Ik heb wel schoon mijn voeten geveegd aan 't advies om weg te blijven van de Gentse Feesten. Ik voelde me vandaag te hard gestraft toen ik alleen thuis was met Lisa, terwijl Wouter 't Zuidpark aan het verkennen was. Ik heb dan dankzij een ruggesteuntje van een 'compagnon' mooi 'foert' gezegd en ben erheen gegaan. Ziezo, wie durft mij te straffen ;-). 't Was daar geenszins bedreigend: niet te veel volk, geen lichaamscontacten met strangers en mooi handjes ontsmet... En bovenal: de kindjes zien spelen kan alleen maar helend werken, toch? :-). Dus 't voelt enkel goed aan dat ik geweest ben.
Ondertussen zijn we ook al weer terug van weggeweest. Een paar dagen Zeeland was leuk. 't Was ontspannend en dankzij de aanwezigheid van onze babysit, hebben Wouter en ik ook echt wat tijd gehad voor elkaar. Een zwemmeke bij ondergaande zon en een deugddoend 'avondmutske' achteraf is 'n zalige luxe die wij zeker konden waarderen!
Ik ben dan ook tot het besef gekomen dat ik dit kankergedoe enkel kan doorkomen op de manier hoe ik dat doe: plannen en doen, plannen en doen: steeds bezig zijn in mijn hoofd met leuke dingen om dan te genieten van het 'doen' en dan opnieuw uitkijken naar het volgende. Voor mezelf plezante dingen creëren om mijn focus te leggen op het positieve, om dan in alle stilte het negatieve te ondergaan. Ik merk ook dat ik moeilijk kan uitwijden over alle bijwerkingen wanneer mij dat gevraagd wordt, mondeling althans. Ik vind mezelf dan zo snel een zagemie of vraag me dan af of ik niet wat overdrijf in wat ik voel. En eigenlijk durf ik ook wel toegeven dat ik soms wel wat fier ben op mezelf, omdat ik toch echt wel volop leef.
En weet je: het haar op mijn hoofd is ondertussen wel al 3 mm! Mijn wenkbrouwen echter blijven maar meer verdwijnen en ik begin toe te nemen in gewicht (taxotere, cortisone en af en toe 'foert'?)... Ik droom van de tijd na de behandeling, vóór ik terug aan het werk moet, dat ik kan besteden aan de heropbouw: tijd hebben om te sporten ...
En dan in mijn achterhoofd vrees ik dan toch ook alweer die 6e en laatste chemo. Want de bijwerkingen waren deze keer niet te negeren: pijn in mijn spieren, moe, onderrug heel pijnlijk, onrustige benen en gevoel dat ze wel 10ton wegen, en niet kunnen rusten door die pijn in mijn spieren. Ondertussen zijn we anderhalve week verder en ebt dat gelukkig ook allemaal weer weg. 'k Had er niet zoveel last van bij nr. 4, nr. 5 al behoorlijk meer de eerste week... dus nr. 6, zal 'n 'pain in the ass' zijn... dat venijn in de staart.. aiaiai.
'k Heb 't nu dus toch even neergepend, die bijwerkingen, for the record ;-) Misschien wil ik dit later wel nog weten, of misschien heeft iemand daar wel iets aan. Ik herinner me alleszins dat ik aan concrete feiten een houvast had op 'n blog van 'n lotgenoot bij het begin van dit circus... Wie weet kan mijn blog ook iemand 'n houvast bieden of wat inlichtingen verschaffen...
Ondertussen zijn we ook al weer terug van weggeweest. Een paar dagen Zeeland was leuk. 't Was ontspannend en dankzij de aanwezigheid van onze babysit, hebben Wouter en ik ook echt wat tijd gehad voor elkaar. Een zwemmeke bij ondergaande zon en een deugddoend 'avondmutske' achteraf is 'n zalige luxe die wij zeker konden waarderen!
Ik ben dan ook tot het besef gekomen dat ik dit kankergedoe enkel kan doorkomen op de manier hoe ik dat doe: plannen en doen, plannen en doen: steeds bezig zijn in mijn hoofd met leuke dingen om dan te genieten van het 'doen' en dan opnieuw uitkijken naar het volgende. Voor mezelf plezante dingen creëren om mijn focus te leggen op het positieve, om dan in alle stilte het negatieve te ondergaan. Ik merk ook dat ik moeilijk kan uitwijden over alle bijwerkingen wanneer mij dat gevraagd wordt, mondeling althans. Ik vind mezelf dan zo snel een zagemie of vraag me dan af of ik niet wat overdrijf in wat ik voel. En eigenlijk durf ik ook wel toegeven dat ik soms wel wat fier ben op mezelf, omdat ik toch echt wel volop leef.
En weet je: het haar op mijn hoofd is ondertussen wel al 3 mm! Mijn wenkbrouwen echter blijven maar meer verdwijnen en ik begin toe te nemen in gewicht (taxotere, cortisone en af en toe 'foert'?)... Ik droom van de tijd na de behandeling, vóór ik terug aan het werk moet, dat ik kan besteden aan de heropbouw: tijd hebben om te sporten ...
En dan in mijn achterhoofd vrees ik dan toch ook alweer die 6e en laatste chemo. Want de bijwerkingen waren deze keer niet te negeren: pijn in mijn spieren, moe, onderrug heel pijnlijk, onrustige benen en gevoel dat ze wel 10ton wegen, en niet kunnen rusten door die pijn in mijn spieren. Ondertussen zijn we anderhalve week verder en ebt dat gelukkig ook allemaal weer weg. 'k Had er niet zoveel last van bij nr. 4, nr. 5 al behoorlijk meer de eerste week... dus nr. 6, zal 'n 'pain in the ass' zijn... dat venijn in de staart.. aiaiai.
'k Heb 't nu dus toch even neergepend, die bijwerkingen, for the record ;-) Misschien wil ik dit later wel nog weten, of misschien heeft iemand daar wel iets aan. Ik herinner me alleszins dat ik aan concrete feiten een houvast had op 'n blog van 'n lotgenoot bij het begin van dit circus... Wie weet kan mijn blog ook iemand 'n houvast bieden of wat inlichtingen verschaffen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten