Soms mis ik mezelf

"Soms mis ik mezelf" zei ik een aantal dagen geleden tegen Wouter na een huilbui. Ik mis mezelf omdat ik de laatste tijd meestal zo moe ben dat ik mijn humor verlies,
dat de zorgen primeren boven het plezier,
dat alles een strijd is waarbij ik steeds lijk achteraan te hinken of vanop afstand toekijk naar wat gebeurt of moet gebeuren.
Soms mis ik mezelf omdat het nieuwe van geen haar te hebben er toch wel af is. En steeds meer mis ik mezelf omdat ik in de spiegel kijk en een 'kankerpatiënt' zie en niet meer Isabel.
Ook mijn wenkbrouwen en wimpers beginnen te lossen. Hoewel ik uiterst voorzichtig ben bij 't wrijven in mijn ogen of 't wassen van mijn gezicht, is 't me nu wel duidelijk dat tegen eind augustus mijn aangezicht zeer vreemd zal zijn...
Soms ben ik boos op mezelf omdat ik steeds meer moet vragen en nog steeds niet heb geleerd om te lossen, dat het ok is om te vragen. Ik ben dan boos omdat ik toekijk en toch niet kan lossen dat ik ik ben en graag het snotneusje gekuist zie, het truitje rechtgetrokken wil, het gras afgereden aangenamer vind, het eten toch wat meer gekruid wens en nog zoveel meer.
De chemo wreet venijnig stil aan mijn energie en zet me steeds meer in de ondergaande en vragende rol. Isabel als gever is steeds verder weg en dat terwijl ik toch zo graag wil wil wil wil wil!
Ik kan mezelf nu even niet meer graag zien, ik heb geen haar meer, ben nog steeds even rond als vroeger, ik mag het zwembad niet meer in, ik kan het paard niet meer op, ik wandel op een slakkengangske, ik ben slechtgehumeurd ... kortom: ik ben niet te genieten en kan ook steeds moeilijker zelf genieten.
Ook deze kleine, heel kleine kant van mezelf wil ik kwijt, want nu primeert ze.

Deze vierde chemo en dan ook eerste taxotere heb ik eigenlijk relatief goed verteerd. Ik heb geen dagen gemist door ziek in m'n bed te liggen draaien en keren. De meeste bijwerkingen zijn nu verteerd precies en geven extra ruimte voor de vermoeidheid. Ik kijk niet op tegen de vijfde behandeling, 't is de voorlaatste, wauw... Komende woensdagnamiddag kan ik zeggen dat ik er maar één meer te gaan heb. Ik neem me voor om nog steeds mensen te ontvangen, op bezoek te gaan en al fietsend of wandelend actief te blijven. Want deze dingen doen me zo hard deugd. Ik kan een dag vergeten wat er gaande is door weg te zijn, helemaal weg, buiten actief, binnen kijkend, pratend anderen hun energie verorberen, een ander zijn verhaal me laten wegvoeren uit wat mijn dagdagelijkse kankerbestaan me biedt. De kinderen draineren me wanneer ze zelf ook moe zijn, maar vullen me terug op met hun plezier, hun gevatte verwonderlijke kinderhumor. Lisa zonder woorden, des te meer met gebaren. Saar met haar clowngehalte en gevatte feedback. Janne met haar verstandige en empathische betrokkenheid. Deze kanker doormaken met drie kleine kindjes vind ik niet gemakkelijk, in tegendeel, ik vind het moeilijk, omdat ik nooit enkel met mezelf kan rekening houden. Op de eerste plaats komen altijd, altijd mijn schatjes. Voor hen 'moet' ik nog steeds veel. Maar anderzijds zijn ook net zij die mijn vatje terug vullen. Dus ik wil wel even tijd zonder de kinderen rondom maar heb ze ook zo broodnodig... Dualiteit dus.

Gelukkig vinden Wouter en ik hierin meestal een goed evenwicht. Hij helpt me zoeken naar wat ik nodig heb en geeft aan wat hij nodig heeft om te kunnen blijven zorgen. Want toch noch even heb ik die zorg hard nodig.