Over huisjes en kruisjes

't Was vorig jaar, een vriendin, die vertelde over haar kinderwens, de zoektocht naar de vervulling van een lang verlangen.
't Was recent, een vriend, wiens kindje nooit het licht zag.
't Was een jaar geleden, een vriendin, haar kindje kreeg leukemie.
't Was onlangs, een vriendin, die besefte dat haar relatie toch niet bestond uit zichzelf en dé man van haar leven, maar een man, met wie het ook wel gewoon goed genoeg moest zijn.
't Was bijna een jaar geleden, ik, ik 'kreeg' de diagnose. Mijn stigma, mijn kruis, de automatische uitnodiging tot medeleven, medelijden, hulp, aanvragen voor herbronning van verdwaalde vriendschappen en verdieping van bestaande.
Mijn verhaal en dan dat van de anderen...
Soms lukt het me om mijn, ons, afgelopen jaar te plaatsen in het perspectief dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Soms kan ik heel goed relativeren en bedenk en dat 't ergste nu wel aan bod is gekomen. Veelal aanwezig is het besef dat het tijdsperk van de onschuld en zorgeloosheid voor mij en velen van 'mijn generatie' van voorbijgaande aard is. Zij die geen kruisje hebben zijn zeldzaam. Zij die beseffen dat ze geen kruisje hebben, nog meer zeldzaam.

Waar sta ik nu, 'n jaar later? Mijn lichaam voelt 20 jaar ouder aan. Mijn vrees voor de fysieke gevolgen bleken terecht (al sta ik versteld van het herstelvermogen van een lichaam) en 't vertrouwen in mijn vege lijf is zoek. Ik denk in vandaag en ook in de toekomst, maar doe dat met een duivel op mijn schouder. Ik plan de alledaagse dingen en over de grootse toekomstdingen droom ik. Heel voorzichtig leef ik nu, in gedachten vooral en effectief dan dag per dag.
Niet zo goed durven
Heel graag willen
Heel hard botsen
Verlangen
Ook wel doen
Van alles wat, met wisselende klemtonen.
Maar steeds, constant, altijd té hard aanwezig, dat duiveltje op m'n schouder, die me onduidelijk toefluistert dat kanker een lelijk beest is, dat me niet snel zal loslaten. En zo lukt het me om af en toe die duivel van mijn schouders te schudden en doe ik eens ferm mijn eigen goesting. Dan probeer ik dromen uit de tijd van 'voor' te vervullen die nu, op dit moment haalbaar zijn.

Da's fijn, Ook daar sta ik nu: een beetje meer onbezonnen, minder rekenschap gevend en oh zo verlangend naar de zon die dat duiveltje (voorgoed?) kan laten smelten.

In de komende weken heb ik mijn eerste controle scans, hopelijk brengen de resultaten al 'n paar zonnestralen :-).