Deux Rois et Une Reine

Ik had twee collega's op bezoek vandaag. "So what?" Zou je denken? Niks bijzonder zeker? Toch wel, ah ja... Anders zou ik er niet over schrijven :-)
Met een non-challence kwamen deze heren binnen. Met een lichte verontschuldiging dat ze geen bloemen hadden gevonden in dit oversized boerendorp, deden ze hun aangenaam ontspannen intrede. 't Feit dat ik deze twee heren zeer apprecieer, resulteerde in een extra 'goedgemutsheid' en heb ik hen proberen zo goed mogelijk soigneren :-). Hey, met drank en spijs wel te verstaan!
Wat hun bezoek zo verfrissend maakte voor mij, was de vanzelfsprekendheid waarmee we over koetjes en kalfjes praatten en over het werk, maar dan enkel die zaken die ik interessant vond (dus niet de problemen, maar enkel het sociale aspect dat een job kan bieden). De oh zoveel gestelde vraag: "hoe gaat het met jou " kwam niet op tafel. 't Is een vraag die ik niet schuw, maar voor eens werd ze niet gesteld en kon ik even gewoon genieten van alledaagse dingen, zonder dat ik door mijn ziek zijn in the picture stond. 't Hoefde niet over mij te gaan. Althans ik kreeg de onuitgesproken ruimte om zelf te beslissen of er over al dan niet over mijn kanker werd gesproken. En aangezien dat nu net mijn dagdagelijkse realiteit is, hebben we het er wel over gehad, ah ja... Maar dat was nu eens niet het centrum van onze aandacht. En fijn, fijn fijn voelde dat aan! Ik genoot van hun aanwezigheid, van wie ze waren en de rust waarmee ze in mijn gezelschap zaten. En het feit dat het aanvoelen in alle stilte wederzijds was, laat me nagenieten en er een woordje over opschrijven :-).
Met dank heren voor een fijne lunch!