And the battle will end!

Wat me zoal bijblijft is hoe mooi mensen zijn, gezonde mensen... Ik had 't genoegen te gast te zijn op mijn eigen feestje afgelopen dinsdag :-). Daar werd ik verrast door al dat schoon volk, want ik heb toffe vrienden, en mooi zijn ze ook! Hun komst was verfrissend, mooi om me aan te laven; ook best wel confronterend hoe ver ik zit van die gezonde dagdagelijkse evidentie om je haar te wassen en 't even mooi te leggen. Hoe bepalend mijn wimpers, lang haar en ogen zonder wallen zijn voor mijn uiterlijk blijkt door mijn eigen schrikken telkens ik in de spiegel kijk, maar zeker en vooral door de reacties die ik kreeg op mijn foto bij m'n post bij chemo n°5. Een mooie foto, maar hoe hard ik veranderd ben, getekend door de behandeling. De evidentie waarmee ik vroeger een complimentje wegwimpelde over mijn haar, over mijn ogen en wimpers... Misschien helpt dit alles verliezen nu wel bij 't inzien dat dat geen loze woorden waren? Och ja, schoonheid, 't zou zo irrelevant zijn, 't is wat vanbinnen is dat telt... Jaja, allemaal goed en wel, maar ik kan alleen maar heel blij zijn dat ik een tijdelijk verlies heb van 't normale uiterlijk. Want dat aangapen, 'k zal blij zijn wanneer 't voorbij is.

Chemo n°6 is ondertussen een dikke week achter me.
FINITO GEDAAN SCHLUZZ FINISHED
YIHAAAAAAAA

Van de bijwerkingen moet alleen mijn mond terug normaliseren, d.w.z. smaak terug krijgen en verrimpeld gevoel in mijn gehemelte terug glad gestreken. Mijn hart krijgt af en toe nog 'n spasme te verduren en de hoofdpijn kent een paar laatste stuiptrekkingen. Eens deze onmiddellijke bijwerkingen achter de rug zijn, kan ik beginnen met de 'wederopbouw' van alle schade. Wanneer ik fiets, merk ik dat ik heel veel spierkracht kwijt bent. Fietsen op vals plat lijkt alsof ik inderdaad die Himalaya aan het beklimmen ben... 't Is confronterend te voelen hoe verzwakt ik ben. Maar ik wil de koe bij de horens vatten, ik heb zoveel goesting om terug op te bouwen. Alhoewel ik nog even moet temperen. Eind augustus begint de bestraling en dat voor 6 weken lang, elke dag. Ook dat is eerst nog wat afbreken. Ondertussen, heel stilletjes, wil ik graag terug opbouwen... Ik ben al gaan luisteren of ik mijn spieren wat kan loskrijgen te paard. Heel rustig aan wandelen, geen draven of galopperen... heel rustig stappen.... Alleen dat al lijkt me een grote opgave. Ik wil veel ruimte geven voor 't paard en mezelf. Want ik herinner me dat dat goed was voor me. Het voelde goed bezig te zijn met dat paard, die spanning van het dier en mijn samenwerking; soms klikte het, soms vloekte het.
Gedurende mijn hele behandeling heeft ook het terug starten met lopen me niet gelost. Ik ben moeten stoppen op het moment ik net 5 km aankon. En ik deed het voor het eerst in m'n leven met plezier. Dus, met goesting gestopt, nu kan ik met goesting terug starten.
Veel plannen dus, en ge weet, plannen zijn er om uitgevoerd te worden.
Alles lijkt nu terug een beetje terug binnen handbereik te geraken, of althans de termijn waarop ik het gevang binnen mezelf kan uitbreken wordt meer bereikbaar. Een ander vragen mijn armen en benen te zijn blijft een struikelblok en ik zie nu de eindstreep in zicht waarop ik terug heel rustig aan al wat meer zelf zal aankunnen.
Iemand vroeg vandaag of de chemo een beetje was meegevallen. 'Nee' zei ik met een scheef lachje. Chemo was geen pretje, ik wens het niemand toe, 't heeft mijn lichaam en bij tijden mijn gemoed heel zwaar gehavend. Maar ik hoop dat ik het snel kan plaatsen. 't Is allemaal nog niet voorbij. Ik besef dat ik een aggressieve kanker heb en dat ik getekend ben voor mijn leven, maar het besef hoe weinig evident de simpele 'dinges des levens' zijn, is iets goed dat ik meedraag uit de afgelopen 7 maanden.
Een slapeloze nacht doordat de baby huilt: wat een geluk dat die baby er is.
Een ontsteking in een spier: hoe weinig evident dat die spier tot nu toe zoveel heeft kunnen doen.
Een kater na een zware avond: hoe fijn dat je de bloemetjes kan buiten zetten.
Een moeilijke dag op 't werk: fijn dat je werk hebt.

Ik weet het, je kan 't leven niet altijd door een roze bril zien... maar misschien hoef je geen kanker te krijgen voor je inziet hoe gelukkig je kan zijn met alle evidente en zelf minder aangename kantjes van 't bestaan.

Ik droom alvast van mijn reisje, ergens in oktober, realiseerbaar dankzij mijn lieve dierbare vrienden en familie. En als het plekje in het vleigtuig krap is, so what. Als de incheckbalie een lange rij heeft, so what. Als de ober 's avonds in het restaurant onvriendelijk is, so what, als er een beetje lawaai is, SO WHAT?! Verdorie, na 6 chemo's hoop ik nog heel lang een garantie te hebben tegen zagen!!

Ik voel me -met de grootte van een lucifer ten opzichte van een bosbrand- terug gelukkig worden... heel voorzichtig durf ik mijn 'content zijn' ook laten worden tot terug gelukkig zijn. Laat me hopen dat ik nooit een groter dieptepunt hoef mee te maken in mijn leven en dat gelukkig zijn me gegund is.

Liefs,
Isabel