Manman, wat vliegt de tijd. Lisa werd gisteren 2 jaar oud. Vorig jaar vertrok ik na haar verjaardag op een short ski. 't Was op die shortski dat ik de knobbel ontdekte. Zo blijven er dagen in je leven bijkomen die je niet zal vergeten: je eigen geboortedatum, die van je broer en zus, die van je ouders, van je beste vrienden, van je eigen kinderen, en dan die dagen waarop speciale gebeurtenissen plaatsvonden: een1e kus, de trouwdag en dan sinds vorig jaar staat er een dag meer bij gegrifd in mijn geheugen: 25 februari, de dag waarop ik na m'n werk naar de huisarts ging voor de uitslag van de mammografie en de punctie. D-Day. Is het een geluk dat het al 'n jaar geleden is? 't Is me 'n jaartje welletjes geweest. Het komende zal er ook niet één zijn zonder tumult, voel ik nu al aan. Maar 't zal wel beter zijn... dat voel ik ook wel aan.
De nabehandeling met herceptine wordt door de dokter als bijzaak afgeschilderd. Helaas pindakaas. Misschien toeval of niet, maar 'k ben nog nooit tweemaal zo snel na elkaar ziek geweest. Wel, indien ik na de volgende herceptine baxter terug ziek wordt, dan is 't geen toeval, en anders wel... voila, de test is dan gedaan :-). To be continued... mijn 3 kleine muisjes komen net binnengestormd :-). First things first.