De Porsche... Een man in een Porsche, die combinatie deed het vandaag, denk ik. Een gekende ochtendbegroeting en begroeter. Ik ben ’n madame die wel iets met auto’s heeft. Top Gear... Zegt dat iets over de kwaliteit van het programma of eerder over m’n mannelijke kant, dat ik er fan van ben? De Porsche is dan nog de minste van die mooie, sierlijke, elegante, snelle wagens die ik wel eens in mijn tijdelijk bezit zou willen. Het meest kan een zwarte Jaguar XK me bekoren. Ook een Masarati GranTurismo zou me wel mogen verleiden. Maar ik ken tot nu toe nog geen bezitters, helaas. ’t Zal mijn leefwereld misschien niet zijn?
Mijn ochtend, daar zaten mijn gedachten. Vanuit die Porsche een herkenning door ‘les yeux revolver’, zoals hij het zei. Al meteen een compliment om mijn dag mee te beginnen. Al was het toen reeds middag, het vorige deel van de dag sliep ik wellicht nog. Hoe ik me dan slapend door een ochtendrush met de meiden heb getrokken, is me toch ’n raadsel.
Ik leef met ogen wijd open, eens ik goed wakker (gemaakt) ben althans. Ogen, oren en andere voelsprieten volop actief. Ik sla mensen, vergezichten, geuren en kleuren, belevingen en ervaringen grondig op. Soms een flash-back, soms een dag in vrees en beef maar overheersend genietend. Energie en goesting -doorspekt met ‘n vleugje onvermijdbare vermoeidheid- beheersen mijn dagen!
Voila!
dinsdag 24 augustus 2010
maandag 7 juni 2010
Wat het werk ook kan zijn...
Er lopen allerlei types rond, zo hier.
Sommige mensen vallen op, niet iedereen. Het is meestal ‘en passant’ en zonder bewustzijn van de reden waarom iemand je bijblijft. Heel even of misschien net wat langer heeft je onwetend onderwerp je aandacht.
Soms is de collega’s broek net iets te kort, de kousen net iets te wit en de broeksriem toch wat te hard aangespannen waardoor je gewild, of totaal onwillekeurig glimlacht.
Soms is hij een grijzende rijzige man, die een vergadering komt bijwonen op een verdieping die hij niet gewoon is. Beetje zoekend, doch zeer zelfverzekerd, overduidelijk een leidinggevend type. Galant en verzorgd. Je kijkt hem na en vraagt je af wat hij doet.
Soms is het een vrouw, lange benen, mooi gebruind, hoge laarzen met stevige hak onder een rok of een kleedje en dan kijkt ‘men’ na… stil genietend van een stukje schoonheid, dat een repetitieve dag doorbreekt of een ochtend aangenaam laat beginnen.
Misschien was het die onbekende die je in de lift net een seconde langer aankeek en daarmee je persoonlijke ruimte aangenaam of onaangenaam binnentrad, die je die dag bij bleef.
Een kerel, donkere ogen, de ene dag in maatpak met laptoptas, de andere dag in jeans met ’n hippe rugzak. Je komt hem af en toe tegen en vindt die toevallige ontmoetingen best wel aangenaam, moet je toegeven. Zij, vrolijk en monter, goedlachs en welgebekt, geen beauty, wel beminnelijk. Ze maakt je werken aangenaam.
Er lopen allerlei types rond, zo hier en daar. Ze brengen iets teweeg, ze beroeren of verroeren. Je drijfveer en professionalisme vallen erdoor soms heel even door de mand, het moet kunnen. Zo nu en dan eens heel menselijk toestaan wat een collega bij je doet.
Sommige mensen vallen op, niet iedereen. Het is meestal ‘en passant’ en zonder bewustzijn van de reden waarom iemand je bijblijft. Heel even of misschien net wat langer heeft je onwetend onderwerp je aandacht.
Soms is de collega’s broek net iets te kort, de kousen net iets te wit en de broeksriem toch wat te hard aangespannen waardoor je gewild, of totaal onwillekeurig glimlacht.
Soms is hij een grijzende rijzige man, die een vergadering komt bijwonen op een verdieping die hij niet gewoon is. Beetje zoekend, doch zeer zelfverzekerd, overduidelijk een leidinggevend type. Galant en verzorgd. Je kijkt hem na en vraagt je af wat hij doet.
Soms is het een vrouw, lange benen, mooi gebruind, hoge laarzen met stevige hak onder een rok of een kleedje en dan kijkt ‘men’ na… stil genietend van een stukje schoonheid, dat een repetitieve dag doorbreekt of een ochtend aangenaam laat beginnen.
Misschien was het die onbekende die je in de lift net een seconde langer aankeek en daarmee je persoonlijke ruimte aangenaam of onaangenaam binnentrad, die je die dag bij bleef.
Een kerel, donkere ogen, de ene dag in maatpak met laptoptas, de andere dag in jeans met ’n hippe rugzak. Je komt hem af en toe tegen en vindt die toevallige ontmoetingen best wel aangenaam, moet je toegeven. Zij, vrolijk en monter, goedlachs en welgebekt, geen beauty, wel beminnelijk. Ze maakt je werken aangenaam.
Er lopen allerlei types rond, zo hier en daar. Ze brengen iets teweeg, ze beroeren of verroeren. Je drijfveer en professionalisme vallen erdoor soms heel even door de mand, het moet kunnen. Zo nu en dan eens heel menselijk toestaan wat een collega bij je doet.
Mijn morgen en overmorgen
Fietsend langs de Munckboshoeve,
zicht op het weidse,
paarden overal,
een grote lange dreef,
de opwarmende middagzon
en dan muziek as compagnon...
Toen
Toen overviel me het gevoel. Dát gevoel dat er een morgen en een overmorgen is voor mij.
Misschien twijfelde jij daar nooit aan. Ik wel.
Alles rondom mij heeft zo hard gebeefd de afgelopen hoeveel maanden? Mijn beeld werd danig in de war gestuurd.
En nu.
Beetje bij beetje bouw ik nu terug op. Ik bouw thuis. Ik bouw op mijn werk. Ik bouw op de fiets. Ik bouw in het zwembad. Ik bouw aan tafel.
Het lijkt alsof ik dát gevoel moet verdienen. Niks is nog gratuit. Werken moet en zal ik: aan mijn morgen en overmorgen.
Oh ja, mijn kankerverhaal heeft zijn sporen achtergelaten. Alles wat ik zelf in handen kan nemen, doe ik gretig. En als je 't wil zien, zie je het: 't leven is mooi en leuk, echt... 't werken aan waard!
Soms komt dat genieten vanuit m'n buik en gaat dat heel vlotjes. Soms komt het vanuit m'n hoofd en is 't weer werken. Maar werken aan een genietbare toekomst...
Hey.. er is minder aangenaams, niet? ;-)
zicht op het weidse,
paarden overal,
een grote lange dreef,
de opwarmende middagzon
en dan muziek as compagnon...
Toen
Toen overviel me het gevoel. Dát gevoel dat er een morgen en een overmorgen is voor mij.
Misschien twijfelde jij daar nooit aan. Ik wel.
Alles rondom mij heeft zo hard gebeefd de afgelopen hoeveel maanden? Mijn beeld werd danig in de war gestuurd.
En nu.
Beetje bij beetje bouw ik nu terug op. Ik bouw thuis. Ik bouw op mijn werk. Ik bouw op de fiets. Ik bouw in het zwembad. Ik bouw aan tafel.
Het lijkt alsof ik dát gevoel moet verdienen. Niks is nog gratuit. Werken moet en zal ik: aan mijn morgen en overmorgen.
Oh ja, mijn kankerverhaal heeft zijn sporen achtergelaten. Alles wat ik zelf in handen kan nemen, doe ik gretig. En als je 't wil zien, zie je het: 't leven is mooi en leuk, echt... 't werken aan waard!
Soms komt dat genieten vanuit m'n buik en gaat dat heel vlotjes. Soms komt het vanuit m'n hoofd en is 't weer werken. Maar werken aan een genietbare toekomst...
Hey.. er is minder aangenaams, niet? ;-)
zaterdag 3 april 2010
De trein is terug vertrokken
Een woordje, twee woordjes, wellicht meer, mezelf kennende ... Om jou te bedanken voor je aanwezigheid afgelopen donderdag, 1 april 2010. 't Was mijn eerste werkdag en dat voelde best wel spannend aan. Ik werd verwend door lieve, steunende smsjes, een aantal mailtjes en nog van dat leuks. En dan ter plekke, mijn collega's die we warm onthaalden... warme kooltjes vlak bij m'n hart!
't Is een luxe denk ik, zo terug aan de slag gaan.
Merci merci merci!!!!
Ik was goed moe die eerste avond, met een tevreden gevoel weliswaar. 't Voelde vreemd aan om 16u, zo knal in de namiddag op 't werk, thuis is 't dan al begin van de avond.. tijd voor de kindjes. Ik kon op m'n lauweren rusten dat alles in goede handen was en dat deed heel fel deugd. Ik voel me na twee dagen nog steeds zeer relaxed, en ik hoop dit gevoel nog lang te mogen behouden, ook wanneer ik de passie voor m'n job terug heb opgevist.
Ik besef dat ik een stuk van mijn ziel deel op deze blog, wat ik niet als evident ervaar wanneer deze ook door mijn minder intieme omgeving wordt gelezen. Mijn collega's, mijn wat verdere familie, lotgenoten die me al dan niet kennen... Ik deel wat ik deel om voor mezelf te verwoorden en om voor jullie te duiden wat dit allemaal met me doet. Ik vertelde hier hoe het is om kanker te hebben, hoe het was om chemo te ondergaan, niet wetende of dit wel zin en effect had. Ik schreef hoe 't was om plots geconfronteerd te worden met fundamentele levensvragen. Ik geef me bloot omdat ik maar al te graag begrepen word. Om één of andere reden hecht ik er belang aan dat ik mensen mijn plaatje van deze ziekte laat zien. Het uiterlijk dat zich herstelt na 'n jaar als 't deze, is puur bedrog, (schone) schijn. Binnenin is alles nog zwaar beschadigd, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Ik krijg dat moeilijk verwoord in 'n gesprek, wl in mijn schrijven. Terug aan de slag gaan geeft mij de kans om onder de gezonde mensen te komen, wat me deugd doet, maar ook telkens om de drie weken, bij 't krijgen van de herceptine weer 'n kaakslag zal zijn: damn, it still ain't over yet. Ik zit nu in twee werelden tegelijk: dat van de zieke-rustende en dat van de gezonde-werkende mens.
't Zal weer opnieuw die grenzen aftasten worden: waar liggen ze precies en welke signalen hou ik best in de gaten om er niet over te gaan?
Maar de conclusie op dit moment is:
Hupsakee, de trein is terug vertrokken, I'm on it and I like it!!
't Is een luxe denk ik, zo terug aan de slag gaan.
Merci merci merci!!!!
Ik was goed moe die eerste avond, met een tevreden gevoel weliswaar. 't Voelde vreemd aan om 16u, zo knal in de namiddag op 't werk, thuis is 't dan al begin van de avond.. tijd voor de kindjes. Ik kon op m'n lauweren rusten dat alles in goede handen was en dat deed heel fel deugd. Ik voel me na twee dagen nog steeds zeer relaxed, en ik hoop dit gevoel nog lang te mogen behouden, ook wanneer ik de passie voor m'n job terug heb opgevist.
Ik besef dat ik een stuk van mijn ziel deel op deze blog, wat ik niet als evident ervaar wanneer deze ook door mijn minder intieme omgeving wordt gelezen. Mijn collega's, mijn wat verdere familie, lotgenoten die me al dan niet kennen... Ik deel wat ik deel om voor mezelf te verwoorden en om voor jullie te duiden wat dit allemaal met me doet. Ik vertelde hier hoe het is om kanker te hebben, hoe het was om chemo te ondergaan, niet wetende of dit wel zin en effect had. Ik schreef hoe 't was om plots geconfronteerd te worden met fundamentele levensvragen. Ik geef me bloot omdat ik maar al te graag begrepen word. Om één of andere reden hecht ik er belang aan dat ik mensen mijn plaatje van deze ziekte laat zien. Het uiterlijk dat zich herstelt na 'n jaar als 't deze, is puur bedrog, (schone) schijn. Binnenin is alles nog zwaar beschadigd, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Ik krijg dat moeilijk verwoord in 'n gesprek, wl in mijn schrijven. Terug aan de slag gaan geeft mij de kans om onder de gezonde mensen te komen, wat me deugd doet, maar ook telkens om de drie weken, bij 't krijgen van de herceptine weer 'n kaakslag zal zijn: damn, it still ain't over yet. Ik zit nu in twee werelden tegelijk: dat van de zieke-rustende en dat van de gezonde-werkende mens.
't Zal weer opnieuw die grenzen aftasten worden: waar liggen ze precies en welke signalen hou ik best in de gaten om er niet over te gaan?
Maar de conclusie op dit moment is:
Hupsakee, de trein is terug vertrokken, I'm on it and I like it!!
vrijdag 26 maart 2010
Ik ben nie goe bezig, of misschien net wel. Ik weet het niet. Ik schrijf zo graag en toch verwaarloos ik mezelf hierin door te zelden mijn pen te nemen. En ook jou, lezer, verwaarloos ik, omdat je meeleest en ik je niet op de hoogte hou. Soms besef ik misschien niet dat er ook buiten mijn onmiddellijke intieme vriendenkring wordt meegelezen en dat ook daarbuiten betrokkenheid is. So sorry...
Het is wel opvallend, dat, hoe beter het gaat, hoe minder de kankerblogger blogt? Alhoewel ik niet wil stoppen, vraag ik me soms af of mijn verhaal blijft roepen om gelezen te worden?
First things first: Mijn onderzoeken waren goed!!!!!!!! Ik was in echte euforie vorige week: ik had woensdag 17 maart mijn herceptine behandeling en normaal ben ik diezelfde dag en de dag erop paraplu door vermoeidheid. Maar 't horen van de resultaten die dag zorgde voor een ongelooflijke energie opstoot! Ik merkte van de bijwerkingen deze keer niks... Tot exact een week later ;-). Maar die energie opstoot, daar ging het over; die is zó heerlijk om voelen! Echt verslavend eigenlijk. Alles klopte: de zon scheen, voor het eerst met de kindjes naar buiten zonder klappertanden en bevroren voetjes, de paaslelies die uitkomen, de kippen die hun eerste ei leggen. En dan vooral, vooral, bovenal: het koste me geen moeite om mee te spelen, me in te zetten, wat in de tuin te werken, aan de slag te zijn... te doen wat gezonde mensen doen. En dan in mijn achterhoofd weten dat ik niet terug bergaf zou gaan binnen de eerste paar weken! Zooooooo onbeschrijfelijk heerlijk is dat gevoel. Ik voel me goed, mijn lichaam vertoont geen sporen van kanker en de zon schijnt. Wie begrijpt dat nu?
Ik denk terug, een jaar geleden, toen was ik net geopereerd, ferme ingreep, een aantal weken herstellen om dan gedurende een paar maanden constant terug op de grond gesmeten te worden... En dan nu: heel hard voelen hoe 't was om niet te kunnen, machteloos en krachtloos te zijn door het verschil te kunnen.. Hmmm, laat me maar in deze toestand hoor, da's veel fijner :-).
En dan merk ik tegelijk dat ik heel voorzichtig blijf: mijn herceptine doet zijn werk, eind 2010 heb ik geen herceptine meer... en dan zal het nog spannender zijn. Alsof mijn lichaam zich dan pas zal moeten bewijzen, dat het zelfstandig kan vechten tegen de kanker. De kans op hervallen is het grootst op korte termijn.. hoe verder in tijd van de oorspronkelijke diagnose, hoe groter de kansen. Maar ik hoorde het de gynaecoloog zeggen: "het zint me niet dat het een multifocale tumor was, ook niet dat hij niet hormoongevoelig is, en zeker niet dat er 2 sentinelklieren aangetast zijn. Maar de ingreep was drastisch en zeker de juiste keuze en je prognose is goed.". Vooral dat laatste stukje heb ik goed gehoord :-) en doet me deugd. Ik voel wel wat ik voel, maar ik hoor het wel graag eens van een dokter ook... raar eh...
Nog 6 nachtjes slapen en een nieuw hoofdstuk breekt aan: ik ga terug werken tademmmm! Ik start rustig: haltijds tot einde van het jaar. 't Lijkt wel alsof ik een nieuw leven begin. Ik vertrok er vorig jaar, niet wetende dat ik meer dan een jaar later pas zou terugkeren. Spannend eh... allez, voor mij toch!
Het is wel opvallend, dat, hoe beter het gaat, hoe minder de kankerblogger blogt? Alhoewel ik niet wil stoppen, vraag ik me soms af of mijn verhaal blijft roepen om gelezen te worden?
First things first: Mijn onderzoeken waren goed!!!!!!!! Ik was in echte euforie vorige week: ik had woensdag 17 maart mijn herceptine behandeling en normaal ben ik diezelfde dag en de dag erop paraplu door vermoeidheid. Maar 't horen van de resultaten die dag zorgde voor een ongelooflijke energie opstoot! Ik merkte van de bijwerkingen deze keer niks... Tot exact een week later ;-). Maar die energie opstoot, daar ging het over; die is zó heerlijk om voelen! Echt verslavend eigenlijk. Alles klopte: de zon scheen, voor het eerst met de kindjes naar buiten zonder klappertanden en bevroren voetjes, de paaslelies die uitkomen, de kippen die hun eerste ei leggen. En dan vooral, vooral, bovenal: het koste me geen moeite om mee te spelen, me in te zetten, wat in de tuin te werken, aan de slag te zijn... te doen wat gezonde mensen doen. En dan in mijn achterhoofd weten dat ik niet terug bergaf zou gaan binnen de eerste paar weken! Zooooooo onbeschrijfelijk heerlijk is dat gevoel. Ik voel me goed, mijn lichaam vertoont geen sporen van kanker en de zon schijnt. Wie begrijpt dat nu?
Ik denk terug, een jaar geleden, toen was ik net geopereerd, ferme ingreep, een aantal weken herstellen om dan gedurende een paar maanden constant terug op de grond gesmeten te worden... En dan nu: heel hard voelen hoe 't was om niet te kunnen, machteloos en krachtloos te zijn door het verschil te kunnen.. Hmmm, laat me maar in deze toestand hoor, da's veel fijner :-).
En dan merk ik tegelijk dat ik heel voorzichtig blijf: mijn herceptine doet zijn werk, eind 2010 heb ik geen herceptine meer... en dan zal het nog spannender zijn. Alsof mijn lichaam zich dan pas zal moeten bewijzen, dat het zelfstandig kan vechten tegen de kanker. De kans op hervallen is het grootst op korte termijn.. hoe verder in tijd van de oorspronkelijke diagnose, hoe groter de kansen. Maar ik hoorde het de gynaecoloog zeggen: "het zint me niet dat het een multifocale tumor was, ook niet dat hij niet hormoongevoelig is, en zeker niet dat er 2 sentinelklieren aangetast zijn. Maar de ingreep was drastisch en zeker de juiste keuze en je prognose is goed.". Vooral dat laatste stukje heb ik goed gehoord :-) en doet me deugd. Ik voel wel wat ik voel, maar ik hoor het wel graag eens van een dokter ook... raar eh...
Nog 6 nachtjes slapen en een nieuw hoofdstuk breekt aan: ik ga terug werken tademmmm! Ik start rustig: haltijds tot einde van het jaar. 't Lijkt wel alsof ik een nieuw leven begin. Ik vertrok er vorig jaar, niet wetende dat ik meer dan een jaar later pas zou terugkeren. Spannend eh... allez, voor mij toch!
vrijdag 19 februari 2010
Over huisjes en kruisjes
't Was vorig jaar, een vriendin, die vertelde over haar kinderwens, de zoektocht naar de vervulling van een lang verlangen.
't Was recent, een vriend, wiens kindje nooit het licht zag.
't Was een jaar geleden, een vriendin, haar kindje kreeg leukemie.
't Was onlangs, een vriendin, die besefte dat haar relatie toch niet bestond uit zichzelf en dé man van haar leven, maar een man, met wie het ook wel gewoon goed genoeg moest zijn.
't Was bijna een jaar geleden, ik, ik 'kreeg' de diagnose. Mijn stigma, mijn kruis, de automatische uitnodiging tot medeleven, medelijden, hulp, aanvragen voor herbronning van verdwaalde vriendschappen en verdieping van bestaande.
Mijn verhaal en dan dat van de anderen...
Soms lukt het me om mijn, ons, afgelopen jaar te plaatsen in het perspectief dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Soms kan ik heel goed relativeren en bedenk en dat 't ergste nu wel aan bod is gekomen. Veelal aanwezig is het besef dat het tijdsperk van de onschuld en zorgeloosheid voor mij en velen van 'mijn generatie' van voorbijgaande aard is. Zij die geen kruisje hebben zijn zeldzaam. Zij die beseffen dat ze geen kruisje hebben, nog meer zeldzaam.
Waar sta ik nu, 'n jaar later? Mijn lichaam voelt 20 jaar ouder aan. Mijn vrees voor de fysieke gevolgen bleken terecht (al sta ik versteld van het herstelvermogen van een lichaam) en 't vertrouwen in mijn vege lijf is zoek. Ik denk in vandaag en ook in de toekomst, maar doe dat met een duivel op mijn schouder. Ik plan de alledaagse dingen en over de grootse toekomstdingen droom ik. Heel voorzichtig leef ik nu, in gedachten vooral en effectief dan dag per dag.
Niet zo goed durven
Heel graag willen
Heel hard botsen
Verlangen
Ook wel doen
Van alles wat, met wisselende klemtonen.
Maar steeds, constant, altijd té hard aanwezig, dat duiveltje op m'n schouder, die me onduidelijk toefluistert dat kanker een lelijk beest is, dat me niet snel zal loslaten. En zo lukt het me om af en toe die duivel van mijn schouders te schudden en doe ik eens ferm mijn eigen goesting. Dan probeer ik dromen uit de tijd van 'voor' te vervullen die nu, op dit moment haalbaar zijn.
Da's fijn, Ook daar sta ik nu: een beetje meer onbezonnen, minder rekenschap gevend en oh zo verlangend naar de zon die dat duiveltje (voorgoed?) kan laten smelten.
In de komende weken heb ik mijn eerste controle scans, hopelijk brengen de resultaten al 'n paar zonnestralen :-).
't Was recent, een vriend, wiens kindje nooit het licht zag.
't Was een jaar geleden, een vriendin, haar kindje kreeg leukemie.
't Was onlangs, een vriendin, die besefte dat haar relatie toch niet bestond uit zichzelf en dé man van haar leven, maar een man, met wie het ook wel gewoon goed genoeg moest zijn.
't Was bijna een jaar geleden, ik, ik 'kreeg' de diagnose. Mijn stigma, mijn kruis, de automatische uitnodiging tot medeleven, medelijden, hulp, aanvragen voor herbronning van verdwaalde vriendschappen en verdieping van bestaande.
Mijn verhaal en dan dat van de anderen...
Soms lukt het me om mijn, ons, afgelopen jaar te plaatsen in het perspectief dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Soms kan ik heel goed relativeren en bedenk en dat 't ergste nu wel aan bod is gekomen. Veelal aanwezig is het besef dat het tijdsperk van de onschuld en zorgeloosheid voor mij en velen van 'mijn generatie' van voorbijgaande aard is. Zij die geen kruisje hebben zijn zeldzaam. Zij die beseffen dat ze geen kruisje hebben, nog meer zeldzaam.
Waar sta ik nu, 'n jaar later? Mijn lichaam voelt 20 jaar ouder aan. Mijn vrees voor de fysieke gevolgen bleken terecht (al sta ik versteld van het herstelvermogen van een lichaam) en 't vertrouwen in mijn vege lijf is zoek. Ik denk in vandaag en ook in de toekomst, maar doe dat met een duivel op mijn schouder. Ik plan de alledaagse dingen en over de grootse toekomstdingen droom ik. Heel voorzichtig leef ik nu, in gedachten vooral en effectief dan dag per dag.
Niet zo goed durven
Heel graag willen
Heel hard botsen
Verlangen
Ook wel doen
Van alles wat, met wisselende klemtonen.
Maar steeds, constant, altijd té hard aanwezig, dat duiveltje op m'n schouder, die me onduidelijk toefluistert dat kanker een lelijk beest is, dat me niet snel zal loslaten. En zo lukt het me om af en toe die duivel van mijn schouders te schudden en doe ik eens ferm mijn eigen goesting. Dan probeer ik dromen uit de tijd van 'voor' te vervullen die nu, op dit moment haalbaar zijn.
Da's fijn, Ook daar sta ik nu: een beetje meer onbezonnen, minder rekenschap gevend en oh zo verlangend naar de zon die dat duiveltje (voorgoed?) kan laten smelten.
In de komende weken heb ik mijn eerste controle scans, hopelijk brengen de resultaten al 'n paar zonnestralen :-).
vrijdag 15 januari 2010
Manman, wat vliegt de tijd. Lisa werd gisteren 2 jaar oud. Vorig jaar vertrok ik na haar verjaardag op een short ski. 't Was op die shortski dat ik de knobbel ontdekte. Zo blijven er dagen in je leven bijkomen die je niet zal vergeten: je eigen geboortedatum, die van je broer en zus, die van je ouders, van je beste vrienden, van je eigen kinderen, en dan die dagen waarop speciale gebeurtenissen plaatsvonden: een1e kus, de trouwdag en dan sinds vorig jaar staat er een dag meer bij gegrifd in mijn geheugen: 25 februari, de dag waarop ik na m'n werk naar de huisarts ging voor de uitslag van de mammografie en de punctie. D-Day. Is het een geluk dat het al 'n jaar geleden is? 't Is me 'n jaartje welletjes geweest. Het komende zal er ook niet één zijn zonder tumult, voel ik nu al aan. Maar 't zal wel beter zijn... dat voel ik ook wel aan.
De nabehandeling met herceptine wordt door de dokter als bijzaak afgeschilderd. Helaas pindakaas. Misschien toeval of niet, maar 'k ben nog nooit tweemaal zo snel na elkaar ziek geweest. Wel, indien ik na de volgende herceptine baxter terug ziek wordt, dan is 't geen toeval, en anders wel... voila, de test is dan gedaan :-). To be continued... mijn 3 kleine muisjes komen net binnengestormd :-). First things first.
De nabehandeling met herceptine wordt door de dokter als bijzaak afgeschilderd. Helaas pindakaas. Misschien toeval of niet, maar 'k ben nog nooit tweemaal zo snel na elkaar ziek geweest. Wel, indien ik na de volgende herceptine baxter terug ziek wordt, dan is 't geen toeval, en anders wel... voila, de test is dan gedaan :-). To be continued... mijn 3 kleine muisjes komen net binnengestormd :-). First things first.
Abonneren op:
Posts (Atom)
