I want to brake free

Ik kom net onverrichter zaken uit mijn bed (14u nu). T.t.z. mijn hoofd staat niet stil, waardoor ik niet kan slapen. Zoveel dingen die ik kan doen, nu ik gisteren niet meer terug hoefde voor een chemo sessie!
Ik heb dit heuglijke feit gisteren dan ook gevierd. Niet met een glasje champagne, dat komt ook nog. Maar met een half uurtje paardrijden!!!! Dat was pas feest! 't Was best wel spannend: zou ik nog op een paard kunnen... want bestijgen op zich vergt toch wat kracht in de benen. Ik zag mezelf al helemaal afgaan en had dan ook mijn voorzorg genomen: een grondige uitleg van mijn lichaamlijke situatie en een privéles, i.p.v. een drukke groepsles. Ik kreeg dan ook alle ruimte en tijd om het paard te poetsen en op te zadelen. "Silver", een paard dat kriebels heeft, heel grappig... nog nooit meegemaakt. Dus beetje 'tricky' bij 't poetsen op opzadelen... wat gehinnik, gestamp en de oren regelmatig plat, maar een heel mak en braaf paard eens in de piste. Ik zou enkel stappen, beetje mijn spieren losmaken :-). Hoor je 't al komen? Ik kon 't galopperen en 't draven natuurlijk niet laten. Amai, wat een zalig gevoel op het paard. Geen chemo; wel gallop. Hmmmm....
En dan vandaag, mijn stijve spieren, valt best wel mee, 'k ben het precies al gewoon geworden pijn te hebben in mijn spieren... dus niks aan de hand eigenlijk ;-). Ik geniet nog na en hoop langzaam terug wat routine te kunnen inbouwen wat het paardrijden betreft gedurende de bestraling... Misschien is dat een utopie, maar laat me maar even dromen.

En mijn hoofd staat niet stil: de perenboom ontploft, de pruimenboom werpt nog zijn laatste lekkere pruimen, de courgetten en pompoenen moeten geoogst worden. De boontjes zijn gelukkig allemaal al ingevroren. De appels liggen hier te rotten, dus de appelmoes moet dringend gemaakt worden. En dan wil ik nog verder werken aan Lisa's foto-album haar eerste levensjaar en dan wil ik nog gaan fietsen deze namiddag en gaan wandelen met Max vanavond... Allez, je begrijpt de toon wel een beetje hé. Ik kon me eergisteren al niet meer inbeelden waarom ik zolang niet meer gaan wandelen was. Ik kon niet meer, ik was op en kapot... Nu, 3 weken na de laatste chemo voel ik aan dat mijn lichaam zwaar toegetakeld is, maar in mijn hoofd bruist het. Ik wil zoveel doen! Ik zat te dromen over die ultieme paardrij vakantie in Corsica, over een weekje Madeira, Egypte, Turkijke of wordt het nu een citytrip? Ik wil weg met dat opstapelend vocht dat me zo doet opblazen en beginnen met start to run! "Ik wil ik wil ik, ik wil ik wil ik... zograag de wereld zien.. dansen in Buenos Aires..." :-)

EN als ik het nog niet zou gezegd hebben: Nú is de chemo gedaan, nú pas, nu ik niet meer terug moet gaan!
Morgen wel de voorbereiding voor de bestraling en vanaf maandag dan dagelijks, 6 weken. Ik vind dat nu precies niet zo erg. Ik geef wel toe dat ik er tegenop zie dat mijn bovenlichaam weer even 'publiek bezit' wordt. Net zoals bij de onderzoeken en na de operatie: constant mezelf ontbloten, alsof alle intimiteit rond mijn boezem belachelijk zou zijn. ... Hmm, dat komt er idd terug aan. Mja, ook dat went wel zeker?