Weinig tijd om te bloggen, dat kan alleen maar goed nieuws zijn?
Jawel. Ik ben bezig, veel bezig, soms teveel, zoals gisteren en dan val ik in een strikske. Dan word ik terug geconfronteerd met mijn eigen beperkinen en met het feit dat ik toch echt wel kan overdrijven :-). Ik overdrijf met mijn revalidatie-ijver, ik overdrijf met het verdringen van pijn en ik overdrijf soms met mijn enthousiasme. En overdrijven is nooit goed... Dus beetje gas terugnemen. En toch, soms weiger ik mijn lichaam ondergeschikt te laten zijn aan mijn hoofd... En zo zou het moeten zijn: met verstand weten wat kan en mag en dan pas doen... Maar nee, ik wil voelen dat ik vooruitga en als mijn verstand zegt dat ik moet rusten en mijn lichaam is nog niet gecrasht, awel dan zal ik eerst moeten crashen eh... ;-) Ik zal 't ook nooit leren. Maar tegelijk geniet ik enorm van de energie die ik heb. Die energie, een gezond iemand beseft niet - of slechts uitzonderlijk - welk een kostbaar iets dat is. Ik merkte onlangs bij 't chauffeur zijn voor een verjaardagsfeestje van de klas van ons Janne: 5 kinderen in de auto en hier en daar afzetten en oppikken. Dit zou een aantal maanden geleden een berg geweest zijn waar ik 't einde niet van zag. De gedachte alleen al om zoveel kinderen in de auto te hebben en ermee te 'tsjollen' zou me al in mijn bed geworpen hebben voor een paar uur. Bij thuiskomst besefte ik dat dit me nu geen moeite had gekost... Awel, de energie daarvoor: da's een geschenk, da's niet evident, voor mij.

Ik moet wel toegeven dat de herceptine ook wel weer z'n tol eist: ze knabbelt de voorraad, die ik probeer op te bouwen, weer weg en gaat lopen met een kostbaar stuk van mijn dag. Maar alles went eh, en relativeren en grenzen verleggen is deel van een kankerbehandeling zeker?
De eerste behandeling duurde een dag, een volledige dag ging op naar bloedafname, poortje spoelen, medicijn laten insijpelen en wachtlijn openhouden in geval van erge reactie. Om het uur hartslag, bloeddruk en temperatuur controle. Alles ok, geen allergische reactie en heel stabiele bloeddruk. Mijn hart is in goede conditie. Spijtig genoeg vertellen bloeddruk en hartslag niet steeds het volledige gezondheidsplaatje (ik had vroeger ook steeds een goede bloeddruk).
Je leest het goed, ik blijf zoeken naar een geloof in mijzelf, in de genezende kracht van mijn lichaam en ik werk aan mijn gezondheid om mijn hoofd de baas te kunnen zijn... Ben je nog mee?

Dju, ik ben nu net op dreef en wil precies nog zoveel kwijt en delen met jou maar Saar en Janne staan aan de schoolpoort, ik kan en vooral wil ze niet laten wachten.

Tot later!

Isabel