GEDAAN????!!!!!!!!!!!!

De tijd is voorbij gevlogen en dat lijkt niet alleen zo voor mijn trouwe 'supporters'. De bestraling is voorbij, al zal ik dat pas de komende weken merken. Geen dagelijkse heen en weer trips meer naar Gent. Geen gedoe meer met kleren waarop de aantekeningen kunnen afgaan, eindelijk terug eens een douche met zeep, eindelijk gedaan gedaan gedaan met het afbreken van mijn lichaam. Er zijn 5 weken bestraling voorbij en de energie die ik had om naar Gent te fietsen is niet geleven. Ik ben daar natuurlijk rouwig om, maar ik had het ook wel verwacht. Alweer een confrontatie met deze behandeling: het lijkt wel: hoe meer we kapotmaken, hoe gezonder alles zal terugkomen? Ik hoop het, wat ik heb er schoon genoeg van. Ik heb niet meer gevochten tegen het gebrek aan energie, ik heb mijn plekje gevonden in mijn rust. Mijn dagen waren sober ingevuld, met hier en daar een uitspatting... wat zo weinig betekent als een dag zonder dutje met veel afwisseling. Sport staat op pauze. Maar nu weet ik dat het terug zal kunnen. Ik voel nu geen ongeduld meer om uit de startblokken te schieten, misschien is het ok voor mij dat het buiten en binnenin herfst wordt. Voor eventjes althans.
Mijn huid is aangetast door de bestraling. Ik moet me goed verzorgen, wil ik echt kunnen genieten van ons reisje dat gepland is eind van deze maand. De Rode Zee lonkt, al moet ik nog even afchecken met de oncoloog wat mijn do's, of eerder vooral don'ts zijn. Ik wil gaan duiken, maar kan dat met de Port-a-cath? Ik wil veel zwemmen, maar zal mijn huid chloor kunnen verdragen? Zal ik kunnen slapen? En net dat stilstaan bij mijn lichamelijke ik is niet eigen aan mezelf. Ik had een sterk gestel, kon veel aan en mijn lichaam legde me geen beperkingen op. Ok, ik heb dikwijls rugpijn, maar daar hield ik nooit veel rekening mee. Ik vind het niet fijn om mijn zwaktes me te laten inperken. Daar moet ik nog wat in leren, denk ik.. Of misschien besluit ik wel dat ik daarin opstandig wil blijven?

Amai, 25 februari tot 9 oktober... wat was me dat?!!! Even op een rijtje, al is dat maar voor mezelf:

• mammografie
• echografie
• het verdict!
• nmr scan
• echografie met punctie
• nog een nmr scan, met punctie van het tweede gezwel
• duidelijkheid: het wordt een borstamputatie
• afspraak met de plastisch chirurg: onmiddellijke reconstructie?... ja, liefst wel
• 23 maart: amputatie en reconstructie met DIEP-flap methode. Sentinel test wijst uit dat de okselklieren zijn aangetast, dus verwijdering van 32 okselklieren, waarvan 2 zijn aangetast.
• 8 dagen hospitalisatie, waartijdens duidelijk wordt dat het over graad 3 tumoren gaat. *Slik*
• 6 weken revalidatie thuis alvorens de chemo wordt opgestart
• 22 april: 1e chemo
• 5 augustus: 6e en laatste chemo
• 7 september: start bestraling borst en axillae
• 9 oktober einde bestraling
• 9 november of begin december start revalidatie gedurende 3 maanden

En ik wens dat ik kon zeggen: en dan is 't gedaan... maar ik voel dat zo niet aan; nog 18 beurten Herceptine vanaf november. Da's ongeveer 1 jaar lang om de drie weken toedienen van medicatie via mijn poort. Alweer die gang in het ziekenhuis waar de chemo wordt toegediend... jakkes. Ik kijk daar tegenop, omdat ik misselijk word op die gang... teveel nare herinneringen. Of zoals V. het noemt: 't voos gangske.

Ik heb gisteren samen met de familie goed getoast op 't einde van de bestralingen. Ik heb wel 4 glazen champagne gedronken en daarna aan tafel nog genoten van 2 glazen wijn! Je kan je onbeelden dat ik er nadien wel wat onzin uitkraamde :-). De zeewind heeft het er allemaal gelukkig terug kunnen uitblazen.

Maar ik voel me niet echt euforisch, een sluier van bezorgdheid schemert. Wat op 25 februari 2009 begon zal wellicht pas op het einde van mijn dagen een einde kennen, en in afwachting ga ik op zoek naar overweldigend geluk!

P.s. Een foto met aandikkend haar volgt :-)