Ik wil

't Is effe geleden hé... Wel se, 't is druk geweest. Ik dacht dat na de bestraling ik in een oase van rust ging terecht komen, maar dat was niet het geval. Ik moest nog crossen van de acupuncturist, naar een spoeling van mijn katheder, naar de kinderarts, naar de oncoloog, naar pier en pol... En zo blijft ne mens bezig, niewaar?
Maar die oase van rust is er wel gekomen hoor! Jawel, wij zijn een paar dagen terug uit Egypte. Just Wouter and myself! Vliegtuig op naar de Rode Zee, nog even afgetoetst bij de arts of er medische bezwaren waren tegen diepzeeduiken of andere zaken waar ik voor moest opletten, om dan ter plekke heel hard te genieten van zon, zee, water, visjes, koralen, 't zicht van heel veel kitesurfers, zonsondergangen van de mooiste soort, uitgebreide brunches, lekkere wijntjes, ideaal gezelschap en nog zoveel meer. 't Was zalig, mooi en deugddoend. Ook was het een verademing niet meer herkenbaar te zijn als kankerpatiënt. Mijn haar is nu al goed dik en net lang genoeg om de mensen te kunnen foppen dat ik heel kort haar heb uit vrije keuze. Wel moest ik wat wennen aan dat continuë insmeren met factor 50. De bestraling werkt nog even door en daarom mocht ik absoluut de zon mijn huid niet laten raken. Dus, jawel, Isabel in de schaduw en voor in het zwembad: een dikke laag 50!
Wouter en ik hebben tijd kunnen nemen, tijd voor ons eigen persoon en tijd voor elkaar. Heel hard kunnen voelen wat we wouden en heel hard gemerkt hoe goed we elkaar kennen en aanvoelen. Wij zijn 20 jaar samen en alles voelde weer heerlijk comfortabel aan. We vonden elkaar makkelijk terug na deze vele maanden van zorgen voor onze kinderen, zorgen voor mij en zorgen om mij. Ik voelde heel hard hoe zwaar alles is geweest, net door de rust die ons daar toelachte. Deze behandeling met drie kleine kinderen... man man, wat heb ik geluk gehad dat er zoveel hulp was, want zelf met alle hulp is het loodzwaar geweest. Ik voelde ook heel hard dat ik nog niet kan zeggen dat ik kanker heb gehad. Ik kan en durf de verleden tijd hiervoor nog niet gebruiken. Daarvoor is deze ziekte veel te gemeen. Ik voel mijn geluk en mijn herwonnen energie aan als iets aan een zijden draadje, iets heel, heel, echt heel fragiel. Ik wil dat draadje dan graag ook zelf zo stevig mogelijk maken en doe er hard mijn best voor mezelf niks te kunnen verwijten. Ik ben dan ook terug met sporten begonnen en dat doet oooooh zoooooo veeeeeel deugd! In Egypte zat ik aan les 4, 5 en 6 van Evy's Start to run. Les 6 werkte ik af bij 'n ondergaande zon tegen een achtergrond van hoge bergen, de zee, een paar kamelen, melancholie en uiteindelijk een duik in het water. Dat was echt heerlijk! Mijn lijf terug voelen omdat het gewerkt heeft, stilletjes aan terug opbouwen met hoop er ooit beter te staan dan ooit voordien. En dan op de niet 'loop' dagen de zee in, gaan duiken. Geef me water: er in er op er onder ... da's isabel in haar element. Ik denk dat ik onder water, op zo'n 9 meter diepte me voor het eerst hélemaal goed voelde... helemaal: nergens had ik last van, geen pijnlijke spieren, geen stijve gewrichten, geen last van het teveel aan mijn lichaam, geen confrontaties... Ik, opnieuw aan het diepzeeduiken, 7 jaar geelden. Even een refresh en 't was allemaal terug. *Zucht*... ik geniet even na :-).
Ook terugkomen was zeker meer dan ok. onze drie lieve schatjes terugzien was hartverwarmend. Ik geef toe dat we al snel weer overweldigd waren welke impact op onze tijdsbesteding die drie kadees hebben! Miljaar, 't is juist, die wreten energie en aandacht. Maar ook dit in beschouwing: 't is goed geweest: het wegzijn, het bij elkaar zijn, de afstand in alle mogelijke betekenissen in mijn verhaal, het terugkomen en nu alles terug opnemen.

Het revalidatieprogramma begint volgende week, of volgende maand. Morgen weet ik wellicht meer. Ik ben alvast van start gegaan: yoga, lopen, zwemmen... Ik durf geen risico's te nemen en weet hoe belangrijk het is mijn lichaam in form te krijgen. Mijn wil is groot en hou me sterk aan het geloof dat ik misschien zelf ook mijn genezeing in handen heb.
Ik geniet bovendien heel hard van alle verwennerijtjes die mijn richting uitkomen. Ik word in de watjes gelegd op een reeks leuke en afwisselende manieren: etentjes, bloemen, een reisje, een concert, massage, champagne in de lucht ;-). Ook geniet ik wel van de complimentjes die ik hier en daar wel eens krijg. Mijn korte haar geeft mij het gevoel een volledig ander type vrouw te zijn, maar het misstaat me niet, hoor ik wel eens. Ik herken mezelf nog niet volledig en heb heimwee naar ik met lang haar, maar het groeit en da's fijn.
Ergens tweede helft november begin ik met herceptine, 18 keer; om de drie weken, da's opnieuw afdeling oncologie. Ik zal erheen gaan met oogkleppen, zodat ik de chemobehandelingen niet hoef te zien... ik heb schrik voor de instant reactie op het spul en de confrontatie met hopelijk enkel mijn verleden. Ik duim voor mezelf voor een kamer alleen, want 't is telkens terug een opname om het spul via mijn baxter te laten insijpelen. Maar geen chemotaferelen meer volgens de dokter en ik ga ervan uit dat hij niet liegt ;-).

Ziezo, conclusie, ik voel me goed, echt goed, ik heb fysische ongemakken en eigenlijk niet weinig, maar ik ga door. Ik blijf een klein hartje hebben en ik ontwijk mijn bezorgdheid niet, want ze is zo groot maar net dat sterkt me om er tegenaan te gaan.

Ik wil.