Oprecht en met rede

Ik hoor het af en toe wel eens, die verwondering, verwondering en onbegrip en wel wat denegratie ook. Het gaat over presteren, iets willen bereiken, iets specifieks,
een groot doel,
soms ook een groots doel.
En waarom toch net dan verbonden aan kanker?

Voor mezelf kan ik een antwoord geven, zelf al probeer ik niks groots, niets groot. Wat wel parallel loopt, is een nieuwe wending ten opzichte van 'ervoor'. Ik heb geen prestatiedrang. Ik had geen prestatiedrang. Ik kan vanalles wat, maar ben nergens uitmuntend in. Ik scheer geen hoge toppen, maar kan me in de kruinen goed genoeg voelen. Ik hoefde niet ergens in uit te blinken. Dat is onveranderd gebleven. Wat wél veranderd is, is de gedrevenheid om een vooropgesteld doel te bereiken.
En waarom?
Zo simpel.
Voelen dat ik leef en voelen hoe mijn lichaam doet waar ik het heen wil krijgen. Kapot gaan aan kanker en de behandeling is lossen... alle controle lossen . Lijdzaam toezien, of beter, voelen, hoe de ingreep, de chemo, de bestraling en de nabehandling mijn lijf kapot maakte.
De zetel, het bed, beetje schuifelen tussen die twee en vanaf het ergste voorbij was een verplaatsing wagen naar de eettafel en zo, geleidelijk aan de ruimte in huis vrijer benutten, om met voldoening het huis terug uit te kunnen. Heel langzaam werken aan een terugname van mezelf, herontdekken wat het is om zonder uitputting een avondje met vrienden door te brengen, alleen mijn kinderen verzorgen in combinatie met het huishouden. Da's van ver komen...
Ik wil zien waar ik heen kan, hoe groot de noodzakelijk aangerichte schade kan overwonnen worden.
Ik spring ijskoud water in, ik rij in de brandende zon een aantal kilometer de hoogte in, ik rij n volle dag te paard de bergen in en ik geniet, zo ontzettend hard.
Zó ontzettend hard!
Mijn glimlach is mijn blijdschap. Ik voel me zo hard leven tijdens mijn verwezenlijkingen. Ik krijg de juiste stimulansen. 'Juist' omdat ze gedoseerd zijn, realistisch, uitdagend en vol vertrouwen.

Mensen-lief. Ik fietste vandaag, zonder afzien en met onmiddellijke goesting in een tweede keer de Berendries op (zonder triple eh ;-))
Ik ben oprecht en met rede fier op mezelf.

Champagne!!!!

Over auto's en goesting

De Porsche... Een man in een Porsche, die combinatie deed het vandaag, denk ik. Een gekende ochtendbegroeting en begroeter. Ik ben ’n madame die wel iets met auto’s heeft. Top Gear... Zegt dat iets over de kwaliteit van het programma of eerder over m’n mannelijke kant, dat ik er fan van ben? De Porsche is dan nog de minste van die mooie, sierlijke, elegante, snelle wagens die ik wel eens in mijn tijdelijk bezit zou willen. Het meest kan een zwarte Jaguar XK me bekoren. Ook een Masarati GranTurismo zou me wel mogen verleiden. Maar ik ken tot nu toe nog geen bezitters, helaas. ’t Zal mijn leefwereld misschien niet zijn?
Mijn ochtend, daar zaten mijn gedachten. Vanuit die Porsche een herkenning door ‘les yeux revolver’, zoals hij het zei. Al meteen een compliment om mijn dag mee te beginnen. Al was het toen reeds middag, het vorige deel van de dag sliep ik wellicht nog. Hoe ik me dan slapend door een ochtendrush met de meiden heb getrokken, is me toch ’n raadsel.
Ik leef met ogen wijd open, eens ik goed wakker (gemaakt) ben althans. Ogen, oren en andere voelsprieten volop actief. Ik sla mensen, vergezichten, geuren en kleuren, belevingen en ervaringen grondig op. Soms een flash-back, soms een dag in vrees en beef maar overheersend genietend. Energie en goesting -doorspekt met ‘n vleugje onvermijdbare vermoeidheid- beheersen mijn dagen!
Voila!