Ik was wel efkes geschrokken toen de dokter me vertelde dat ik bij de vorige chemo té gevaarlijk diep gezakt was in bloedwaarden (m.a.w. mijn verdedigingsmechanisme was zo goed als volledig buiten werking gesteld). Om deze keer niet hetzelfde voor te hebben moet ik morgen een soort 'epo'spuit krijgen. Allez, wij noemen dat de epospuit, omdat dat een kunstmatige boost is van mijn bloedcellen (mij beenmerg krijgt een stof toegediend dat het signaal geeft om veel meer te produceren).Verwachtte bijwerking daarvan dan alweer is pijn in het borstbeen, onderrug en algemeen in de botten. 'k Ben benieuwd ;-). Ik heb dus een tijdje gevaarlijk kwetsbaar rond gelopen, en idd had ik antibiotica moeten nemen voor een uit de hand gelopen 'afteke' die aan het ontsteken was in mijn mond, maar toch was het besef niet zo groot dat ik beetje aan het balanceren was met mijn kwetsbaarheid (mijn lichaamlijke dan deze keer :-)). Voor alle duidelijkheid heb ik dan maar instructies gevraagd over de 'do's and dont's' voor de komende weken:
- zwemmen in de zee mag
- zwemmen in een openbaar zwembad mag niet
- naar de Gentse Feesten gaan mag niet (boehoe)
- een samenkomst met veel volk mag niet ('overdekt' of echt een massa happening interpreteer ik er dan naar mijn eigen goesting bij)
- veel goede lucht aan de zee, dus da's a good place to be, daar waaien de microben weg :-)
- geen zieke personen in de buurt
- en alle andere dingen die mijn gezond verstand zelf ook wel inzien
En dan iets anders. Ik besef dan mijn vorig bericht bij sommige mensen wat vreemd overkwam... beetje 'down'... Misschien was dat ook wel zo, maar weet dat ik moe ben, maar niet moedeloos... Dat zijn twee verschillende dingen. En ik vrees dat, desondanks mijn reputatie (zo vernam ik vandaag) op dienst oncologie 'die jonge madame die zo heel positief is', dat ook ik dit niet kan meemaken zonder dipjes. Ik schaam me er niet om en 't is wat het is. En dat ik een 'blijtkont' ben wanneer ik moe ben, tja, dat is nu eenmaal al gans mijn leven zo ;-).
Ik heb nr. 5 achter de rug, en de taxotere valt me beter mee dan de FEC en dat op zich maakt dat ik ook nu de komende drie weken met minder vrees kan doorkomen. Ik tel nu echt af en begin te dromen over een vakantie, een vakantie voor me, myself and I, om eens alles te laten bezinken... Een beetje eenzaamheid gaan opzoeken om tot mezelf te komen. En dat laatste betekent dan voor mij uitvissen of ik voor mezelf en mijn omgeving goed bezig ben met deze ziekte, wat ik nodig heb om verder te kunnen. En natuurlijk zwemmen, lezen, rusten, kuieren, slapen, slapen, slapen, zwemmen en vooral, bovenal gewoon mijn eigen goesting doen, zonder agenda, zonder verplichtingen en ongetwijfeld een groot gemis van het thuisfront.
Momenteel werk de cortisone nog heel hard en is mijn systeem nog wat opgefokt, dus kan ik precies nog een paar uur doorgaan. Morgen die epospuit en nog 2 pillekes cortisone. Dus ik heb nog even energie voor vanalles. Ongetwijfeld komt daarna weer een dip met wat mindere momenten. Maar met de nodige verstrooiing (zoals verslagen van de reis, dankuwel daarvoor Jo!) komt het allemaal wel weer in orde.
Toedeloe
Geen opmerkingen:
Een reactie posten