De mails voorafgaand aan deze blog - ze horen erbij

Van: VAN EYGEN Isabel
Verzonden: vr 27/02/2009
Onderwerp: Reality Bites

Dag, dagdag,

Hoe begin ik aan deze mail?
Niet evident vind ik... vinden we.
Het leven neemt soms vreemde wendingen.
Tot nu toe steeds leuke, hartelijke, soms vermoeiende maar steeds hartverwarmende wendingen.
Soms kan het geluk dan eens keren en is een intermezzo misschien noodzakelijk
om
nóg intenser
te kunnen aanvoelen hoe mooi ons leven is.
Wij gaan een moeilijke periode tegemoet.
Een periode met veel emotie, ook wel wat verwarring en verplichte pauze.

Want de positieve keerzijde van mijn borstkanker is tijd
veel tijd
die ik kan doorbrengen bij Janne, Saar, Lisa & Wouter.
De lente en de zomer komen eraan

Geef toe,
er zijn toch meer vervelende momenten van het jaar
om thuis te zijn?


Nu zit je misschien vastgenageld
beetje uit je lood geslagen
verward en absoluut verrast
achter je scherm,
te staren?


Vanaf maandag tot woensdag volgen een reeks onderzoeken
om vervolgens vrijdag geopereerd te worden.
Ook wij kennen op dit moment nog niet het volledige plaatje.


Misschien wil je wel iets vragen, doe dat dan ook maar ...
Per mail, per sms, per telefoon
We volgen ons eigen tempo wel in het beantwoorden.
Wij vragen alleen onze kindjes wat te vrijwaren.
Zij weten wat er gaande is, op hun niveau.
Mogen we het ook zo houden en hen niet confronteren met vragen...



Met liefs,
Isabel

En ook Wouter natuurlijk!



From: VAN EYGEN Isabel
Sent: Monday, March 09, 2009 7:46
Reality Bites: Part II

Hey Hallo,

't Lijkt soms zo vreemd, ik voel me helemaal niet slecht. Hoogstens moe door alle emotie... Ik besef heel goed wat er gaande is en toch ben ik zeker dat ik niet exact kan inschatten wat allemaal op me afkomt.
Maar dat stemt me misschien net gerust... zo kan ik ook niet piekeren over wat komt.

De operatie is uitgesteld. Er is een bijkomend onderzoek nodig om met zekerheid te kunnen vaststellen wat de geaardheid is van de 2 kleine tumoren, die naast de 'grote' tumor zitten. Pas met die zekerheid kan mijn arts in eer en geweten de juiste operatie uitvoeren.
Het vervolg verhaal is volledig afhankelijk van de uitkomst van de onderzoek van nu woensdag. Wordt het een borstsparende operatie, een borstamputatie met onmiddellijke reconstructie of uitgestelde reconstructie... Ik geef toe dat het niet steeds weten waar we aan toe zijn, of de plotse wending van het scenario me wel eens boos kan maken.

Maar ik ben niet radeloos of moedeloos, hoogstens angstig over hoe mijn kaal kopke en mijn gehavend bovenlichaam zullen aanvoelen. Daar heb ik geen antwoord op, maar ik heb veel vertrouwen in de oplossingen die vast en zeker aanwezig zijn... En de steun die me, ons, Wouter en mijn kindjes wordt aangeboden.

Ik heb een grote luxe in mijn leven: dat ben jij, de warmte rondom: een vriend, familie, een collega die met me begaan is, en wiens sms’jes, mailtjes telefoontjes me ontzettend deugd doen. Ik reageer niet steeds onmiddellijk, of misschien ben ik er nog helemaal niet toe gekomen. Weet dat het niet is omdat ik er geen belang aan hecht. Ik neem me voor mijn eigen tempo te respecteren, ook in het geven van een antwoord, het geven van een verduidelijking, het 'geven' tout court. .

Weet dat het goed met me gaat. Ik voel me niet ziek. Ik bereid me mentaal op wat komen zal. Ik voel mijn kracht en absolute overtuiging dat ik hier goed uitkom!

Met liefs,
Isabel



From: VAN EYGEN Isabel
Sent: Friday, March 20, 2009
Subject: Reality Bites: Real hard! ... But I'll bite back! ...Even harder!



Dag schoon volk,

't Werd tijd dat ik nog eens iets van me liet horen..; want ik lees, ik hoor, ik voel, je bent betrokken, je bent erbij, je bent er ‘graag’ bij...
En deugd dat dat doet :-)

Ik heb genoten de afgelopen dagen, absoluut.
Ik heb genoten van de prille lentezon, van een verfraaiing van ons tuinmeubilair, van een propere stal voor onze Tony (de Pony), van een zandbak met nieuwe balken -waar nu ons drie meisjes samen in kunnen spelen-. (Goed dat we hem zo groot hebben gemaakt :-)) Ik heb genoten van het bos in Brakel en van de wandeling in Balegem, van de eerste bosanemonen en de krokusjes en narcissen, paaslelies en de vroege paaseitjes (foei). Ik heb genoten van de bijkomende kamers in ons huis, die beetje bij beetje vorm krijgen. Weet je, ik heb ook wel genoten van het gevoel dat ik me nu net ietske meer mag veroorloven, al doe ik dat nog heel braaf.. :-)

Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen week één grote snapshot aan het nemen was, om terug boven te halen, net dán wanneer het me van pas moet komen.
Ik voel de komende week aan alsof ik even verdwijn van de buitenwereld, met zo nu en dan een glimp van alles 'out there', via jou.
Ik sluit zondagavond de periode 'Diagnose' af en treed vanaf maandagochtend 23 maart de fase 'Genezing' in.

En dit nieuw tijdperk ga ik met gemengde gedachtekronkels tegemoet.
Ik ben blij dat er werk gemaakt wordt om dit vies ding uit m'n lijf te halen. Ik ben opgelucht dat ik na herstel van de ingreep eindelijk de medicijnen zal krijgen om mij en ons zeker een toekomst te geven. Maar ik voel me eveneens klein, soms heel klein bij het idee van wat komt. De diagnose liegt niet en laat niks aan mooie illusie over: 3 tumoren, kwaadaardig, in 1 borst, met de naam 'invasief ductaal carcinoom'. Laat je vooral niet afschrikken als je deze term in Google opzoekt, het leest niet prettig, maar de statistieken spreken in mijn voordeel ;-).
Voorlopig lijkt het dat de rest van mijn lichaam nog gespaard is, duim je alvast met me mee dat ik hierover niet nog slecht nieuws bovenop krijg?

Weet je, 't doet me wel raar, deze mail en eveneens de vorige te schrijven en te herlezen, 't is zo intiem, vind je niet?
Maar ik merk dat het voor mij een manier is om te verwoorden wat in me omgaat. Het laat me toe te duiden voor mezelf, voor Wouter en voor jou hoe het met me gaat. En hoe het met me gaat is niet steeds gekoppeld aan de feiten. Hoe meer afleiding ik heb, hoe beter ik het stel :-).


Met liefs, isabel