Pauze

Ik herlees de ondertitel bovenaan en verbaas me nog steeds over hoe waar dat is... Het ene moment kan ik zweven van blijdschap en het andere word ik volledig lamgelegd. Het laatste overkwam me helaas zopas. Ik verdwijn dan even van het communicatielandschap en verberg me in mijn holletje tot ik weer een stapje buiten durf zetten.
Of hoe een virus, parasiet, microplasma, of was 't een bacterie me heel hard heeft doen schrikken de afgelopen week. Mijn vege lijf volledig lam gelegd, mentaal een opdoffer van formaat... Schrik en paniek in de zoveelste graad, terwijl dat niet nodig bleek.
Zó hard,
Zo hard,
Ja, zoooo ontzettend hard is het vertrouwen in mijn lichaam geschonden.

Begin dit jaar, op 15 januari voelde ik voor het eerst iets vreemd, een knobbeltje. Ondertussen zijn we bijna 'n jaar verder en ben ik nog steeds in behandeling. Pfft, het weegt en het gaat wel aan de haal met de energie die er soms is, en soms ook niet.
Het maakt me bij tijden zo ontzettend klein. Het maakt me ook wel eenzaam.
Want wie blijft nu luisteren naar mijn verhaal?
Wil niet iedereen horen dat het zwaarste achter de rug is en alles ok is nu?
Is 't niet al genoeg geweest nu?
Ik merk dat de langzaam, soms stilzijgende, wegebbende steun me verdrietig kan stemmen.
Soms sta ik alleen, omdat ik alleen naar het ziekenhuis ga om mijn herceptine. Soms sta ik alleen omdat ik geen lucht- en vluchtweg vind voor mijn angst.

Dat ik me klein toon in dit stukje, aan jou, is niet omdat ik me zielig voel, maar omdat ik wil tonen dat het niet gedaan is voor mij. Mijn revalideren loopt parallel met mijn nabehandeling en vergt nog steeds energie, veel energie. Ik had er zoveel zin in, helpen in de stoeterij, aquakine, revalidatie programma van de borstkliniek, start to run... Jaja, teveel van het goede. Ik ben nu op mijn grens gebotst en merk dat die heel dichtbij ligt. Rustig aan meid, maar dat is zo moeilijk eh...
Ik heb de pauzeknop teruggevonden en ik moet nu op adem komen.