Een woordje, twee woordjes, wellicht meer, mezelf kennende ... Om jou te bedanken voor je aanwezigheid afgelopen donderdag, 1 april 2010. 't Was mijn eerste werkdag en dat voelde best wel spannend aan. Ik werd verwend door lieve, steunende smsjes, een aantal mailtjes en nog van dat leuks. En dan ter plekke, mijn collega's die we warm onthaalden... warme kooltjes vlak bij m'n hart!
't Is een luxe denk ik, zo terug aan de slag gaan.
Merci merci merci!!!!
Ik was goed moe die eerste avond, met een tevreden gevoel weliswaar. 't Voelde vreemd aan om 16u, zo knal in de namiddag op 't werk, thuis is 't dan al begin van de avond.. tijd voor de kindjes. Ik kon op m'n lauweren rusten dat alles in goede handen was en dat deed heel fel deugd. Ik voel me na twee dagen nog steeds zeer relaxed, en ik hoop dit gevoel nog lang te mogen behouden, ook wanneer ik de passie voor m'n job terug heb opgevist.
Ik besef dat ik een stuk van mijn ziel deel op deze blog, wat ik niet als evident ervaar wanneer deze ook door mijn minder intieme omgeving wordt gelezen. Mijn collega's, mijn wat verdere familie, lotgenoten die me al dan niet kennen... Ik deel wat ik deel om voor mezelf te verwoorden en om voor jullie te duiden wat dit allemaal met me doet. Ik vertelde hier hoe het is om kanker te hebben, hoe het was om chemo te ondergaan, niet wetende of dit wel zin en effect had. Ik schreef hoe 't was om plots geconfronteerd te worden met fundamentele levensvragen. Ik geef me bloot omdat ik maar al te graag begrepen word. Om één of andere reden hecht ik er belang aan dat ik mensen mijn plaatje van deze ziekte laat zien. Het uiterlijk dat zich herstelt na 'n jaar als 't deze, is puur bedrog, (schone) schijn. Binnenin is alles nog zwaar beschadigd, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Ik krijg dat moeilijk verwoord in 'n gesprek, wl in mijn schrijven. Terug aan de slag gaan geeft mij de kans om onder de gezonde mensen te komen, wat me deugd doet, maar ook telkens om de drie weken, bij 't krijgen van de herceptine weer 'n kaakslag zal zijn: damn, it still ain't over yet. Ik zit nu in twee werelden tegelijk: dat van de zieke-rustende en dat van de gezonde-werkende mens.
't Zal weer opnieuw die grenzen aftasten worden: waar liggen ze precies en welke signalen hou ik best in de gaten om er niet over te gaan?
Maar de conclusie op dit moment is:
Hupsakee, de trein is terug vertrokken, I'm on it and I like it!!
't Is een luxe denk ik, zo terug aan de slag gaan.
Merci merci merci!!!!
Ik was goed moe die eerste avond, met een tevreden gevoel weliswaar. 't Voelde vreemd aan om 16u, zo knal in de namiddag op 't werk, thuis is 't dan al begin van de avond.. tijd voor de kindjes. Ik kon op m'n lauweren rusten dat alles in goede handen was en dat deed heel fel deugd. Ik voel me na twee dagen nog steeds zeer relaxed, en ik hoop dit gevoel nog lang te mogen behouden, ook wanneer ik de passie voor m'n job terug heb opgevist.
Ik besef dat ik een stuk van mijn ziel deel op deze blog, wat ik niet als evident ervaar wanneer deze ook door mijn minder intieme omgeving wordt gelezen. Mijn collega's, mijn wat verdere familie, lotgenoten die me al dan niet kennen... Ik deel wat ik deel om voor mezelf te verwoorden en om voor jullie te duiden wat dit allemaal met me doet. Ik vertelde hier hoe het is om kanker te hebben, hoe het was om chemo te ondergaan, niet wetende of dit wel zin en effect had. Ik schreef hoe 't was om plots geconfronteerd te worden met fundamentele levensvragen. Ik geef me bloot omdat ik maar al te graag begrepen word. Om één of andere reden hecht ik er belang aan dat ik mensen mijn plaatje van deze ziekte laat zien. Het uiterlijk dat zich herstelt na 'n jaar als 't deze, is puur bedrog, (schone) schijn. Binnenin is alles nog zwaar beschadigd, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Ik krijg dat moeilijk verwoord in 'n gesprek, wl in mijn schrijven. Terug aan de slag gaan geeft mij de kans om onder de gezonde mensen te komen, wat me deugd doet, maar ook telkens om de drie weken, bij 't krijgen van de herceptine weer 'n kaakslag zal zijn: damn, it still ain't over yet. Ik zit nu in twee werelden tegelijk: dat van de zieke-rustende en dat van de gezonde-werkende mens.
't Zal weer opnieuw die grenzen aftasten worden: waar liggen ze precies en welke signalen hou ik best in de gaten om er niet over te gaan?
Maar de conclusie op dit moment is:
Hupsakee, de trein is terug vertrokken, I'm on it and I like it!!
