I want to brake free

Ik kom net onverrichter zaken uit mijn bed (14u nu). T.t.z. mijn hoofd staat niet stil, waardoor ik niet kan slapen. Zoveel dingen die ik kan doen, nu ik gisteren niet meer terug hoefde voor een chemo sessie!
Ik heb dit heuglijke feit gisteren dan ook gevierd. Niet met een glasje champagne, dat komt ook nog. Maar met een half uurtje paardrijden!!!! Dat was pas feest! 't Was best wel spannend: zou ik nog op een paard kunnen... want bestijgen op zich vergt toch wat kracht in de benen. Ik zag mezelf al helemaal afgaan en had dan ook mijn voorzorg genomen: een grondige uitleg van mijn lichaamlijke situatie en een privéles, i.p.v. een drukke groepsles. Ik kreeg dan ook alle ruimte en tijd om het paard te poetsen en op te zadelen. "Silver", een paard dat kriebels heeft, heel grappig... nog nooit meegemaakt. Dus beetje 'tricky' bij 't poetsen op opzadelen... wat gehinnik, gestamp en de oren regelmatig plat, maar een heel mak en braaf paard eens in de piste. Ik zou enkel stappen, beetje mijn spieren losmaken :-). Hoor je 't al komen? Ik kon 't galopperen en 't draven natuurlijk niet laten. Amai, wat een zalig gevoel op het paard. Geen chemo; wel gallop. Hmmmm....
En dan vandaag, mijn stijve spieren, valt best wel mee, 'k ben het precies al gewoon geworden pijn te hebben in mijn spieren... dus niks aan de hand eigenlijk ;-). Ik geniet nog na en hoop langzaam terug wat routine te kunnen inbouwen wat het paardrijden betreft gedurende de bestraling... Misschien is dat een utopie, maar laat me maar even dromen.

En mijn hoofd staat niet stil: de perenboom ontploft, de pruimenboom werpt nog zijn laatste lekkere pruimen, de courgetten en pompoenen moeten geoogst worden. De boontjes zijn gelukkig allemaal al ingevroren. De appels liggen hier te rotten, dus de appelmoes moet dringend gemaakt worden. En dan wil ik nog verder werken aan Lisa's foto-album haar eerste levensjaar en dan wil ik nog gaan fietsen deze namiddag en gaan wandelen met Max vanavond... Allez, je begrijpt de toon wel een beetje hé. Ik kon me eergisteren al niet meer inbeelden waarom ik zolang niet meer gaan wandelen was. Ik kon niet meer, ik was op en kapot... Nu, 3 weken na de laatste chemo voel ik aan dat mijn lichaam zwaar toegetakeld is, maar in mijn hoofd bruist het. Ik wil zoveel doen! Ik zat te dromen over die ultieme paardrij vakantie in Corsica, over een weekje Madeira, Egypte, Turkijke of wordt het nu een citytrip? Ik wil weg met dat opstapelend vocht dat me zo doet opblazen en beginnen met start to run! "Ik wil ik wil ik, ik wil ik wil ik... zograag de wereld zien.. dansen in Buenos Aires..." :-)

EN als ik het nog niet zou gezegd hebben: Nú is de chemo gedaan, nú pas, nu ik niet meer terug moet gaan!
Morgen wel de voorbereiding voor de bestraling en vanaf maandag dan dagelijks, 6 weken. Ik vind dat nu precies niet zo erg. Ik geef wel toe dat ik er tegenop zie dat mijn bovenlichaam weer even 'publiek bezit' wordt. Net zoals bij de onderzoeken en na de operatie: constant mezelf ontbloten, alsof alle intimiteit rond mijn boezem belachelijk zou zijn. ... Hmm, dat komt er idd terug aan. Mja, ook dat went wel zeker?

And the battle will end!

Wat me zoal bijblijft is hoe mooi mensen zijn, gezonde mensen... Ik had 't genoegen te gast te zijn op mijn eigen feestje afgelopen dinsdag :-). Daar werd ik verrast door al dat schoon volk, want ik heb toffe vrienden, en mooi zijn ze ook! Hun komst was verfrissend, mooi om me aan te laven; ook best wel confronterend hoe ver ik zit van die gezonde dagdagelijkse evidentie om je haar te wassen en 't even mooi te leggen. Hoe bepalend mijn wimpers, lang haar en ogen zonder wallen zijn voor mijn uiterlijk blijkt door mijn eigen schrikken telkens ik in de spiegel kijk, maar zeker en vooral door de reacties die ik kreeg op mijn foto bij m'n post bij chemo n°5. Een mooie foto, maar hoe hard ik veranderd ben, getekend door de behandeling. De evidentie waarmee ik vroeger een complimentje wegwimpelde over mijn haar, over mijn ogen en wimpers... Misschien helpt dit alles verliezen nu wel bij 't inzien dat dat geen loze woorden waren? Och ja, schoonheid, 't zou zo irrelevant zijn, 't is wat vanbinnen is dat telt... Jaja, allemaal goed en wel, maar ik kan alleen maar heel blij zijn dat ik een tijdelijk verlies heb van 't normale uiterlijk. Want dat aangapen, 'k zal blij zijn wanneer 't voorbij is.

Chemo n°6 is ondertussen een dikke week achter me.
FINITO GEDAAN SCHLUZZ FINISHED
YIHAAAAAAAA

Van de bijwerkingen moet alleen mijn mond terug normaliseren, d.w.z. smaak terug krijgen en verrimpeld gevoel in mijn gehemelte terug glad gestreken. Mijn hart krijgt af en toe nog 'n spasme te verduren en de hoofdpijn kent een paar laatste stuiptrekkingen. Eens deze onmiddellijke bijwerkingen achter de rug zijn, kan ik beginnen met de 'wederopbouw' van alle schade. Wanneer ik fiets, merk ik dat ik heel veel spierkracht kwijt bent. Fietsen op vals plat lijkt alsof ik inderdaad die Himalaya aan het beklimmen ben... 't Is confronterend te voelen hoe verzwakt ik ben. Maar ik wil de koe bij de horens vatten, ik heb zoveel goesting om terug op te bouwen. Alhoewel ik nog even moet temperen. Eind augustus begint de bestraling en dat voor 6 weken lang, elke dag. Ook dat is eerst nog wat afbreken. Ondertussen, heel stilletjes, wil ik graag terug opbouwen... Ik ben al gaan luisteren of ik mijn spieren wat kan loskrijgen te paard. Heel rustig aan wandelen, geen draven of galopperen... heel rustig stappen.... Alleen dat al lijkt me een grote opgave. Ik wil veel ruimte geven voor 't paard en mezelf. Want ik herinner me dat dat goed was voor me. Het voelde goed bezig te zijn met dat paard, die spanning van het dier en mijn samenwerking; soms klikte het, soms vloekte het.
Gedurende mijn hele behandeling heeft ook het terug starten met lopen me niet gelost. Ik ben moeten stoppen op het moment ik net 5 km aankon. En ik deed het voor het eerst in m'n leven met plezier. Dus, met goesting gestopt, nu kan ik met goesting terug starten.
Veel plannen dus, en ge weet, plannen zijn er om uitgevoerd te worden.
Alles lijkt nu terug een beetje terug binnen handbereik te geraken, of althans de termijn waarop ik het gevang binnen mezelf kan uitbreken wordt meer bereikbaar. Een ander vragen mijn armen en benen te zijn blijft een struikelblok en ik zie nu de eindstreep in zicht waarop ik terug heel rustig aan al wat meer zelf zal aankunnen.
Iemand vroeg vandaag of de chemo een beetje was meegevallen. 'Nee' zei ik met een scheef lachje. Chemo was geen pretje, ik wens het niemand toe, 't heeft mijn lichaam en bij tijden mijn gemoed heel zwaar gehavend. Maar ik hoop dat ik het snel kan plaatsen. 't Is allemaal nog niet voorbij. Ik besef dat ik een aggressieve kanker heb en dat ik getekend ben voor mijn leven, maar het besef hoe weinig evident de simpele 'dinges des levens' zijn, is iets goed dat ik meedraag uit de afgelopen 7 maanden.
Een slapeloze nacht doordat de baby huilt: wat een geluk dat die baby er is.
Een ontsteking in een spier: hoe weinig evident dat die spier tot nu toe zoveel heeft kunnen doen.
Een kater na een zware avond: hoe fijn dat je de bloemetjes kan buiten zetten.
Een moeilijke dag op 't werk: fijn dat je werk hebt.

Ik weet het, je kan 't leven niet altijd door een roze bril zien... maar misschien hoef je geen kanker te krijgen voor je inziet hoe gelukkig je kan zijn met alle evidente en zelf minder aangename kantjes van 't bestaan.

Ik droom alvast van mijn reisje, ergens in oktober, realiseerbaar dankzij mijn lieve dierbare vrienden en familie. En als het plekje in het vleigtuig krap is, so what. Als de incheckbalie een lange rij heeft, so what. Als de ober 's avonds in het restaurant onvriendelijk is, so what, als er een beetje lawaai is, SO WHAT?! Verdorie, na 6 chemo's hoop ik nog heel lang een garantie te hebben tegen zagen!!

Ik voel me -met de grootte van een lucifer ten opzichte van een bosbrand- terug gelukkig worden... heel voorzichtig durf ik mijn 'content zijn' ook laten worden tot terug gelukkig zijn. Laat me hopen dat ik nooit een groter dieptepunt hoef mee te maken in mijn leven en dat gelukkig zijn me gegund is.

Liefs,
Isabel