Ik ben nie goe bezig, of misschien net wel. Ik weet het niet. Ik schrijf zo graag en toch verwaarloos ik mezelf hierin door te zelden mijn pen te nemen. En ook jou, lezer, verwaarloos ik, omdat je meeleest en ik je niet op de hoogte hou. Soms besef ik misschien niet dat er ook buiten mijn onmiddellijke intieme vriendenkring wordt meegelezen en dat ook daarbuiten betrokkenheid is. So sorry...
Het is wel opvallend, dat, hoe beter het gaat, hoe minder de kankerblogger blogt? Alhoewel ik niet wil stoppen, vraag ik me soms af of mijn verhaal blijft roepen om gelezen te worden?

First things first: Mijn onderzoeken waren goed!!!!!!!! Ik was in echte euforie vorige week: ik had woensdag 17 maart mijn herceptine behandeling en normaal ben ik diezelfde dag en de dag erop paraplu door vermoeidheid. Maar 't horen van de resultaten die dag zorgde voor een ongelooflijke energie opstoot! Ik merkte van de bijwerkingen deze keer niks... Tot exact een week later ;-). Maar die energie opstoot, daar ging het over; die is zó heerlijk om voelen! Echt verslavend eigenlijk. Alles klopte: de zon scheen, voor het eerst met de kindjes naar buiten zonder klappertanden en bevroren voetjes, de paaslelies die uitkomen, de kippen die hun eerste ei leggen. En dan vooral, vooral, bovenal: het koste me geen moeite om mee te spelen, me in te zetten, wat in de tuin te werken, aan de slag te zijn... te doen wat gezonde mensen doen. En dan in mijn achterhoofd weten dat ik niet terug bergaf zou gaan binnen de eerste paar weken! Zooooooo onbeschrijfelijk heerlijk is dat gevoel. Ik voel me goed, mijn lichaam vertoont geen sporen van kanker en de zon schijnt. Wie begrijpt dat nu?
Ik denk terug, een jaar geleden, toen was ik net geopereerd, ferme ingreep, een aantal weken herstellen om dan gedurende een paar maanden constant terug op de grond gesmeten te worden... En dan nu: heel hard voelen hoe 't was om niet te kunnen, machteloos en krachtloos te zijn door het verschil te kunnen.. Hmmm, laat me maar in deze toestand hoor, da's veel fijner :-).
En dan merk ik tegelijk dat ik heel voorzichtig blijf: mijn herceptine doet zijn werk, eind 2010 heb ik geen herceptine meer... en dan zal het nog spannender zijn. Alsof mijn lichaam zich dan pas zal moeten bewijzen, dat het zelfstandig kan vechten tegen de kanker. De kans op hervallen is het grootst op korte termijn.. hoe verder in tijd van de oorspronkelijke diagnose, hoe groter de kansen. Maar ik hoorde het de gynaecoloog zeggen: "het zint me niet dat het een multifocale tumor was, ook niet dat hij niet hormoongevoelig is, en zeker niet dat er 2 sentinelklieren aangetast zijn. Maar de ingreep was drastisch en zeker de juiste keuze en je prognose is goed.". Vooral dat laatste stukje heb ik goed gehoord :-) en doet me deugd. Ik voel wel wat ik voel, maar ik hoor het wel graag eens van een dokter ook... raar eh...

Nog 6 nachtjes slapen en een nieuw hoofdstuk breekt aan: ik ga terug werken tademmmm! Ik start rustig: haltijds tot einde van het jaar. 't Lijkt wel alsof ik een nieuw leven begin. Ik vertrok er vorig jaar, niet wetende dat ik meer dan een jaar later pas zou terugkeren. Spannend eh... allez, voor mij toch!