(Zonne)Stralen

Ik vind het geen leuk machine, dat bestralingstoestel... Het is groot, heeft iets weg van een spacetoestel (alsof ik weet hoe dát eruitziet), het maakt een 'voos' geluid en het doet heel veel kwaad (maar ook wel goed zeker?), en bovenal, ik voel er niks van... Raar. Ik sluit mijn ogen dan ook elke keer. 10 Minuutjes duurt het maar, niet lang. Eerst wat korte social talk met de verpleegster, dan me goed leggen, elke keer opnieuw in EXACT dezelfde positie, linker arm omhoog, rechterarm beetje verkrampt naar boven geschoven, hoofd zo ver mogelijk wegdraaien naar rechts (die beamer zou wel eens mijn slokdarm beschadigen). Eerst paar lawaaikes voor de rechtse invalshoek, dan idem dito voor de linkse invalshoek, vervolgens een baxterpaalke vasthouden met mijn linkerarm voor de okselbestraling, beetje lood op 't toestel om mijn linkerlong, schouderkap en kweeniewanog te beschermen en alweer: tuuuuuut, of is het pieieeeeiieeeeeeeiiiepp. En klaar is kees. "Je mag van de tafel komen mevrouw". Nog beetje smalltalk. Aankleden, even beleefd knikken naar de andere wachtenden in de wachtzaal en terug fiets op. Voila se, da's nu een standaard onderdeel van mijn dag.
De bestraling is dus begonnen... um, ff denken, da's dan deel drie van het genezingsonderdeel? (operatie-chemo-bestraling-revalidate & herceptine). 'k Ben zo ver ;-). Mijn romp ziet er nu uit alsof ik gesolliciteerd heb voor Prison Break (heb de rol wel voor meerdere redenen dan gebrek aan acteertalent niet gekregen :-)). Da's wel beetje lastig wat kledij betreft. Allez, niet dat ik perse wil verbergen dat ik kanker heb, da's toch al overduidelijk aan mijn hoofd te zien (alhoewel... ik blijf precies soms toch nog mensen verrassen?). De stars & stripes staan tot behoorlijk hoog en ik merk nu dat ik in de zomer behoorlijk veel kledij heb die toch wat van 't 'vlees' laat zien... Ik ben er nog niet uit... maar misschien zorgt het weer wel dat ik niet te hard moet zoeken naar een oplossing, met ne 'gilet' aan is 't allemaal rap opgelost.

De kindjes zijn terug het huis uit overdag en dat doet me deugd. Ik neem na mijn dagelijkse portie (zonne)stralen de tijd om iets leuks te doen: want da's me nu wel duidelijk: wanneer je in 't leven onaangename dingen moet doen, is dat best wel ok als je er voor jezelf iets leuks aan koppelt. En eigenlijk kunnen dat heel eenvoudige zaken zijn: een terrasje, een lekkere maaltijd die je niet zelf hoeft klaar te maken, wat gekuier in 't stad, een boekje lezen met een heerlijke granenkoffie, een langnietmeergezien vriendin toevallig tegen het lijf kunnen lopen en bijkletsen etc etc... 'k Ben wel benieuwd hoe lang ik dit gekoppeld plezier leuk zal blijven vinden. Ik heb doelbewust het uur rond de middag vastgelegd, zo kan ik na de bestraling altijd kiezen voor een lunch met of zonder gezelschap. Zo haal ik nog eens wat verloren gelopen contact op, mensen die ik beetje noodgedwongen in de wachtrij heb geplaatst, tot ik beetje meer kracht had om te investeren in niet alledaagse ontmoetingen. Ik merk dat ik wel makkelijk kies voor mijn eigen gezelschap, een introvert herkenbaar kantje van mezelf. Mijn tempo ligt nog steeds laag in alles wat ik doe. Dat maakt dat ik grootse plannen steeds weer uitstel, dag per dag. En grootse plannen, dat zijn kleine plannen die aanzwellen door de tijd die eroverheen groeit. Maar ik gun mezelf ook wel deze trage tijd, hoewel niet volledig schaamteloos. Dus elke dag heb ik een dilemma: vraag ik iemand om mee te gaan eten over de middag, of ga ik onmiddellijk naar huis om een deel van mijn 'grootse' plannen uit te voeren? Tot nu toe is 't nog mooi weer en geniet ik er wel nog van wat rond te fietsen in 't stad van pier naar pol en zo doe ik maar wat the spirit of the moment me ingeeft: een beetje vrijheid tussen 10 en 15u, me gegeven door kanker :-)
Rare ziekte die kanker, heel rare ziekte ;-)