Tevreden melacholisch

Het weekend is voorbij. Althans bijna. Ik ben tevreden, melancholisch en onrustig tegelijk. Wel duizend dingen razen constant door m'n hoofd: wat ik allemaal wil doen vóór mijn volgende chemo. 't is een beetje zoals tijdens mijn zwangerschapsverlof: wat ik allemaal nog wou doen voor ik terug ging werken. Want elke nieuwe chemo is 'n beetje opnieuw beginnen, opnieuw opbouwen en uit schrik dat de volgende chemo me langer parten zal spelen, wil ik altijd graag concrete dingen verwezenlijken...
Tevreden en melancholisch dus. 'Tevreden melancholie' of 'melancholisch tevreden'? Daarover wou ik het hebben, juist ja (moeilijk denken was 'n bijverschijnsel ;-)). Tevreden ben ik omdat het een goed weekend was. Gisteren was het Saar haar verjaardagsfeestje. Mijn kleine meid werd 3 jaar! 't Was mooi (weer): niet te warm, niet te koud, geen zuchtje wind.. hmmm zalig. Ideaal voor dat glasje champagne met de familie :-). Het was een heel ontspannenden namiddag, iedereen had zn' steentje bijgedragen, wat het voor Wouter en mezelf ook genietbaar maakte! Saar beleefde een topdag dus ik ook content! Wat een fantastisch meid, echt waar! Je zou het beamen als je ze zou kennen :-). En dan vandaag vaderkesdag bij mijn ouders, veel kindjes en dito plezier, een bezoekje aan mijn kersvers metekindje Robin en gelukkige kindjes tijdig in bed gestopt. Veel tijd in de avond dus om ons eigen ding te doen. Voor Wouter betekent dat dan in de tuin wat snoeien, z'n groententuintje bekijken, beetje keuvelen in de buitenlucht. Voor mij betekent dat dan genieten van wat sociaal contact vanop afstand (mail, sms, blog). Om dan straks samen te eindigen, samen, in de zetel, voldaan een natuurreportage innemen. Alles was goed dit weekend. Tevreden dus.
Maar ook melancholisch, omdat ik nu eenmaal een emotionele doos ben. Wanneer ik moe ben (en dat ben ik enorm na dit weekend) wordt ik weemoedig, emotioneel en melancholisch. Ik blik terug op het traject dat ik al aflegde. Ik herneem in gedachten alle hulp die wij in deze periode krijgen en hoe evident dat de mensen rondom het vinden om voor ons te zorgen. Ik denk aan hoe weinig evident ik het vind om die hulp te krijgen, maar eveneens hoe broodnodig deze wel is. En hoe ongelofelijk dankbaar ik ben. Want da's nu na drie chemo's wel duidelijk: ik kan net mezelf aan, meer dan dat maar voor heel even. Zonder hulp sta ik nergens... beetje zoals mijn kwetterende kleuterkes hier in huis dus :-). 't Is niet altijd zichtbaar aan me en veel activiteit rond me is goed omdat het mijn gedachten afleidt.. Maar het verbergt ook wel een beetje hoe het met mijn lichaam gesteld is.
Meer dan de vorige keren probeer ik zo weinig mogelijk concreet een tijdsinschatting te maken van wanneer de volgende chemo eraan komt. Ik wil er niet aan denken en daardoor denk ik er bijna constant aan. Door mijn laatste tegenvaller in het ziekenhuis, heb ik meer dan een degout opgedaan van de chemo. En ik betrapte mezelf erop dat ik dacht met de FEC cocktail het ergste gehad te hebben. De Taxotere die me de volgende drie keer te wachten staat, zou als bijwerking vnl spier en gewrichtspijn hebben. Lijkt me hemels na de vorige misselijkheidstoestanden. Maar tegelijk dacht ik dat ik mezelf beter zou indekken voor wat nog komt er er toch een een blog van een lotgenoot erop zou naslaan... En inderdaad, ik sta terug met mijn pootjes op de grond: amai, in plaats van dat ik er na 8 dagen terug bovenop ben, kan dit vies goedje me wel meer dan 2 weken uit m'n evenwicht houden. Mijn moraal zou er dus wel eens op achteruit kunnen gaan... U weze gewaarschuwd ;-). Hoog tijd om nog iets leuk te plannen voor de vierde chemo. Hoeveel tijd had ik nu ook alweer nog vóór 24 juni :-)?
Dan heb ik dat om naar uit te kijken ipv de chemo. Ik heb graag een filter voor mijn ogen, een filter die de realiteit zo lang mogelijk van me weghoudt... Eentje die pas op het laatste moment wordt opgeheven...

Voila zo lees je, melancholie en contentement (in 't gents), tuupe tegoare. Misschien moet ik daarnog aan toevoegen: schrik voor wat nog komt.