Mijn morgen en overmorgen

Fietsend langs de Munckboshoeve,
zicht op het weidse,
paarden overal,
een grote lange dreef,
de opwarmende middagzon
en dan muziek as compagnon...
Toen
Toen overviel me het gevoel. Dát gevoel dat er een morgen en een overmorgen is voor mij.
Misschien twijfelde jij daar nooit aan. Ik wel.
Alles rondom mij heeft zo hard gebeefd de afgelopen hoeveel maanden? Mijn beeld werd danig in de war gestuurd.
En nu.
Beetje bij beetje bouw ik nu terug op. Ik bouw thuis. Ik bouw op mijn werk. Ik bouw op de fiets. Ik bouw in het zwembad. Ik bouw aan tafel.
Het lijkt alsof ik dát gevoel moet verdienen. Niks is nog gratuit. Werken moet en zal ik: aan mijn morgen en overmorgen.
Oh ja, mijn kankerverhaal heeft zijn sporen achtergelaten. Alles wat ik zelf in handen kan nemen, doe ik gretig. En als je 't wil zien, zie je het: 't leven is mooi en leuk, echt... 't werken aan waard!
Soms komt dat genieten vanuit m'n buik en gaat dat heel vlotjes. Soms komt het vanuit m'n hoofd en is 't weer werken. Maar werken aan een genietbare toekomst...
Hey.. er is minder aangenaams, niet? ;-)