Wat het werk ook kan zijn...

Er lopen allerlei types rond, zo hier.
Sommige mensen vallen op, niet iedereen. Het is meestal ‘en passant’ en zonder bewustzijn van de reden waarom iemand je bijblijft. Heel even of misschien net wat langer heeft je onwetend onderwerp je aandacht.
Soms is de collega’s broek net iets te kort, de kousen net iets te wit en de broeksriem toch wat te hard aangespannen waardoor je gewild, of totaal onwillekeurig glimlacht.
Soms is hij een grijzende rijzige man, die een vergadering komt bijwonen op een verdieping die hij niet gewoon is. Beetje zoekend, doch zeer zelfverzekerd, overduidelijk een leidinggevend type. Galant en verzorgd. Je kijkt hem na en vraagt je af wat hij doet.
Soms is het een vrouw, lange benen, mooi gebruind, hoge laarzen met stevige hak onder een rok of een kleedje en dan kijkt ‘men’ na… stil genietend van een stukje schoonheid, dat een repetitieve dag doorbreekt of een ochtend aangenaam laat beginnen.
Misschien was het die onbekende die je in de lift net een seconde langer aankeek en daarmee je persoonlijke ruimte aangenaam of onaangenaam binnentrad, die je die dag bij bleef.
Een kerel, donkere ogen, de ene dag in maatpak met laptoptas, de andere dag in jeans met ’n hippe rugzak. Je komt hem af en toe tegen en vindt die toevallige ontmoetingen best wel aangenaam, moet je toegeven. Zij, vrolijk en monter, goedlachs en welgebekt, geen beauty, wel beminnelijk. Ze maakt je werken aangenaam.
Er lopen allerlei types rond, zo hier en daar. Ze brengen iets teweeg, ze beroeren of verroeren. Je drijfveer en professionalisme vallen erdoor soms heel even door de mand, het moet kunnen. Zo nu en dan eens heel menselijk toestaan wat een collega bij je doet.

Mijn morgen en overmorgen

Fietsend langs de Munckboshoeve,
zicht op het weidse,
paarden overal,
een grote lange dreef,
de opwarmende middagzon
en dan muziek as compagnon...
Toen
Toen overviel me het gevoel. Dát gevoel dat er een morgen en een overmorgen is voor mij.
Misschien twijfelde jij daar nooit aan. Ik wel.
Alles rondom mij heeft zo hard gebeefd de afgelopen hoeveel maanden? Mijn beeld werd danig in de war gestuurd.
En nu.
Beetje bij beetje bouw ik nu terug op. Ik bouw thuis. Ik bouw op mijn werk. Ik bouw op de fiets. Ik bouw in het zwembad. Ik bouw aan tafel.
Het lijkt alsof ik dát gevoel moet verdienen. Niks is nog gratuit. Werken moet en zal ik: aan mijn morgen en overmorgen.
Oh ja, mijn kankerverhaal heeft zijn sporen achtergelaten. Alles wat ik zelf in handen kan nemen, doe ik gretig. En als je 't wil zien, zie je het: 't leven is mooi en leuk, echt... 't werken aan waard!
Soms komt dat genieten vanuit m'n buik en gaat dat heel vlotjes. Soms komt het vanuit m'n hoofd en is 't weer werken. Maar werken aan een genietbare toekomst...
Hey.. er is minder aangenaams, niet? ;-)