Beetje inleiding bij 'Soms'

Eén Chemo kuur geleden (zo hou ik de tijd bij tegenwoordig) creëerde ik deze blog. Sindsdien deed ik er - behalve het kopiëren van mijn e-mails- nog niks mee. 't Werd dus tijd dat ik wat actiever werd op m'n blog, want wat is anders het nut van het hebben van een blog, niewaar?

Hoe contradictorisch ook, onder donderdag 4 juni, 1 dag na mijn 3e chemo, vond ik de rust en energie (?) om een stukje te schrijven. Toen lag ik in het ziekenhuis, ik had me laten opnemen in de hoop dat het zo eens wat beter zou meevallen. Helaas, ik ben een uitzondering die de regel bevestigt: men wordt niet ziek als men constant aan de baxters hangt, constante anti-misselijkheids medicijnen en constant vocht toegediend krijgen zou gelijk staan aan een beter verteerbare chemo. Tarara :-(. Details zijn niet interessant, 't is wat chemo in zijn lelijkste vorm kan zijn. Ik was de pineut. Neem daarbij nog een kamer met 2 (die alleen waren volzet) met pensioenleeftijdsdame met dito geluiden en je kan je inbeelden dat zo'n opname niet meer voor herhaling vatbaar is.

Maar enfin, nu ben ik terug thuis, 't is nu maandag 8 juni en ik post nu eindelijk mijn schrijfsel van toen, met de titel 'Soms'.

Soms

Het is niet altijd even moeilijk. Het is niet altijd even gemakkelijk.

Het is niet altijd even moeilijk wanneer ik 5 dagen na de chemo terug het licht zie. Of misschien is het dan niet gemakkelijk, maar eerder een euforie te noemen, omdat ik weer bij de actieve mens behoor. Dat ik mijn kindjes opnieuw kan vertroetelen, verzorgen, ze niet meer op afstand hoef te houden en kan genieten van hun deugenieterij en hun knuffels.

Het voelt goed aan dat mijn lichaam en ziel dan terug oog krijgen voor wat en dat rondom. Het terugkrijgen van mijn kracht is 'n fijn iets. Ik geniet dan van de zuurstof tijdens een wandeling, alles dubbel in waarde: Wouter en ik, zuurstof en energie, 't gaat samen.

Maar

Het is ook niet altijd even gemakkelijk wanneer ik tijdens m'n goede weken in mijn achterhoofd de dreiging voel van dat wat komt... een nieuwe chemo. Soms kan ik het wel eens vergeten en zo'n dag is dan perfect. Geen dreiging, geen pijn, geen last. Maar toch steeds die herinnering en die toekomstblik. Het verleden in een spiegel: mijn buik, mijn navel, mijn oksel, mijn borst. Ook het heden in een spiegel: mijn kale knikker en op dit eigenste moment een rode cortizone tronie. De toekomst valt nergens van af te lezen. 't Zijn woelige gedachten, optimistische vooruitzichten en ook wel vrees voor hoe het dan verder moet...

Ik aanschouwde de amputatie, de reconstructie en de revalidatie als het beklimmen van de Alpen met een ordinaire stadsfiets. En ik vreesde dat de chemo het beklimmen zou zijn van de Himalaya, eveneens met diezelfde fiets. Nu bekeken, lijkt het te banaal om gradaties in onmacht en afzien met elkaar te vergelijken. Wie heeft daar nu boodschap aan? Ik geraak er alleszins niet aan uit.

Wat ik wél weet, is dat ik geen vlotte volhouder ben en dat ik blij ben dat ik na deze derde chemo kuur van gisteren niet nog een 4e, 5e en 6e van dezelfde soort moet ondergaan. Mijn zo typische nood aan afwisseling en vernieuwing zet zich door, ook in deze ziekte. Misschien doorkruis in binnen 3 weken de Himalya wel te paard in plaats van met de fiets en waan ik me dan voor nr. 4, nr. 5 en nr. 6 telkens in een ander land ... Dat lijkt me nog het beste vooruitzicht :-)

Isabel, 4 juni 2009