?), en bovenal, ik voel er niks van... Raar. Ik sluit mijn ogen dan ook elke keer. 10 Minuutjes duurt het maar, niet lang. Eerst wat korte social talk met de verpleegster, dan me goed leggen, elke keer opnieuw in EXACT dezelfde positie, linker arm omhoog, rechterarm beetje verkrampt naar boven geschoven, hoofd zo ver mogelijk wegdraaien naar rechts (die beamer zou wel eens mijn slokdarm beschadigen). Eerst paar lawaaikes voor de rechtse invalshoek, dan idem dito voor de linkse invalshoek, vervolgens een baxterpaalke vasthouden met mijn linkerarm voor de okselbestraling, beetje lood op 't toestel om mijn linkerlong, schouderkap en kweeniewanog te beschermen en alweer: tuuuuuut, of is het pieieeeeiieeeeeeeiiiepp. En klaar is kees. "Je mag van de tafel komen mevrouw". Nog beetje smalltalk. Aankleden, even beleefd knikken naar de andere wachtenden in de wachtzaal en terug fiets op. Voila se, da's nu een standaard onderdeel van mijn dag.
De bestraling is dus begonnen... um, ff denken, da's dan deel drie van het genezingsonderdeel? (operatie-chemo-bestraling-revalidate & herceptine). 'k Ben zo ver ;-). Mijn romp ziet er nu uit alsof ik gesolliciteerd heb voor Prison Break (heb de rol wel voor meerdere redenen dan gebrek aan acteertalent niet gekregen :-)). Da's wel beetje lastig wat kledij betreft. Allez, niet dat ik perse wil verbergen dat ik kanker heb, da's toch al overduidelijk aan mijn hoofd te zien (alhoewel... ik blijf precies soms toch nog mensen verrassen?). De stars & stripes staan tot behoorlijk hoog en ik merk nu dat ik in de zomer behoorlijk veel kledij heb die toch wat van 't 'vlees' laat zien... Ik ben er nog niet uit... maar misschien zorgt het weer wel dat ik niet te hard moet zoeken naar een oplossing, met ne 'gilet' aan is 't allemaal rap opgelost.

De kindjes zijn terug het huis uit overdag en dat doet me deugd. Ik neem na mijn dagelijkse portie (zonne)stralen de tijd om iets leuks te doen: want da's me nu wel duidelijk: wanneer je in 't leven onaangename dingen moet doen, is dat best wel ok als je er voor jezelf iets leuks aan koppelt. En eigenlijk kunnen dat heel eenvoudige zaken zijn: een terrasje, een lekkere maaltijd die je niet zelf hoeft klaar te maken, wat gekuier in 't stad, een boekje lezen met een heerlijke granenkoffie, een langnietmeergezien vriendin toevallig tegen het lijf kunnen lopen en bijkletsen etc etc... 'k Ben wel benieuwd hoe lang ik dit gekoppeld plezier leuk zal blijven vinden. Ik heb doelbewust het uur rond de middag vastgelegd, zo kan ik na de bestraling altijd kiezen voor een lunch met of zonder gezelschap. Zo haal ik nog eens wat verloren gelopen contact op, mensen die ik beetje noodgedwongen in de wachtrij heb geplaatst, tot ik beetje meer kracht had om te investeren in niet alledaagse ontmoetingen. Ik merk dat ik wel makkelijk kies voor mijn eigen gezelschap, een introvert herkenbaar kantje van mezelf. Mijn tempo ligt nog steeds laag in alles wat ik doe. Dat maakt dat ik grootse plannen steeds weer uitstel, dag per dag. En grootse plannen, dat zijn kleine plannen die aanzwellen door de tijd die eroverheen groeit. Maar ik gun mezelf ook wel deze trage tijd, hoewel niet volledig schaamteloos. Dus elke dag heb ik een dilemma: vraag ik iemand om mee te gaan eten over de middag, of ga ik onmiddellijk naar huis om een deel van mijn 'grootse' plannen uit te voeren? Tot nu toe is 't nog mooi weer en geniet ik er wel nog van wat rond te fietsen in 't stad van pier naar pol en zo doe ik maar wat the spirit of the moment me ingeeft: een beetje vrijheid tussen 10 en 15u, me gegeven door kanker :-)
Rare ziekte die kanker, heel rare ziekte ;-)

I want to brake free

2009-08-27T05:17:00.000-07:00

Ik kom net onverrichter zaken uit mijn bed (14u nu). T.t.z. mijn hoofd staat niet stil, waardoor ik niet kan slapen. Zoveel dingen die ik kan doen, nu ik gisteren niet meer terug hoefde voor een chemo sessie!
Ik heb dit heuglijke feit gisteren dan ook gevierd. Niet met een glasje champagne, dat komt ook nog. Maar met een half uurtje paardrijden!!!! Dat was pas feest! 't Was best wel spannend: zou ik nog op een paard kunnen... want bestijgen op zich vergt toch wat kracht in de benen. Ik zag mezelf al helemaal afgaan en had dan ook mijn voorzorg genomen: een grondige uitleg van mijn lichaamlijke situatie en een privéles, i.p.v. een drukke groepsles. Ik kreeg dan ook alle ruimte en tijd om het paard te poetsen en op te zadelen. "Silver", een paard dat kriebels heeft, heel grappig... nog nooit meegemaakt. Dus beetje 'tricky' bij 't poetsen op opzadelen... wat gehinnik, gestamp en de oren regelmatig plat, maar een heel mak en braaf paard eens in de piste. Ik zou enkel stappen, beetje mijn spieren losmaken :-). Hoor je 't al komen? Ik kon 't galopperen en 't draven natuurlijk niet laten. Amai, wat een zalig gevoel op het paard. Geen chemo; wel gallop. Hmmmm....
En dan vandaag, mijn stijve spieren, valt best wel mee, 'k ben het precies al gewoon geworden pijn te hebben in mijn spieren... dus niks aan de hand eigenlijk ;-). Ik geniet nog na en hoop langzaam terug wat routine te kunnen inbouwen wat het paardrijden betreft gedurende de bestraling... Misschien is dat een utopie, maar laat me maar even dromen.

En mijn hoofd staat niet stil: de perenboom ontploft, de pruimenboom werpt nog zijn laatste lekkere pruimen, de courgetten en pompoenen moeten geoogst worden. De boontjes zijn gelukkig allemaal al ingevroren. De appels liggen hier te rotten, dus de appelmoes moet dringend gemaakt worden. En dan wil ik nog verder werken aan Lisa's foto-album haar eerste levensjaar en dan wil ik nog gaan fietsen deze namiddag en gaan wandelen met Max vanavond... Allez, je begrijpt de toon wel een beetje hé. Ik kon me eergisteren al niet meer inbeelden waarom ik zolang niet meer gaan wandelen was. Ik kon niet meer, ik was op en kapot... Nu, 3 weken na de laatste chemo voel ik aan dat mijn lichaam zwaar toegetakeld is, maar in mijn hoofd bruist het. Ik wil zoveel doen! Ik zat te dromen over die ultieme paardrij vakantie in Corsica, over een weekje Madeira, Egypte, Turkijke of wordt het nu een citytrip? Ik wil weg met dat opstapelend vocht dat me zo doet opblazen en beginnen met start to run! "Ik wil ik wil ik, ik wil ik wil ik... zograag de wereld zien.. dansen in Buenos Aires..." :-)

EN als ik het nog niet zou gezegd hebben: Nú is de chemo gedaan, nú pas, nu ik niet meer terug moet gaan!
Morgen wel de voorbereiding voor de bestraling en vanaf maandag dan dagelijks, 6 weken. Ik vind dat nu precies niet zo erg. Ik geef wel toe dat ik er tegenop zie dat mijn bovenlichaam weer even 'publiek bezit' wordt. Net zoals bij de onderzoeken en na de operatie: constant mezelf ontbloten, alsof alle intimiteit rond mijn boezem belachelijk zou zijn. ... Hmm, dat komt er idd terug aan. Mja, ook dat went wel zeker?

And the battle will end!

2009-08-13T12:47:00.000-07:00

Wat me zoal bijblijft is hoe mooi mensen zijn, gezonde mensen... Ik had 't genoegen te gast te zijn op mijn eigen feestje afgelopen dinsdag :-). Daar werd ik verrast door al dat schoon volk, want ik heb toffe vrienden, en mooi zijn ze ook! Hun komst was verfrissend, mooi om me aan te laven; ook best wel confronterend hoe ver ik zit van die gezonde dagdagelijkse evidentie om je haar te wassen en 't even mooi te leggen. Hoe bepalend mijn wimpers, lang haar en ogen zonder wallen zijn voor mijn uiterlijk blijkt door mijn eigen schrikken telkens ik in de spiegel kijk, maar zeker en vooral door de reacties die ik kreeg op mijn foto bij m'n post bij chemo n°5. Een mooie foto, maar hoe hard ik veranderd ben, getekend door de behandeling. De evidentie waarmee ik vroeger een complimentje wegwimpelde over mijn haar, over mijn ogen en wimpers... Misschien helpt dit alles verliezen nu wel bij 't inzien dat dat geen loze woorden waren? Och ja, schoonheid, 't zou zo irrelevant zijn, 't is wat vanbinnen is dat telt... Jaja, allemaal goed en wel, maar ik kan alleen maar heel blij zijn dat ik een tijdelijk verlies heb van 't normale uiterlijk. Want dat aangapen, 'k zal blij zijn wanneer 't voorbij is.

Chemo n°6 is ondertussen een dikke week achter me.
FINITO GEDAAN SCHLUZZ FINISHED
YIHAAAAAAAA

Van de bijwerkingen moet alleen mijn mond terug normaliseren, d.w.z. smaak terug krijgen en verrimpeld gevoel in mijn gehemelte terug glad gestreken. Mijn hart krijgt af en toe nog 'n spasme te verduren en de hoofdpijn kent een paar laatste stuiptrekkingen. Eens deze onmiddellijke bijwerkingen achter de rug zijn, kan ik beginnen met de 'wederopbouw' van alle schade. Wanneer ik fiets, merk ik dat ik heel veel spierkracht kwijt bent. Fietsen op vals plat lijkt alsof ik inderdaad die Himalaya aan het beklimmen ben... 't Is confronterend te voelen hoe verzwakt ik ben. Maar ik wil de koe bij de horens vatten, ik heb zoveel goesting om terug op te bouwen. Alhoewel ik nog even moet temperen. Eind augustus begint de bestraling en dat voor 6 weken lang, elke dag. Ook dat is eerst nog wat afbreken. Ondertussen, heel stilletjes, wil ik graag terug opbouwen... Ik ben al gaan luisteren of ik mijn spieren wat kan loskrijgen te paard. Heel rustig aan wandelen, geen draven of galopperen... heel rustig stappen.... Alleen dat al lijkt me een grote opgave. Ik wil veel ruimte geven voor 't paard en mezelf. Want ik herinner me dat dat goed was voor me. Het voelde goed bezig te zijn met dat paard, die spanning van het dier en mijn samenwerking; soms klikte het, soms vloekte het.
Gedurende mijn hele behandeling heeft ook het terug starten met lopen me niet gelost. Ik ben moeten stoppen op het moment ik net 5 km aankon. En ik deed het voor het eerst in m'n leven met plezier. Dus, met goesting gestopt, nu kan ik met goesting terug starten.
Veel plannen dus, en ge weet, plannen zijn er om uitgevoerd te worden.
Alles lijkt nu terug een beetje terug binnen handbereik te geraken, of althans de termijn waarop ik het gevang binnen mezelf kan uitbreken wordt meer bereikbaar. Een ander vragen mijn armen en benen te zijn blijft een struikelblok en ik zie nu de eindstreep in zicht waarop ik terug heel rustig aan al wat meer zelf zal aankunnen.
Iemand vroeg vandaag of de chemo een beetje was meegevallen. 'Nee' zei ik met een scheef lachje. Chemo was geen pretje, ik wens het niemand toe, 't heeft mijn lichaam en bij tijden mijn gemoed heel zwaar gehavend. Maar ik hoop dat ik het snel kan plaatsen. 't Is allemaal nog niet voorbij. Ik besef dat ik een aggressieve kanker heb en dat ik getekend ben voor mijn leven, maar het besef hoe weinig evident de simpele 'dinges des levens' zijn, is iets goed dat ik meedraag uit de afgelopen 7 maanden.
Een slapeloze nacht doordat de baby huilt: wat een geluk dat die baby er is.
Een ontsteking in een spier: hoe weinig evident dat die spier tot nu toe zoveel heeft kunnen doen.
Een kater na een zware avond: hoe fijn dat je de bloemetjes kan buiten zetten.
Een moeilijke dag op 't werk: fijn dat je werk hebt.

Ik weet het, je kan 't leven niet altijd door een roze bril zien... maar misschien hoef je geen kanker te krijgen voor je inziet hoe gelukkig je kan zijn met alle evidente en zelf minder aangename kantjes van 't bestaan.

Ik droom alvast van mijn reisje, ergens in oktober, realiseerbaar dankzij mijn lieve dierbare vrienden en familie. En als het plekje in het vleigtuig krap is, so what. Als de incheckbalie een lange rij heeft, so what. Als de ober 's avonds in het restaurant onvriendelijk is, so what, als er een beetje lawaai is, SO WHAT?! Verdorie, na 6 chemo's hoop ik nog heel lang een garantie te hebben tegen zagen!!

Ik voel me -met de grootte van een lucifer ten opzichte van een bosbrand- terug gelukkig worden... heel voorzichtig durf ik mijn 'content zijn' ook laten worden tot terug gelukkig zijn. Laat me hopen dat ik nooit een groter dieptepunt hoef mee te maken in mijn leven en dat gelukkig zijn me gegund is.

Liefs,
Isabel

"Hoe gaat het met jou?"

2009-07-28T13:39:00.000-07:00

Hoe het nog met me gaat? Niet zo fijn. 't Is eens iets anders.
Nu eens niet spontaan, maar bedacht, nagedacht over de vraag: "hoe gaat het met jou"? Hieronder het antwoord puur vandaag, puur mezelf, zonder mijn context waaraan ik me meestal kan optrekken. 't Is wat kanker en de behandeling tot nu toe met me heeft 'aangericht'.

Kanker hebben is eenzaam, omdat iedereen me zo graag helpt, maar ik toch alleen ziek moet zijn.
Kanker hebben is niet mogen slapen zoveel ik wil, maar moeten rusten zoveel mijn lichaam vergt.
Kanker hebben is mij dag per dag richten op de toekomst, maar nooit meer zonder zorgen.
Kanker hebben is een zevende hemel voor de betweter vol goede raad.
Kanker hebben is een reden om zonder haar, met opgezette ogen, uitgedunde wenkbrauwen, amper nog wimpers, zonder fysiek en opgehouden vocht toch nog te horen krijgen dat ik er goed uit zie.
Kanker hebben is tijd hebben om zonder energie mijn dag door te komen.
Kanker hebben is moeten -welbedoeld gezegd- aanhoren dat het wel voorbijgaat... alsof dit alles een zuchtje wind is.
Kanker hebben is zo diep kunnen zitten dat ik me moeilijk kan inbeelden dat ik morgen nog kan lachen.
Kanker hebben is voor het eerst niet uit mijn bed willen en vervolgens een dag vol tranen.
Kanker hebben is tegen de laatste chemo aanlopen en met een klein hartje denken 'is dat wel zo?'

Chemo maakt mijn lichaam kapot
Kanker tast mijn gemoed aan, zó hard en zó wezenlijk

Lieve lezer, als ik even mag,

ik ben (het) moe

Schoon Foert

2009-07-24T12:52:00.000-07:00

Ik heb wel schoon mijn voeten geveegd aan 't advies om weg te blijven van de Gentse Feesten. Ik voelde me vandaag te hard gestraft toen ik alleen thuis was met Lisa, terwijl Wouter 't Zuidpark aan het verkennen was. Ik heb dan dankzij een ruggesteuntje van een 'compagnon' mooi 'foert' gezegd en ben erheen gegaan. Ziezo, wie durft mij te straffen ;-). 't Was daar geenszins bedreigend: niet te veel volk, geen lichaamscontacten met strangers en mooi handjes ontsmet... En bovenal: de kindjes zien spelen kan alleen maar helend werken, toch? :-). Dus 't voelt enkel goed aan dat ik geweest ben.

Ondertussen zijn we ook al weer terug van weggeweest. Een paar dagen Zeeland was leuk. 't Was ontspannend en dankzij de aanwezigheid van onze babysit, hebben Wouter en ik ook echt wat tijd gehad voor elkaar. Een zwemmeke bij ondergaande zon en een deugddoend 'avondmutske' achteraf is 'n zalige luxe die wij zeker konden waarderen!

Ik ben dan ook tot het besef gekomen dat ik dit kankergedoe enkel kan doorkomen op de manier hoe ik dat doe: plannen en doen, plannen en doen: steeds bezig zijn in mijn hoofd met leuke dingen om dan te genieten van het 'doen' en dan opnieuw uitkijken naar het volgende. Voor mezelf plezante dingen creëren om mijn focus te leggen op het positieve, om dan in alle stilte het negatieve te ondergaan. Ik merk ook dat ik moeilijk kan uitwijden over alle bijwerkingen wanneer mij dat gevraagd wordt, mondeling althans. Ik vind mezelf dan zo snel een zagemie of vraag me dan af of ik niet wat overdrijf in wat ik voel. En eigenlijk durf ik ook wel toegeven dat ik soms wel wat fier ben op mezelf, omdat ik toch echt wel volop leef.
En weet je: het haar op mijn hoofd is ondertussen wel al 3 mm! Mijn wenkbrouwen echter blijven maar meer verdwijnen en ik begin toe te nemen in gewicht (taxotere, cortisone en af en toe 'foert'?)... Ik droom van de tijd na de behandeling, vóór ik terug aan het werk moet, dat ik kan besteden aan de heropbouw: tijd hebben om te sporten ...
En dan in mijn achterhoofd vrees ik dan toch ook alweer die 6e en laatste chemo. Want de bijwerkingen waren deze keer niet te negeren: pijn in mijn spieren, moe, onderrug heel pijnlijk, onrustige benen en gevoel dat ze wel 10ton wegen, en niet kunnen rusten door die pijn in mijn spieren. Ondertussen zijn we anderhalve week verder en ebt dat gelukkig ook allemaal weer weg. 'k Had er niet zoveel last van bij nr. 4, nr. 5 al behoorlijk meer de eerste week... dus nr. 6, zal 'n 'pain in the ass' zijn... dat venijn in de staart.. aiaiai.
'k Heb 't nu dus toch even neergepend, die bijwerkingen, for the record ;-) Misschien wil ik dit later wel nog weten, of misschien heeft iemand daar wel iets aan. Ik herinner me alleszins dat ik aan concrete feiten een houvast had op 'n blog van 'n lotgenoot bij het begin van dit circus... Wie weet kan mijn blog ook iemand 'n houvast bieden of wat inlichtingen verschaffen...

5de chemo

2009-07-15T12:40:00.000-07:00

Voila, nr. 5 zit er ook op! Ik ben blij, pas nu kan ik echt aftellen!
Ik was wel efkes geschrokken toen de dokter me vertelde dat ik bij de vorige chemo té gevaarlijk diep gezakt was in bloedwaarden (m.a.w. mijn verdedigingsmechanisme was zo goed als volledig buiten werking gesteld). Om deze keer niet hetzelfde voor te hebben moet ik morgen een soort 'epo'spuit krijgen. Allez, wij noemen dat de epospuit, omdat dat een kunstmatige boost is van mijn bloedcellen (mij beenmerg krijgt een stof toegediend dat het signaal geeft om veel meer te produceren).Verwachtte bijwerking daarvan dan alweer is pijn in het borstbeen, onderrug en algemeen in de botten. 'k Ben benieuwd ;-). Ik heb dus een tijdje gevaarlijk kwetsbaar rond gelopen, en idd had ik antibiotica moeten nemen voor een uit de hand gelopen 'afteke' die aan het ontsteken was in mijn mond, maar toch was het besef niet zo groot dat ik beetje aan het balanceren was met mijn kwetsbaarheid (mijn lichaamlijke dan deze keer :-)). Voor alle duidelijkheid heb ik dan maar instructies gevraagd over de 'do's and dont's' voor de komende weken:

zwemmen in de zee mag
zwemmen in een openbaar zwembad mag niet
naar de Gentse Feesten gaan mag niet (boehoe)
een samenkomst met veel volk mag niet ('overdekt' of echt een massa happening interpreteer ik er dan naar mijn eigen goesting bij)
veel goede lucht aan de zee, dus da's a good place to be, daar waaien de microben weg :-)
geen zieke personen in de buurt
en alle andere dingen die mijn gezond verstand zelf ook wel inzien

En dan iets anders. Ik besef dan mijn vorig bericht bij sommige mensen wat vreemd overkwam... beetje 'down'... Misschien was dat ook wel zo, maar weet dat ik moe ben, maar niet moedeloos... Dat zijn twee verschillende dingen. En ik vrees dat, desondanks mijn reputatie (zo vernam ik vandaag) op dienst oncologie 'die jonge madame die zo heel positief is', dat ook ik dit niet kan meemaken zonder dipjes. Ik schaam me er niet om en 't is wat het is. En dat ik een 'blijtkont' ben wanneer ik moe ben, tja, dat is nu eenmaal al gans mijn leven zo ;-).

Ik heb nr. 5 achter de rug, en de taxotere valt me beter mee dan de FEC en dat op zich maakt dat ik ook nu de komende drie weken met minder vrees kan doorkomen. Ik tel nu echt af en begin te dromen over een vakantie, een vakantie voor me, myself and I, om eens alles te laten bezinken... Een beetje eenzaamheid gaan opzoeken om tot mezelf te komen. En dat laatste betekent dan voor mij uitvissen of ik voor mezelf en mijn omgeving goed bezig ben met deze ziekte, wat ik nodig heb om verder te kunnen. En natuurlijk zwemmen, lezen, rusten, kuieren, slapen, slapen, slapen, zwemmen en vooral, bovenal gewoon mijn eigen goesting doen, zonder agenda, zonder verplichtingen en ongetwijfeld een groot gemis van het thuisfront.

Momenteel werk de cortisone nog heel hard en is mijn systeem nog wat opgefokt, dus kan ik precies nog een paar uur doorgaan. Morgen die epospuit en nog 2 pillekes cortisone. Dus ik heb nog even energie voor vanalles. Ongetwijfeld komt daarna weer een dip met wat mindere momenten. Maar met de nodige verstrooiing (zoals verslagen van de reis, dankuwel daarvoor Jo!) komt het allemaal wel weer in orde.

Toedeloe

Soms mis ik mezelf

2009-07-10T12:14:00.001-07:00

"Soms mis ik mezelf" zei ik een aantal dagen geleden tegen Wouter na een huilbui. Ik mis mezelf omdat ik de laatste tijd meestal zo moe ben dat ik mijn humor verlies,
dat de zorgen primeren boven het plezier,
dat alles een strijd is waarbij ik steeds lijk achteraan te hinken of vanop afstand toekijk naar wat gebeurt of moet gebeuren.
Soms mis ik mezelf omdat het nieuwe van geen haar te hebben er toch wel af is. En steeds meer mis ik mezelf omdat ik in de spiegel kijk en een 'kankerpatiënt' zie en niet meer Isabel.
Ook mijn wenkbrouwen en wimpers beginnen te lossen. Hoewel ik uiterst voorzichtig ben bij 't wrijven in mijn ogen of 't wassen van mijn gezicht, is 't me nu wel duidelijk dat tegen eind augustus mijn aangezicht zeer vreemd zal zijn...
Soms ben ik boos op mezelf omdat ik steeds meer moet vragen en nog steeds niet heb geleerd om te lossen, dat het ok is om te vragen. Ik ben dan boos omdat ik toekijk en toch niet kan lossen dat ik ik ben en graag het snotneusje gekuist zie, het truitje rechtgetrokken wil, het gras afgereden aangenamer vind, het eten toch wat meer gekruid wens en nog zoveel meer.
De chemo wreet venijnig stil aan mijn energie en zet me steeds meer in de ondergaande en vragende rol. Isabel als gever is steeds verder weg en dat terwijl ik toch zo graag wil wil wil wil wil!
Ik kan mezelf nu even niet meer graag zien, ik heb geen haar meer, ben nog steeds even rond als vroeger, ik mag het zwembad niet meer in, ik kan het paard niet meer op, ik wandel op een slakkengangske, ik ben slechtgehumeurd ... kortom: ik ben niet te genieten en kan ook steeds moeilijker zelf genieten.
Ook deze kleine, heel kleine kant van mezelf wil ik kwijt, want nu primeert ze.

Deze vierde chemo en dan ook eerste taxotere heb ik eigenlijk relatief goed verteerd. Ik heb geen dagen gemist door ziek in m'n bed te liggen draaien en keren. De meeste bijwerkingen zijn nu verteerd precies en geven extra ruimte voor de vermoeidheid. Ik kijk niet op tegen de vijfde behandeling, 't is de voorlaatste, wauw... Komende woensdagnamiddag kan ik zeggen dat ik er maar één meer te gaan heb. Ik neem me voor om nog steeds mensen te ontvangen, op bezoek te gaan en al fietsend of wandelend actief te blijven. Want deze dingen doen me zo hard deugd. Ik kan een dag vergeten wat er gaande is door weg te zijn, helemaal weg, buiten actief, binnen kijkend, pratend anderen hun energie verorberen, een ander zijn verhaal me laten wegvoeren uit wat mijn dagdagelijkse kankerbestaan me biedt. De kinderen draineren me wanneer ze zelf ook moe zijn, maar vullen me terug op met hun plezier, hun gevatte verwonderlijke kinderhumor. Lisa zonder woorden, des te meer met gebaren. Saar met haar clowngehalte en gevatte feedback. Janne met haar verstandige en empathische betrokkenheid. Deze kanker doormaken met drie kleine kindjes vind ik niet gemakkelijk, in tegendeel, ik vind het moeilijk, omdat ik nooit enkel met mezelf kan rekening houden. Op de eerste plaats komen altijd, altijd mijn schatjes. Voor hen 'moet' ik nog steeds veel. Maar anderzijds zijn ook net zij die mijn vatje terug vullen. Dus ik wil wel even tijd zonder de kinderen rondom maar heb ze ook zo broodnodig... Dualiteit dus.

Gelukkig vinden Wouter en ik hierin meestal een goed evenwicht. Hij helpt me zoeken naar wat ik nodig heb en geeft aan wat hij nodig heeft om te kunnen blijven zorgen. Want toch noch even heb ik die zorg hard nodig.

Zwoele zomerkramp

2009-06-30T12:55:00.000-07:00

't Is altijd gevaarlijk om 's avonds nog te schrijven, want dan slaat de vermoeidheid toe en heb ik schrik om te zagen. Maar anderzijds verberg ik me dan zo misschien iets minder. Dus ik laat me maar gaan en zoek geen excuses meer om niet achter de computer te kruipen :-).
Ik begin bij 't einde van m'n laatste berichtje: ik wou nog zo graag iets leuks plannen alvorens de volgende chemo eraan kwam. En dat is me gelukt ;-). Een weekendje Zee(land). Alleen ons Lisa gaf verstek, met 39,9°C was 't geen goed idee om haar mee te nemen. Leve oma dus. Met onze twee grootste meiden op stap, hmmmm.. wat 'n gemak en hoe zalig. Dit staat gegrifd in mijn geheugen: om 21u nog op 'n gezellig vol terraske aan zee met 'n glasje rode wijn, terwijl mijn dochtertjes ontekken hoe ze chocomelk maken met warme melk en echte chocolade. 't Was plezant: wij hoefden nergens op in te boeten, en dat was misschien wel een allereerste keer sinds we kindjes hebben. Zodus... alweer een mooie herinnering om de weegschaal van de chemo in evenwicht te houden.
En dan kwam nr. 4, op 24 juni. Amai, ik had er zo'n schrik van... De voorgaande weken heeft deze fameuze nr. 4 (hij verdient nochtans de ophemeling niet hoor!) me niet losgelaten. Constant was ik zenuwachtig, liep te flapperen met m'n oren (en dat valt op wanneer ik kaal loop :-)) of zat ik afwezig verzonken in gedachten.
Ik had schrik van de associatie, dat het zicht van een baxter alleen al me misselijk zou maken.
Ik had schrik van niet naar onze meisjes hun kleuterreceptie en schoolfeest te kunnen gaan.
Ik had schrik om weer van iets een degoût te krijgen (zo eet ik nu liefst geen tomatensoep, toastjes, ijs en pannekoeken meer).
Ik had schrik om weer dagen te verliezen, in mijn bed, afwezig in mezelf.
Ik heb die schrik eens goed de vrije loop gelaten, bij 't bekijken van een VVijf TV film... da's makkelijk om de tranen zo te laten komen en dan een escapade te doen in mijn hoofd en hart richting wat mij en ons allemaal aan het overkomen is. Een goeie 'blijt'scène om mijn systeem eens te zuiveren... Was het daarmee maar opgelost he.
Nr. 4 kwam eraan en ik onderging. Ik kon lachen met de teletubbie handschoenen, gelukkig. Taxotere zou als één van de bijwerkingen hebben dat je nagels kunnen uitvallen (gezellig eh ;-)) en daarom kreeg ik reuze diepvries handschoenen aan (ergens is er dus hopelijk een wetenschappelijke link tussen ijskoude handen hebben en je nagels behouden... is dat de juiste redenering? ;-)). Dat moet je nu net aan mij geven: ik haat het om koud te hebben. Een uurke op mijn tanden gebeten (dat kan ik ondertussen al goed) en gedaan ermee.
Ondertussen zijn we een kleine week verder en ik heb nog niet veel in mijn bed gelegen: goed eh! Deze nr. 4 is me goed gezind. Geen misselijkheid. Ik voel me ok. Lees: "ok" en niet "goed", alhoewel dat ik dat wel zeg als iemand het me vraagt (want dat bekt gemakkelijker). Maar al snel wordt dat vertaald in 'je bent precies in topform?'. Vreemd dat iemand anders liever heeft dat ik me beter voel dan het echt is. Is de realiteit dan harder te dragen voor zij die 't niet hoeven te dragen?
Gezien de dosis vergif dat alweer eens in mijn lijf is gegoten, kan het niet anders dan dat mijn lichaam protesteert. En dan wel op deze manier:

mijn darmen weten niet meer hoe ze moeten werken... kramp kramp kramp
mijn tong en gehemelte hebben hun zure modder ingeruild voor een dikke laag as (verbrandingsresten van iets 'iel vies' wellicht)
dus: ik proef niet meer wat ik eet
kannie slapen nie 's nachts nie
mijn hart doet rare dingen: 't is wellicht niet de bedoeling dat je zo met enige regelmaat echt voelt waar je hart ligt?
mijn voet- en beenspieren hebben geen zin om in pauze te zijn: wanneer ik neerlig, twijfelen ze of ze al dan niet in kramp moeten schieten .... grrr
wanneer mijn duracel batterij af is, is ze echt af... gedaan met isabel dan... in bed of in de zetel.. niks meer waard.

En toch, dit alles in vergelijking met de misselijkheid die de vorige edities me gaven: ik kies hiervoor!!! Absoluut. Dit kan ik incasseren, soms negeren en eens vloeken, maar 't legt me niet lam.

En die laatste gedachten brengt me op 't genieten stukje. Dit weer is super: 30°C vandaag, hm, heerlijk. Ik ontbreek enkel nog een zwembad waar ik kan induiken en dan is alles (allez, behalve die nevel rond ons leven nu) perfect. Ik heb ruimte, tijd, vrijheid en mensen ... Daarop focus ik me. Onze tuin is op en top genieten nu. Ik heb tijd om Max en Tony (hond en pony) te verzorgen, beetje lavendel planten, supporteren voor Wouter die nu een kampvuurkringetje heeft gemaakt in de tuin. Kijken naar de meisjes die zo zich zo hard amuseren in 't zwembadje... Lisa, ons content zot konijn beetje schommelen... Vrienden uitnodigen en op bezoek gaan... Ben ik nu eigenlijk in behandeling voor borstkanker of heb ik de lotto gewonnen? ;-)

En bij dit alles denk ik dan toch ook aan mijn bureauke op 't 24ste verdiep, dat het daar verdorie heet moet zijn, en dat ik aan mijn collega's denk wiens hersenen overkoken desondanks de airco... Ofwel zit het gepuf erin, ofwel de ambiance. Beide zullen elkaar met gezonde regelmaat wel afwisselen. En 't feit dat er hieraan denk, zal wellicht wel betekenen dat ik 't daar wel wat mis. Ik ben nog lang niet klaar om terug te keren, daarvoor heb ik nog een veel te lange weg af te leggen, maar 't zal niet met verdriet in 't hart zijn dat ik terug keer ook...

En alvorens ik met 'n goed boek naar mijn bedje ga: bedankt voor de toffe reacties die ik krijg op m'n blog, per mail of via facebook of via deze blog zelf. de steun die ik krijg van jou, als lezer, als betrokkene (expliciet als volger of in anonieme stilte) geeft me telkens echt 'n opkikker, meer, veel meer dan je kan denken of ik individueel verwoord krijg. Daarvoor: dikke zoen!

Deux Rois et Une Reine

2009-06-16T13:27:00.000-07:00

Ik had twee collega's op bezoek vandaag. "So what?" Zou je denken? Niks bijzonder zeker? Toch wel, ah ja... Anders zou ik er niet over schrijven :-)
Met een non-challence kwamen deze heren binnen. Met een lichte verontschuldiging dat ze geen bloemen hadden gevonden in dit oversized boerendorp, deden ze hun aangenaam ontspannen intrede. 't Feit dat ik deze twee heren zeer apprecieer, resulteerde in een extra 'goedgemutsheid' en heb ik hen proberen zo goed mogelijk soigneren :-). Hey, met drank en spijs wel te verstaan!
Wat hun bezoek zo verfrissend maakte voor mij, was de vanzelfsprekendheid waarmee we over koetjes en kalfjes praatten en over het werk, maar dan enkel die zaken die ik interessant vond (dus niet de problemen, maar enkel het sociale aspect dat een job kan bieden). De oh zoveel gestelde vraag: "hoe gaat het met jou " kwam niet op tafel. 't Is een vraag die ik niet schuw, maar voor eens werd ze niet gesteld en kon ik even gewoon genieten van alledaagse dingen, zonder dat ik door mijn ziek zijn in the picture stond. 't Hoefde niet over mij te gaan. Althans ik kreeg de onuitgesproken ruimte om zelf te beslissen of er over al dan niet over mijn kanker werd gesproken. En aangezien dat nu net mijn dagdagelijkse realiteit is, hebben we het er wel over gehad, ah ja... Maar dat was nu eens niet het centrum van onze aandacht. En fijn, fijn fijn voelde dat aan! Ik genoot van hun aanwezigheid, van wie ze waren en de rust waarmee ze in mijn gezelschap zaten. En het feit dat het aanvoelen in alle stilte wederzijds was, laat me nagenieten en er een woordje over opschrijven :-).
Met dank heren voor een fijne lunch!

Tevreden melacholisch

2009-06-14T11:58:00.000-07:00

Het weekend is voorbij. Althans bijna. Ik ben tevreden, melancholisch en onrustig tegelijk. Wel duizend dingen razen constant door m'n hoofd: wat ik allemaal wil doen vóór mijn volgende chemo. 't is een beetje zoals tijdens mijn zwangerschapsverlof: wat ik allemaal nog wou doen voor ik terug ging werken. Want elke nieuwe chemo is 'n beetje opnieuw beginnen, opnieuw opbouwen en uit schrik dat de volgende chemo me langer parten zal spelen, wil ik altijd graag concrete dingen verwezenlijken...
Tevreden en melancholisch dus. 'Tevreden melancholie' of 'melancholisch tevreden'? Daarover wou ik het hebben, juist ja (moeilijk denken was 'n bijverschijnsel ;-)). Tevreden ben ik omdat het een goed weekend was. Gisteren was het Saar haar verjaardagsfeestje. Mijn kleine meid werd 3 jaar! 't Was mooi (weer): niet te warm, niet te koud, geen zuchtje wind.. hmmm zalig. Ideaal voor dat glasje champagne met de familie :-). Het was een heel ontspannenden namiddag, iedereen had zn' steentje bijgedragen, wat het voor Wouter en mezelf ook genietbaar maakte! Saar beleefde een topdag dus ik ook content! Wat een fantastisch meid, echt waar! Je zou het beamen als je ze zou kennen :-). En dan vandaag vaderkesdag bij mijn ouders, veel kindjes en dito plezier, een bezoekje aan mijn kersvers metekindje Robin en gelukkige kindjes tijdig in bed gestopt. Veel tijd in de avond dus om ons eigen ding te doen. Voor Wouter betekent dat dan in de tuin wat snoeien, z'n groententuintje bekijken, beetje keuvelen in de buitenlucht. Voor mij betekent dat dan genieten van wat sociaal contact vanop afstand (mail, sms, blog). Om dan straks samen te eindigen, samen, in de zetel, voldaan een natuurreportage innemen. Alles was goed dit weekend. Tevreden dus.
Maar ook melancholisch, omdat ik nu eenmaal een emotionele doos ben. Wanneer ik moe ben (en dat ben ik enorm na dit weekend) wordt ik weemoedig, emotioneel en melancholisch. Ik blik terug op het traject dat ik al aflegde. Ik herneem in gedachten alle hulp die wij in deze periode krijgen en hoe evident dat de mensen rondom het vinden om voor ons te zorgen. Ik denk aan hoe weinig evident ik het vind om die hulp te krijgen, maar eveneens hoe broodnodig deze wel is. En hoe ongelofelijk dankbaar ik ben. Want da's nu na drie chemo's wel duidelijk: ik kan net mezelf aan, meer dan dat maar voor heel even. Zonder hulp sta ik nergens... beetje zoals mijn kwetterende kleuterkes hier in huis dus :-). 't Is niet altijd zichtbaar aan me en veel activiteit rond me is goed omdat het mijn gedachten afleidt.. Maar het verbergt ook wel een beetje hoe het met mijn lichaam gesteld is.
Meer dan de vorige keren probeer ik zo weinig mogelijk concreet een tijdsinschatting te maken van wanneer de volgende chemo eraan komt. Ik wil er niet aan denken en daardoor denk ik er bijna constant aan. Door mijn laatste tegenvaller in het ziekenhuis, heb ik meer dan een degout opgedaan van de chemo. En ik betrapte mezelf erop dat ik dacht met de FEC cocktail het ergste gehad te hebben. De Taxotere die me de volgende drie keer te wachten staat, zou als bijwerking vnl spier en gewrichtspijn hebben. Lijkt me hemels na de vorige misselijkheidstoestanden. Maar tegelijk dacht ik dat ik mezelf beter zou indekken voor wat nog komt er er toch een een blog van een lotgenoot erop zou naslaan... En inderdaad, ik sta terug met mijn pootjes op de grond: amai, in plaats van dat ik er na 8 dagen terug bovenop ben, kan dit vies goedje me wel meer dan 2 weken uit m'n evenwicht houden. Mijn moraal zou er dus wel eens op achteruit kunnen gaan... U weze gewaarschuwd ;-). Hoog tijd om nog iets leuk te plannen voor de vierde chemo. Hoeveel tijd had ik nu ook alweer nog vóór 24 juni :-)?
Dan heb ik dat om naar uit te kijken ipv de chemo. Ik heb graag een filter voor mijn ogen, een filter die de realiteit zo lang mogelijk van me weghoudt... Eentje die pas op het laatste moment wordt opgeheven...

Voila zo lees je, melancholie en contentement (in 't gents), tuupe tegoare. Misschien moet ik daarnog aan toevoegen: schrik voor wat nog komt.

ziel en lichaam verwennerij

2009-06-09T11:10:00.000-07:00

't Was een fijne dag vandaag met als thema 'lichaam en ziel verwennerij'!
En dat zag er dan samengevat als volgt uit:

niet hoeven op te staan om 6u30 terwijl de kindjes wel al rondlopen
Kiné verwennerij
Wandeling in Sint Goriks Oudenhove (where the f* is that?!!!) - hmmmm, deed deugd, maar pffff, moe :-)
drie sterren resto bij mama en papa thuis :-)
zaaaalig dutje
vuiligheid uit m'n lijf halen via acupunctuur
en dan enig minpuntje van de dag: file terug naar huis wegens hagelsteen onweer
met de kindjes aan tafel, Lisa flesje geven, Saar en Janne knuffelen, samen Bumba kijken
vriendin op bezoek en
dan bedje in

Zo zie je, het leven kan ook nu nog aangenaam zijn :-)

kus, isabel

En ik beloof niet elke dag een saai verslag van m'n dag uit te brengen ;-)

Beetje inleiding bij 'Soms'

2009-06-08T11:05:00.000-07:00

Eén Chemo kuur geleden (zo hou ik de tijd bij tegenwoordig) creëerde ik deze blog. Sindsdien deed ik er - behalve het kopiëren van mijn e-mails- nog niks mee. 't Werd dus tijd dat ik wat actiever werd op m'n blog, want wat is anders het nut van het hebben van een blog, niewaar?

Hoe contradictorisch ook, onder donderdag 4 juni, 1 dag na mijn 3e chemo, vond ik de rust en energie (?) om een stukje te schrijven. Toen lag ik in het ziekenhuis, ik had me laten opnemen in de hoop dat het zo eens wat beter zou meevallen. Helaas, ik ben een uitzondering die de regel bevestigt: men wordt niet ziek als men constant aan de baxters hangt, constante anti-misselijkheids medicijnen en constant vocht toegediend krijgen zou gelijk staan aan een beter verteerbare chemo. Tarara :-(. Details zijn niet interessant, 't is wat chemo in zijn lelijkste vorm kan zijn. Ik was de pineut. Neem daarbij nog een kamer met 2 (die alleen waren volzet) met pensioenleeftijdsdame met dito geluiden en je kan je inbeelden dat zo'n opname niet meer voor herhaling vatbaar is.

Maar enfin, nu ben ik terug thuis, 't is nu maandag 8 juni en ik post nu eindelijk mijn schrijfsel van toen, met de titel 'Soms'.

Soms

Het is niet altijd even moeilijk. Het is niet altijd even gemakkelijk.

Het is niet altijd even moeilijk wanneer ik 5 dagen na de chemo terug het licht zie. Of misschien is het dan niet gemakkelijk, maar eerder een euforie te noemen, omdat ik weer bij de actieve mens behoor. Dat ik mijn kindjes opnieuw kan vertroetelen, verzorgen, ze niet meer op afstand hoef te houden en kan genieten van hun deugenieterij en hun knuffels.

Het voelt goed aan dat mijn lichaam en ziel dan terug oog krijgen voor wat en dat rondom. Het terugkrijgen van mijn kracht is 'n fijn iets. Ik geniet dan van de zuurstof tijdens een wandeling, alles dubbel in waarde: Wouter en ik, zuurstof en energie, 't gaat samen.

Maar

Het is ook niet altijd even gemakkelijk wanneer ik tijdens m'n goede weken in mijn achterhoofd de dreiging voel van dat wat komt... een nieuwe chemo. Soms kan ik het wel eens vergeten en zo'n dag is dan perfect. Geen dreiging, geen pijn, geen last. Maar toch steeds die herinnering en die toekomstblik. Het verleden in een spiegel: mijn buik, mijn navel, mijn oksel, mijn borst. Ook het heden in een spiegel: mijn kale knikker en op dit eigenste moment een rode cortizone tronie. De toekomst valt nergens van af te lezen. 't Zijn woelige gedachten, optimistische vooruitzichten en ook wel vrees voor hoe het dan verder moet...

Ik aanschouwde de amputatie, de reconstructie en de revalidatie als het beklimmen van de Alpen met een ordinaire stadsfiets. En ik vreesde dat de chemo het beklimmen zou zijn van de Himalaya, eveneens met diezelfde fiets. Nu bekeken, lijkt het te banaal om gradaties in onmacht en afzien met elkaar te vergelijken. Wie heeft daar nu boodschap aan? Ik geraak er alleszins niet aan uit.

Wat ik wél weet, is dat ik geen vlotte volhouder ben en dat ik blij ben dat ik na deze derde chemo kuur van gisteren niet nog een 4e, 5e en 6e van dezelfde soort moet ondergaan. Mijn zo typische nood aan afwisseling en vernieuwing zet zich door, ook in deze ziekte. Misschien doorkruis in binnen 3 weken de Himalya wel te paard in plaats van met de fiets en waan ik me dan voor nr. 4, nr. 5 en nr. 6 telkens in een ander land ... Dat lijkt me nog het beste vooruitzicht :-)

Isabel, 4 juni 2009

De mails voorafgaand aan deze blog - ze horen erbij

2009-05-14T02:43:00.000-07:00

Van: VAN EYGEN Isabel
Verzonden: vr 27/02/2009
Onderwerp: Reality Bites

Dag, dagdag,

Hoe begin ik aan deze mail?
Niet evident vind ik... vinden we.
Het leven neemt soms vreemde wendingen.
Tot nu toe steeds leuke, hartelijke, soms vermoeiende maar steeds hartverwarmende wendingen.
Soms kan het geluk dan eens keren en is een intermezzo misschien noodzakelijk
om
nóg intenser
te kunnen aanvoelen hoe mooi ons leven is.
Wij gaan een moeilijke periode tegemoet.
Een periode met veel emotie, ook wel wat verwarring en verplichte pauze.

Want de positieve keerzijde van mijn borstkanker is tijd
veel tijd
die ik kan doorbrengen bij Janne, Saar, Lisa & Wouter.
De lente en de zomer komen eraan

Geef toe,
er zijn toch meer vervelende momenten van het jaar
om thuis te zijn?

Nu zit je misschien vastgenageld
beetje uit je lood geslagen
verward en absoluut verrast
achter je scherm,
te staren?

Vanaf maandag tot woensdag volgen een reeks onderzoeken
om vervolgens vrijdag geopereerd te worden.
Ook wij kennen op dit moment nog niet het volledige plaatje.

Misschien wil je wel iets vragen, doe dat dan ook maar ...
Per mail, per sms, per telefoon
We volgen ons eigen tempo wel in het beantwoorden.
Wij vragen alleen onze kindjes wat te vrijwaren.
Zij weten wat er gaande is, op hun niveau.
Mogen we het ook zo houden en hen niet confronteren met vragen...

Met liefs,
Isabel

En ook Wouter natuurlijk!

From: VAN EYGEN Isabel
Sent: Monday, March 09, 2009 7:46
Reality Bites: Part II

Hey Hallo,

't Lijkt soms zo vreemd, ik voel me helemaal niet slecht. Hoogstens moe door alle emotie... Ik besef heel goed wat er gaande is en toch ben ik zeker dat ik niet exact kan inschatten wat allemaal op me afkomt.
Maar dat stemt me misschien net gerust... zo kan ik ook niet piekeren over wat komt.

De operatie is uitgesteld. Er is een bijkomend onderzoek nodig om met zekerheid te kunnen vaststellen wat de geaardheid is van de 2 kleine tumoren, die naast de 'grote' tumor zitten. Pas met die zekerheid kan mijn arts in eer en geweten de juiste operatie uitvoeren.
Het vervolg verhaal is volledig afhankelijk van de uitkomst van de onderzoek van nu woensdag. Wordt het een borstsparende operatie, een borstamputatie met onmiddellijke reconstructie of uitgestelde reconstructie... Ik geef toe dat het niet steeds weten waar we aan toe zijn, of de plotse wending van het scenario me wel eens boos kan maken.

Maar ik ben niet radeloos of moedeloos, hoogstens angstig over hoe mijn kaal kopke en mijn gehavend bovenlichaam zullen aanvoelen. Daar heb ik geen antwoord op, maar ik heb veel vertrouwen in de oplossingen die vast en zeker aanwezig zijn... En de steun die me, ons, Wouter en mijn kindjes wordt aangeboden.

Ik heb een grote luxe in mijn leven: dat ben jij, de warmte rondom: een vriend, familie, een collega die met me begaan is, en wiens sms’jes, mailtjes telefoontjes me ontzettend deugd doen. Ik reageer niet steeds onmiddellijk, of misschien ben ik er nog helemaal niet toe gekomen. Weet dat het niet is omdat ik er geen belang aan hecht. Ik neem me voor mijn eigen tempo te respecteren, ook in het geven van een antwoord, het geven van een verduidelijking, het 'geven' tout court. .

Weet dat het goed met me gaat. Ik voel me niet ziek. Ik bereid me mentaal op wat komen zal. Ik voel mijn kracht en absolute overtuiging dat ik hier goed uitkom!

Met liefs,
Isabel

From: VAN EYGEN Isabel
Sent: Friday, March 20, 2009
Subject: Reality Bites: Real hard! ... But I'll bite back! ...Even harder!

Dag schoon volk,

't Werd tijd dat ik nog eens iets van me liet horen..; want ik lees, ik hoor, ik voel, je bent betrokken, je bent erbij, je bent er ‘graag’ bij...
En deugd dat dat doet :-)

Ik heb genoten de afgelopen dagen, absoluut.
Ik heb genoten van de prille lentezon, van een verfraaiing van ons tuinmeubilair, van een propere stal voor onze Tony (de Pony), van een zandbak met nieuwe balken -waar nu ons drie meisjes samen in kunnen spelen-. (Goed dat we hem zo groot hebben gemaakt :-)) Ik heb genoten van het bos in Brakel en van de wandeling in Balegem, van de eerste bosanemonen en de krokusjes en narcissen, paaslelies en de vroege paaseitjes (foei). Ik heb genoten van de bijkomende kamers in ons huis, die beetje bij beetje vorm krijgen. Weet je, ik heb ook wel genoten van het gevoel dat ik me nu net ietske meer mag veroorloven, al doe ik dat nog heel braaf.. :-)

Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen week één grote snapshot aan het nemen was, om terug boven te halen, net dán wanneer het me van pas moet komen.
Ik voel de komende week aan alsof ik even verdwijn van de buitenwereld, met zo nu en dan een glimp van alles 'out there', via jou.
Ik sluit zondagavond de periode 'Diagnose' af en treed vanaf maandagochtend 23 maart de fase 'Genezing' in.

En dit nieuw tijdperk ga ik met gemengde gedachtekronkels tegemoet.
Ik ben blij dat er werk gemaakt wordt om dit vies ding uit m'n lijf te halen. Ik ben opgelucht dat ik na herstel van de ingreep eindelijk de medicijnen zal krijgen om mij en ons zeker een toekomst te geven. Maar ik voel me eveneens klein, soms heel klein bij het idee van wat komt. De diagnose liegt niet en laat niks aan mooie illusie over: 3 tumoren, kwaadaardig, in 1 borst, met de naam 'invasief ductaal carcinoom'. Laat je vooral niet afschrikken als je deze term in Google opzoekt, het leest niet prettig, maar de statistieken spreken in mijn voordeel ;-).
Voorlopig lijkt het dat de rest van mijn lichaam nog gespaard is, duim je alvast met me mee dat ik hierover niet nog slecht nieuws bovenop krijg?

Weet je, 't doet me wel raar, deze mail en eveneens de vorige te schrijven en te herlezen, 't is zo intiem, vind je niet?
Maar ik merk dat het voor mij een manier is om te verwoorden wat in me omgaat. Het laat me toe te duiden voor mezelf, voor Wouter en voor jou hoe het met me gaat. En hoe het met me gaat is niet steeds gekoppeld aan de feiten. Hoe meer afleiding ik heb, hoe beter ik het stel :-).

Met liefs, isabel