"Hoe gaat het met jou?"

Hoe het nog met me gaat? Niet zo fijn. 't Is eens iets anders.
Nu eens niet spontaan, maar bedacht, nagedacht over de vraag: "hoe gaat het met jou"? Hieronder het antwoord puur vandaag, puur mezelf, zonder mijn context waaraan ik me meestal kan optrekken. 't Is wat kanker en de behandeling tot nu toe met me heeft 'aangericht'.

Kanker hebben is eenzaam, omdat iedereen me zo graag helpt, maar ik toch alleen ziek moet zijn.
Kanker hebben is niet mogen slapen zoveel ik wil, maar moeten rusten zoveel mijn lichaam vergt.
Kanker hebben is mij dag per dag richten op de toekomst, maar nooit meer zonder zorgen.
Kanker hebben is een zevende hemel voor de betweter vol goede raad.
Kanker hebben is een reden om zonder haar, met opgezette ogen, uitgedunde wenkbrauwen, amper nog wimpers, zonder fysiek en opgehouden vocht toch nog te horen krijgen dat ik er goed uit zie.
Kanker hebben is tijd hebben om zonder energie mijn dag door te komen.
Kanker hebben is moeten -welbedoeld gezegd- aanhoren dat het wel voorbijgaat... alsof dit alles een zuchtje wind is.
Kanker hebben is zo diep kunnen zitten dat ik me moeilijk kan inbeelden dat ik morgen nog kan lachen.
Kanker hebben is voor het eerst niet uit mijn bed willen en vervolgens een dag vol tranen.
Kanker hebben is tegen de laatste chemo aanlopen en met een klein hartje denken 'is dat wel zo?'


Chemo maakt mijn lichaam kapot
Kanker tast mijn gemoed aan, zó hard en zó wezenlijk

Lieve lezer, als ik even mag,

ik ben (het) moe

Schoon Foert

Ik heb wel schoon mijn voeten geveegd aan 't advies om weg te blijven van de Gentse Feesten. Ik voelde me vandaag te hard gestraft toen ik alleen thuis was met Lisa, terwijl Wouter 't Zuidpark aan het verkennen was. Ik heb dan dankzij een ruggesteuntje van een 'compagnon' mooi 'foert' gezegd en ben erheen gegaan. Ziezo, wie durft mij te straffen ;-). 't Was daar geenszins bedreigend: niet te veel volk, geen lichaamscontacten met strangers en mooi handjes ontsmet... En bovenal: de kindjes zien spelen kan alleen maar helend werken, toch? :-). Dus 't voelt enkel goed aan dat ik geweest ben.

Ondertussen zijn we ook al weer terug van weggeweest. Een paar dagen Zeeland was leuk. 't Was ontspannend en dankzij de aanwezigheid van onze babysit, hebben Wouter en ik ook echt wat tijd gehad voor elkaar. Een zwemmeke bij ondergaande zon en een deugddoend 'avondmutske' achteraf is 'n zalige luxe die wij zeker konden waarderen!

Ik ben dan ook tot het besef gekomen dat ik dit kankergedoe enkel kan doorkomen op de manier hoe ik dat doe: plannen en doen, plannen en doen: steeds bezig zijn in mijn hoofd met leuke dingen om dan te genieten van het 'doen' en dan opnieuw uitkijken naar het volgende. Voor mezelf plezante dingen creëren om mijn focus te leggen op het positieve, om dan in alle stilte het negatieve te ondergaan. Ik merk ook dat ik moeilijk kan uitwijden over alle bijwerkingen wanneer mij dat gevraagd wordt, mondeling althans. Ik vind mezelf dan zo snel een zagemie of vraag me dan af of ik niet wat overdrijf in wat ik voel. En eigenlijk durf ik ook wel toegeven dat ik soms wel wat fier ben op mezelf, omdat ik toch echt wel volop leef.
En weet je: het haar op mijn hoofd is ondertussen wel al 3 mm! Mijn wenkbrouwen echter blijven maar meer verdwijnen en ik begin toe te nemen in gewicht (taxotere, cortisone en af en toe 'foert'?)... Ik droom van de tijd na de behandeling, vóór ik terug aan het werk moet, dat ik kan besteden aan de heropbouw: tijd hebben om te sporten ...
En dan in mijn achterhoofd vrees ik dan toch ook alweer die 6e en laatste chemo. Want de bijwerkingen waren deze keer niet te negeren: pijn in mijn spieren, moe, onderrug heel pijnlijk, onrustige benen en gevoel dat ze wel 10ton wegen, en niet kunnen rusten door die pijn in mijn spieren. Ondertussen zijn we anderhalve week verder en ebt dat gelukkig ook allemaal weer weg. 'k Had er niet zoveel last van bij nr. 4, nr. 5 al behoorlijk meer de eerste week... dus nr. 6, zal 'n 'pain in the ass' zijn... dat venijn in de staart.. aiaiai.
'k Heb 't nu dus toch even neergepend, die bijwerkingen, for the record ;-) Misschien wil ik dit later wel nog weten, of misschien heeft iemand daar wel iets aan. Ik herinner me alleszins dat ik aan concrete feiten een houvast had op 'n blog van 'n lotgenoot bij het begin van dit circus... Wie weet kan mijn blog ook iemand 'n houvast bieden of wat inlichtingen verschaffen...

5de chemo

Voila, nr. 5 zit er ook op! Ik ben blij, pas nu kan ik echt aftellen!
Ik was wel efkes geschrokken toen de dokter me vertelde dat ik bij de vorige chemo té gevaarlijk diep gezakt was in bloedwaarden (m.a.w. mijn verdedigingsmechanisme was zo goed als volledig buiten werking gesteld). Om deze keer niet hetzelfde voor te hebben moet ik morgen een soort 'epo'spuit krijgen. Allez, wij noemen dat de epospuit, omdat dat een kunstmatige boost is van mijn bloedcellen (mij beenmerg krijgt een stof toegediend dat het signaal geeft om veel meer te produceren).Verwachtte bijwerking daarvan dan alweer is pijn in het borstbeen, onderrug en algemeen in de botten. 'k Ben benieuwd ;-). Ik heb dus een tijdje gevaarlijk kwetsbaar rond gelopen, en idd had ik antibiotica moeten nemen voor een uit de hand gelopen 'afteke' die aan het ontsteken was in mijn mond, maar toch was het besef niet zo groot dat ik beetje aan het balanceren was met mijn kwetsbaarheid (mijn lichaamlijke dan deze keer :-)). Voor alle duidelijkheid heb ik dan maar instructies gevraagd over de 'do's and dont's' voor de komende weken:

• zwemmen in de zee mag
• zwemmen in een openbaar zwembad mag niet
• naar de Gentse Feesten gaan mag niet (boehoe)
• een samenkomst met veel volk mag niet ('overdekt' of echt een massa happening interpreteer ik er dan naar mijn eigen goesting bij)
• veel goede lucht aan de zee, dus da's a good place to be, daar waaien de microben weg :-)
• geen zieke personen in de buurt
• en alle andere dingen die mijn gezond verstand zelf ook wel inzien

En dan iets anders. Ik besef dan mijn vorig bericht bij sommige mensen wat vreemd overkwam... beetje 'down'... Misschien was dat ook wel zo, maar weet dat ik moe ben, maar niet moedeloos... Dat zijn twee verschillende dingen. En ik vrees dat, desondanks mijn reputatie (zo vernam ik vandaag) op dienst oncologie 'die jonge madame die zo heel positief is', dat ook ik dit niet kan meemaken zonder dipjes. Ik schaam me er niet om en 't is wat het is. En dat ik een 'blijtkont' ben wanneer ik moe ben, tja, dat is nu eenmaal al gans mijn leven zo ;-).

Ik heb nr. 5 achter de rug, en de taxotere valt me beter mee dan de FEC en dat op zich maakt dat ik ook nu de komende drie weken met minder vrees kan doorkomen. Ik tel nu echt af en begin te dromen over een vakantie, een vakantie voor me, myself and I, om eens alles te laten bezinken... Een beetje eenzaamheid gaan opzoeken om tot mezelf te komen. En dat laatste betekent dan voor mij uitvissen of ik voor mezelf en mijn omgeving goed bezig ben met deze ziekte, wat ik nodig heb om verder te kunnen. En natuurlijk zwemmen, lezen, rusten, kuieren, slapen, slapen, slapen, zwemmen en vooral, bovenal gewoon mijn eigen goesting doen, zonder agenda, zonder verplichtingen en ongetwijfeld een groot gemis van het thuisfront.

Momenteel werk de cortisone nog heel hard en is mijn systeem nog wat opgefokt, dus kan ik precies nog een paar uur doorgaan. Morgen die epospuit en nog 2 pillekes cortisone. Dus ik heb nog even energie voor vanalles. Ongetwijfeld komt daarna weer een dip met wat mindere momenten. Maar met de nodige verstrooiing (zoals verslagen van de reis, dankuwel daarvoor Jo!) komt het allemaal wel weer in orde.

Toedeloe

Soms mis ik mezelf

"Soms mis ik mezelf" zei ik een aantal dagen geleden tegen Wouter na een huilbui. Ik mis mezelf omdat ik de laatste tijd meestal zo moe ben dat ik mijn humor verlies,
dat de zorgen primeren boven het plezier,
dat alles een strijd is waarbij ik steeds lijk achteraan te hinken of vanop afstand toekijk naar wat gebeurt of moet gebeuren.
Soms mis ik mezelf omdat het nieuwe van geen haar te hebben er toch wel af is. En steeds meer mis ik mezelf omdat ik in de spiegel kijk en een 'kankerpatiënt' zie en niet meer Isabel.
Ook mijn wenkbrouwen en wimpers beginnen te lossen. Hoewel ik uiterst voorzichtig ben bij 't wrijven in mijn ogen of 't wassen van mijn gezicht, is 't me nu wel duidelijk dat tegen eind augustus mijn aangezicht zeer vreemd zal zijn...
Soms ben ik boos op mezelf omdat ik steeds meer moet vragen en nog steeds niet heb geleerd om te lossen, dat het ok is om te vragen. Ik ben dan boos omdat ik toekijk en toch niet kan lossen dat ik ik ben en graag het snotneusje gekuist zie, het truitje rechtgetrokken wil, het gras afgereden aangenamer vind, het eten toch wat meer gekruid wens en nog zoveel meer.
De chemo wreet venijnig stil aan mijn energie en zet me steeds meer in de ondergaande en vragende rol. Isabel als gever is steeds verder weg en dat terwijl ik toch zo graag wil wil wil wil wil!
Ik kan mezelf nu even niet meer graag zien, ik heb geen haar meer, ben nog steeds even rond als vroeger, ik mag het zwembad niet meer in, ik kan het paard niet meer op, ik wandel op een slakkengangske, ik ben slechtgehumeurd ... kortom: ik ben niet te genieten en kan ook steeds moeilijker zelf genieten.
Ook deze kleine, heel kleine kant van mezelf wil ik kwijt, want nu primeert ze.

Deze vierde chemo en dan ook eerste taxotere heb ik eigenlijk relatief goed verteerd. Ik heb geen dagen gemist door ziek in m'n bed te liggen draaien en keren. De meeste bijwerkingen zijn nu verteerd precies en geven extra ruimte voor de vermoeidheid. Ik kijk niet op tegen de vijfde behandeling, 't is de voorlaatste, wauw... Komende woensdagnamiddag kan ik zeggen dat ik er maar één meer te gaan heb. Ik neem me voor om nog steeds mensen te ontvangen, op bezoek te gaan en al fietsend of wandelend actief te blijven. Want deze dingen doen me zo hard deugd. Ik kan een dag vergeten wat er gaande is door weg te zijn, helemaal weg, buiten actief, binnen kijkend, pratend anderen hun energie verorberen, een ander zijn verhaal me laten wegvoeren uit wat mijn dagdagelijkse kankerbestaan me biedt. De kinderen draineren me wanneer ze zelf ook moe zijn, maar vullen me terug op met hun plezier, hun gevatte verwonderlijke kinderhumor. Lisa zonder woorden, des te meer met gebaren. Saar met haar clowngehalte en gevatte feedback. Janne met haar verstandige en empathische betrokkenheid. Deze kanker doormaken met drie kleine kindjes vind ik niet gemakkelijk, in tegendeel, ik vind het moeilijk, omdat ik nooit enkel met mezelf kan rekening houden. Op de eerste plaats komen altijd, altijd mijn schatjes. Voor hen 'moet' ik nog steeds veel. Maar anderzijds zijn ook net zij die mijn vatje terug vullen. Dus ik wil wel even tijd zonder de kinderen rondom maar heb ze ook zo broodnodig... Dualiteit dus.

Gelukkig vinden Wouter en ik hierin meestal een goed evenwicht. Hij helpt me zoeken naar wat ik nodig heb en geeft aan wat hij nodig heeft om te kunnen blijven zorgen. Want toch noch even heb ik die zorg hard nodig.

Zwoele zomerkramp

't Is altijd gevaarlijk om 's avonds nog te schrijven, want dan slaat de vermoeidheid toe en heb ik schrik om te zagen. Maar anderzijds verberg ik me dan zo misschien iets minder. Dus ik laat me maar gaan en zoek geen excuses meer om niet achter de computer te kruipen :-).
Ik begin bij 't einde van m'n laatste berichtje: ik wou nog zo graag iets leuks plannen alvorens de volgende chemo eraan kwam. En dat is me gelukt ;-). Een weekendje Zee(land). Alleen ons Lisa gaf verstek, met 39,9°C was 't geen goed idee om haar mee te nemen. Leve oma dus. Met onze twee grootste meiden op stap, hmmmm.. wat 'n gemak en hoe zalig. Dit staat gegrifd in mijn geheugen: om 21u nog op 'n gezellig vol terraske aan zee met 'n glasje rode wijn, terwijl mijn dochtertjes ontekken hoe ze chocomelk maken met warme melk en echte chocolade. 't Was plezant: wij hoefden nergens op in te boeten, en dat was misschien wel een allereerste keer sinds we kindjes hebben. Zodus... alweer een mooie herinnering om de weegschaal van de chemo in evenwicht te houden.
En dan kwam nr. 4, op 24 juni. Amai, ik had er zo'n schrik van... De voorgaande weken heeft deze fameuze nr. 4 (hij verdient nochtans de ophemeling niet hoor!) me niet losgelaten. Constant was ik zenuwachtig, liep te flapperen met m'n oren (en dat valt op wanneer ik kaal loop :-)) of zat ik afwezig verzonken in gedachten.
Ik had schrik van de associatie, dat het zicht van een baxter alleen al me misselijk zou maken.
Ik had schrik van niet naar onze meisjes hun kleuterreceptie en schoolfeest te kunnen gaan.
Ik had schrik om weer van iets een degoût te krijgen (zo eet ik nu liefst geen tomatensoep, toastjes, ijs en pannekoeken meer).
Ik had schrik om weer dagen te verliezen, in mijn bed, afwezig in mezelf.
Ik heb die schrik eens goed de vrije loop gelaten, bij 't bekijken van een VVijf TV film... da's makkelijk om de tranen zo te laten komen en dan een escapade te doen in mijn hoofd en hart richting wat mij en ons allemaal aan het overkomen is. Een goeie 'blijt'scène om mijn systeem eens te zuiveren... Was het daarmee maar opgelost he.
Nr. 4 kwam eraan en ik onderging. Ik kon lachen met de teletubbie handschoenen, gelukkig. Taxotere zou als één van de bijwerkingen hebben dat je nagels kunnen uitvallen (gezellig eh ;-)) en daarom kreeg ik reuze diepvries handschoenen aan (ergens is er dus hopelijk een wetenschappelijke link tussen ijskoude handen hebben en je nagels behouden... is dat de juiste redenering? ;-)). Dat moet je nu net aan mij geven: ik haat het om koud te hebben. Een uurke op mijn tanden gebeten (dat kan ik ondertussen al goed) en gedaan ermee.
Ondertussen zijn we een kleine week verder en ik heb nog niet veel in mijn bed gelegen: goed eh! Deze nr. 4 is me goed gezind. Geen misselijkheid. Ik voel me ok. Lees: "ok" en niet "goed", alhoewel dat ik dat wel zeg als iemand het me vraagt (want dat bekt gemakkelijker). Maar al snel wordt dat vertaald in 'je bent precies in topform?'. Vreemd dat iemand anders liever heeft dat ik me beter voel dan het echt is. Is de realiteit dan harder te dragen voor zij die 't niet hoeven te dragen?
Gezien de dosis vergif dat alweer eens in mijn lijf is gegoten, kan het niet anders dan dat mijn lichaam protesteert. En dan wel op deze manier:

• mijn darmen weten niet meer hoe ze moeten werken... kramp kramp kramp
• mijn tong en gehemelte hebben hun zure modder ingeruild voor een dikke laag as (verbrandingsresten van iets 'iel vies' wellicht)
• dus: ik proef niet meer wat ik eet
• kannie slapen nie 's nachts nie
• mijn hart doet rare dingen: 't is wellicht niet de bedoeling dat je zo met enige regelmaat echt voelt waar je hart ligt?
• mijn voet- en beenspieren hebben geen zin om in pauze te zijn: wanneer ik neerlig, twijfelen ze of ze al dan niet in kramp moeten schieten .... grrr
• wanneer mijn duracel batterij af is, is ze echt af... gedaan met isabel dan... in bed of in de zetel.. niks meer waard.

En toch, dit alles in vergelijking met de misselijkheid die de vorige edities me gaven: ik kies hiervoor!!! Absoluut. Dit kan ik incasseren, soms negeren en eens vloeken, maar 't legt me niet lam.

En die laatste gedachten brengt me op 't genieten stukje. Dit weer is super: 30°C vandaag, hm, heerlijk. Ik ontbreek enkel nog een zwembad waar ik kan induiken en dan is alles (allez, behalve die nevel rond ons leven nu) perfect. Ik heb ruimte, tijd, vrijheid en mensen ... Daarop focus ik me. Onze tuin is op en top genieten nu. Ik heb tijd om Max en Tony (hond en pony) te verzorgen, beetje lavendel planten, supporteren voor Wouter die nu een kampvuurkringetje heeft gemaakt in de tuin. Kijken naar de meisjes die zo zich zo hard amuseren in 't zwembadje... Lisa, ons content zot konijn beetje schommelen... Vrienden uitnodigen en op bezoek gaan... Ben ik nu eigenlijk in behandeling voor borstkanker of heb ik de lotto gewonnen? ;-)

En bij dit alles denk ik dan toch ook aan mijn bureauke op 't 24ste verdiep, dat het daar verdorie heet moet zijn, en dat ik aan mijn collega's denk wiens hersenen overkoken desondanks de airco... Ofwel zit het gepuf erin, ofwel de ambiance. Beide zullen elkaar met gezonde regelmaat wel afwisselen. En 't feit dat er hieraan denk, zal wellicht wel betekenen dat ik 't daar wel wat mis. Ik ben nog lang niet klaar om terug te keren, daarvoor heb ik nog een veel te lange weg af te leggen, maar 't zal niet met verdriet in 't hart zijn dat ik terug keer ook...

En alvorens ik met 'n goed boek naar mijn bedje ga: bedankt voor de toffe reacties die ik krijg op m'n blog, per mail of via facebook of via deze blog zelf. de steun die ik krijg van jou, als lezer, als betrokkene (expliciet als volger of in anonieme stilte) geeft me telkens echt 'n opkikker, meer, veel meer dan je kan denken of ik individueel verwoord krijg. Daarvoor: dikke zoen!

Deux Rois et Une Reine

Ik had twee collega's op bezoek vandaag. "So what?" Zou je denken? Niks bijzonder zeker? Toch wel, ah ja... Anders zou ik er niet over schrijven :-)
Met een non-challence kwamen deze heren binnen. Met een lichte verontschuldiging dat ze geen bloemen hadden gevonden in dit oversized boerendorp, deden ze hun aangenaam ontspannen intrede. 't Feit dat ik deze twee heren zeer apprecieer, resulteerde in een extra 'goedgemutsheid' en heb ik hen proberen zo goed mogelijk soigneren :-). Hey, met drank en spijs wel te verstaan!
Wat hun bezoek zo verfrissend maakte voor mij, was de vanzelfsprekendheid waarmee we over koetjes en kalfjes praatten en over het werk, maar dan enkel die zaken die ik interessant vond (dus niet de problemen, maar enkel het sociale aspect dat een job kan bieden). De oh zoveel gestelde vraag: "hoe gaat het met jou " kwam niet op tafel. 't Is een vraag die ik niet schuw, maar voor eens werd ze niet gesteld en kon ik even gewoon genieten van alledaagse dingen, zonder dat ik door mijn ziek zijn in the picture stond. 't Hoefde niet over mij te gaan. Althans ik kreeg de onuitgesproken ruimte om zelf te beslissen of er over al dan niet over mijn kanker werd gesproken. En aangezien dat nu net mijn dagdagelijkse realiteit is, hebben we het er wel over gehad, ah ja... Maar dat was nu eens niet het centrum van onze aandacht. En fijn, fijn fijn voelde dat aan! Ik genoot van hun aanwezigheid, van wie ze waren en de rust waarmee ze in mijn gezelschap zaten. En het feit dat het aanvoelen in alle stilte wederzijds was, laat me nagenieten en er een woordje over opschrijven :-).
Met dank heren voor een fijne lunch!

Tevreden melacholisch

Het weekend is voorbij. Althans bijna. Ik ben tevreden, melancholisch en onrustig tegelijk. Wel duizend dingen razen constant door m'n hoofd: wat ik allemaal wil doen vóór mijn volgende chemo. 't is een beetje zoals tijdens mijn zwangerschapsverlof: wat ik allemaal nog wou doen voor ik terug ging werken. Want elke nieuwe chemo is 'n beetje opnieuw beginnen, opnieuw opbouwen en uit schrik dat de volgende chemo me langer parten zal spelen, wil ik altijd graag concrete dingen verwezenlijken...
Tevreden en melancholisch dus. 'Tevreden melancholie' of 'melancholisch tevreden'? Daarover wou ik het hebben, juist ja (moeilijk denken was 'n bijverschijnsel ;-)). Tevreden ben ik omdat het een goed weekend was. Gisteren was het Saar haar verjaardagsfeestje. Mijn kleine meid werd 3 jaar! 't Was mooi (weer): niet te warm, niet te koud, geen zuchtje wind.. hmmm zalig. Ideaal voor dat glasje champagne met de familie :-). Het was een heel ontspannenden namiddag, iedereen had zn' steentje bijgedragen, wat het voor Wouter en mezelf ook genietbaar maakte! Saar beleefde een topdag dus ik ook content! Wat een fantastisch meid, echt waar! Je zou het beamen als je ze zou kennen :-). En dan vandaag vaderkesdag bij mijn ouders, veel kindjes en dito plezier, een bezoekje aan mijn kersvers metekindje Robin en gelukkige kindjes tijdig in bed gestopt. Veel tijd in de avond dus om ons eigen ding te doen. Voor Wouter betekent dat dan in de tuin wat snoeien, z'n groententuintje bekijken, beetje keuvelen in de buitenlucht. Voor mij betekent dat dan genieten van wat sociaal contact vanop afstand (mail, sms, blog). Om dan straks samen te eindigen, samen, in de zetel, voldaan een natuurreportage innemen. Alles was goed dit weekend. Tevreden dus.
Maar ook melancholisch, omdat ik nu eenmaal een emotionele doos ben. Wanneer ik moe ben (en dat ben ik enorm na dit weekend) wordt ik weemoedig, emotioneel en melancholisch. Ik blik terug op het traject dat ik al aflegde. Ik herneem in gedachten alle hulp die wij in deze periode krijgen en hoe evident dat de mensen rondom het vinden om voor ons te zorgen. Ik denk aan hoe weinig evident ik het vind om die hulp te krijgen, maar eveneens hoe broodnodig deze wel is. En hoe ongelofelijk dankbaar ik ben. Want da's nu na drie chemo's wel duidelijk: ik kan net mezelf aan, meer dan dat maar voor heel even. Zonder hulp sta ik nergens... beetje zoals mijn kwetterende kleuterkes hier in huis dus :-). 't Is niet altijd zichtbaar aan me en veel activiteit rond me is goed omdat het mijn gedachten afleidt.. Maar het verbergt ook wel een beetje hoe het met mijn lichaam gesteld is.
Meer dan de vorige keren probeer ik zo weinig mogelijk concreet een tijdsinschatting te maken van wanneer de volgende chemo eraan komt. Ik wil er niet aan denken en daardoor denk ik er bijna constant aan. Door mijn laatste tegenvaller in het ziekenhuis, heb ik meer dan een degout opgedaan van de chemo. En ik betrapte mezelf erop dat ik dacht met de FEC cocktail het ergste gehad te hebben. De Taxotere die me de volgende drie keer te wachten staat, zou als bijwerking vnl spier en gewrichtspijn hebben. Lijkt me hemels na de vorige misselijkheidstoestanden. Maar tegelijk dacht ik dat ik mezelf beter zou indekken voor wat nog komt er er toch een een blog van een lotgenoot erop zou naslaan... En inderdaad, ik sta terug met mijn pootjes op de grond: amai, in plaats van dat ik er na 8 dagen terug bovenop ben, kan dit vies goedje me wel meer dan 2 weken uit m'n evenwicht houden. Mijn moraal zou er dus wel eens op achteruit kunnen gaan... U weze gewaarschuwd ;-). Hoog tijd om nog iets leuk te plannen voor de vierde chemo. Hoeveel tijd had ik nu ook alweer nog vóór 24 juni :-)?
Dan heb ik dat om naar uit te kijken ipv de chemo. Ik heb graag een filter voor mijn ogen, een filter die de realiteit zo lang mogelijk van me weghoudt... Eentje die pas op het laatste moment wordt opgeheven...

Voila zo lees je, melancholie en contentement (in 't gents), tuupe tegoare. Misschien moet ik daarnog aan toevoegen: schrik voor wat nog komt.